Zwemmen

Nu ik even niet kan lopen wil ik toch graag mijn conditie een beetje op peil houden en dat lukt helaas niet met afwassen en stofzuigen. Ik zal een alternatief voor mijn calorieverbranding moeten vinden en daarbij moet ik mijn achillespees zoveel mogelijk ontzien.
Eigenlijk vind ik geen één sport echt leuk en voor alles weet ik wel een excuus te bedenken om er niet aan te beginnen.

Fietsen gaat niet lukken nu het sneeuwt en vriest buiten dus dat valt meteen al af. Golf lijkt me wel aardig maar blijkt ook een zomersport te zijn. Aan ijshockey houd je veel te veel blauwe plekken over en van zwemmen word je nat en bovendien wemelt het in een zwembad altijd van schreeuwende kinderen en dikke bejaarden die hangend aan de zwembadrand de laatste nieuwtjes uitwisselen.

Basketbal danwel volleybal, of eigenlijk alle sporten met een bal zijn aan mij niet besteed aangezien ik een slecht ontwikkeld balgevoel heb. Als ik twee meter voor het mandje sta, dan presteer ik het nog om die bal ernaast te gooien en krijg meteen het halve team op mijn nek.
Bij skiën vind ik alleen de après ski aantrekkelijk en gymnastiek is met mijn lengte en gewicht al helemaal geen optie. Ik zie het al helemaal voor me, honderd kilo vet hangend aan de ringen.
Als ik bij yoga mijn benen in mijn nek leg, dan krijg ik ze er nooit meer uit en ijsvissen lijkt me alleen leuk als ik - met verwijzing naar mijn angst voor vissen - mijn hengeltje zonder aas mag uitgooien. Ik kom dan vervolgens niet zo hoog in het winnaarsklassement neem ik aan.
Hoe langer ik erover nadenk, hoe groter de paniek want elke dag dat ik niet ren, brengt mij dichter bij hoofdstuk twee "dik en lui".

Uiteindelijk hak ik de knoop door en koop toch maar een tienbadenkaart bij het zwembad. Er zijn dagelijks wat uurtjes gereserveerd voor baantjes-trekkers zoals ik en schreeuwende, door hormonen geregeerde, om mij heen plonsende pubers zijn dan niet welkom. Blijft het bezwaar dat ik nat word van al dat gezwem wel staan maar daar schijnen ze bij het zwembad weinig aan te kunnen doen. "Van zwemmen word je nat", houden ze vol.
Zwembaden in Zweden hebben in de regel geen aparte kleedhokjes maar slechts één grote ruimte waar je in twee minuten van je minderwaardigheidscomplex af bent. Ik mag dan overtollige vetvoorraden hebben waar ik niet op zit te wachten, anderen dragen hele vetmagazijnen met zich mee, bijeengehouden door bleke, opgerekte celluliteverzamelingen.
Het bestaan van scheermesjes is aan sommigen volledig voorbij gegaan en anderen laten het resultaat van het gebruik ervan zonder schroom achter in het doucheputje. Getver!

De gang van de douche naar het zwembad is koud en lang en het water in het zwembad is zo mogelijk nog kouder. Zevenentwintig punt acht graden, mijn neus. Als ik goed kijk zie ik de ijsschotsen drijven. Maar ik ben dapper en spring onverschrokken het ijskoude bad in waarna ik het eerste baantje bibberend volbreng. Mijn doel is om veertig baantjes in dertig minuten te zwemmen, moet lukken met zo'n conditie als ik heb.

De eerste twee baantjes in rustige schoolslag is nog wel te doen maar ik heb bedacht dat er wel wat van mijn uithoudingsvermogen geëist mag worden en baan drie en vier gaan daarom in borstcrawl. De borstcrawl kan ik eigenlijk helemaal niet en vanuit mijn ooghoeken zie ik al snel twee badmeesters naar de reddingshaak grijpen om me uit het water te vissen omdat bij hen het vermoeden bestaat dat ik op het punt sta om te verzuipen. Om de overijverige badmeesters wat rust te gunnen zwem ik baan vijf en zes op mijn gemak op mijn rug wat me tevens de gelegenheid geeft om weer wat op adem te komen. Zo'n borstcrawl is namelijk best uitputtend als je de techniek niet helemaal - of eigenlijk - helemaal niet beheerst. De acht banen sessie besluit ik af te ronden met een vlinderslag maar dat blijkt nog moeilijker te zijn dan de borstcrawl en als mijn rechterarm uit de kom vliegt en de badmeesters weer in de aanslag met de reddingshaak staan, ga ik toch maar weer over op een rustige schoolslag.
Dat zwemmen valt nog vies tegen, zeg.
Wanneer ik zie dat die acht baantjes me een dikke tien minuten hebben gekost stel ik mijn einddoel even bij. Ik ga geen veertig maar twintig baantjes zwemmen en ik zet er voor de zekerheid maar even geen tijdslimiet op. Het zwembad sluit over twee uur dus dat moet lukken.

Kreupel als een bejaarde klim ik na een stief kwartiertje uit het bad en het hele ritueel van douchen en omkleden in omgekeerde volgorde voltrekt zich opnieuw.

Met een kop als een ragebol en uitgebleekte mascara verlaat ik het zwembad. Over twee dagen ben ik er weer voor een nieuwe poging veertig-baantjes-in-dertig-minuten. Ik ben bang dat ik de uitslag nu al weet.