Vakantie

Het is juli en dus vakantie. En dat is afzien voor mij.

Allereerst ga ik altijd graag naar mijn werk maar ik heb een nieuwe baan en begin na mijn vakantie op 1 augustus bij de Sociale verzekeringsbank (Försäkringskassan) als contactpersoon voor chronisch zieken (personlig handläggare waar ik in het Nederlands geen goede vertaling voor heb). Ik begin met een opleiding van twee maanden en daarna ga ik aanvragen voor WAO behandelen.
Ik heb nu vier weken vrij en daarna heb ik geen idee wat me te wachten staat. Altijd spannend, een nieuwe baan, maar nu heb ik vier weken om me zorgen te maken of ik wel de goede beslissing heb genomen.

Daarnaast is het sinds vorige week noodweer. Ik kan slecht tegen hitte en alles boven de 25 graden valt in de categorie hondenweer. Mijn broer en ik hadden weinig gemeen maar aan één ding hadden we allebei een hartgrondige hekel: hitte. Op het moment dat ik dit schrijf is het tien uur 's morgens en eenendertig graden buiten. Onmogelijk om ook maar een stap buiten de deur te zetten en dus zit ik noodgedwongen binnen. En dat lijkt mijn lot de komende twee weken te zijn want er schijnt geen enkele weersverbetering aan te komen.
Tel daarbij op de buren links en rechts die geen enkele moeite schijnen te hebben met temperaturen die mijn waterkoker zonder problemen produceert. De één gaat zijn heg van vijfentwintig meter te lijf met een electrische snoeischaar en de ander vindt het uitgelezen weer om zijn houtvoorraad voor de komende winter bij te vullen en alle boomstammen in hapklare brokken staat te zagen met een motorzaag.
Gelukkig heeft onze derde buurman nog geen vakantie dus hij - of eigenlijk meer zijn zes maanden zwangere vrouw - staat 5 meter lange balken op maat te zagen voor hun terras rond het net aangelegde zwembad als ze 's avonds uit hun werk zijn. Zitten we dus in de herrie van negen uur 's morgens tot negen uur 's avonds.

Wij dachten de herrie met herrie te bestrijden door een tuinhek te plaatsen van zo'n veertig meter lang.
Onze buren kijken namelijk vanuit hun keuken recht onze huiskamer in. We hebben natuurlijk weinig te verbergen maar een mens wil ook wel eens ongezien aan zijn kont kunnen krabben, nietwaar.
Om een tuinhek van veertig meter te ontwerpen zonder meteen associaties met de Berlijnse muur te krijgen, waren er wel wat creatieve hobbels te nemen maar uiteindelijk waren we tevreden met het resultaat. Planken tot 1.80 m. hoogte afgewisseld met gaaswerk met klimop en hier en daar een aantal coniferen moeten de inkijk en helaas ook de uitkijk wat beperken.
Voor alles boven de één meter tien moet in onze gemeente een bouwvergunning worden aangevraagd met een daarbij passende bouwleges wat in ons geval op een dikke vijfduizend kroon zou uitkomen, de helft van wat dat hele hek ons zou gaan kosten.
Tot mijn schrik kreeg ik bij het indienen van de bouwvergunning te horen dat de verwerkingstijd meestal acht weken in beslag neemt maar omdat het nu vakantie is - Zweden ligt volledig plat tijdens de zomer - kon het wel wat langer duren. Volgens de nieuwe planning sta ik dus mijn klimopjes te planten in november. Benieuwd of ze aanslaan.
Maar Pjotr van de afdeling bouwvergunningen heeft deze zomer zijn vakantie wat later opgenomen en was dus nog aan het werk - of beter gezegd óp zijn werk - toen het schetsje van mijn gewenste tuinhek hem onder ogen kwam. Pjotr neemt graag eigen initiatief - Pjotr is wat zijn naam al doet vermoeden geen Zweed - en belde mij op om te melden dat een hek van 1.80 m hoog nooit wordt goedgekeurd. Onze gemeente heeft namelijk de policy dat iedereen recht heeft op vrij uitzicht en hekken hoger dan 1.10 m. worden daarom niet toegstaan.
Onze poolse ambtenaar kwam met twee alternatieven die wel worden toegestaan: 1. het hek staat meer dan vierenhalve meter vanaf de kavelgrens met de buren wat bij ons zal betekenen dat we een hek op ons terras neerzetten of 2. een heg van wat Zweeds natuurschoon. Op mijn verbaasde opmerking dat die dan wel hoger zal worden dan 1.10 m. pareerde hij dat je een struik of boom niet kan verbieden om te groeien. Ook een logica van de kouwe grond maar mij hoor je er niet over.
Om veertig meter te overbruggen met wat aangenaam groen heb je bijvoorbeeld 100 coniferen nodig. Bij het uitdelen van geduld stond ik niet helemaal vooraan dus een conifeertje van 40 centimeter hoog gaat hem niet worden. Die heeft tien jaar nodig om mijn buurman het zicht te ontnemen dus googelde ik op 'Thuja Brabant 1.70 meter'.  Niks halfbakken plantjes die onder mijn handen doodgaan, nee, ik gooi er gewoon meteen een heel bos tegenaan.
Maar een Thuja Brabant van  1.70 m. kost hier in Zweden per stuk 499 kronen (afgerond vijftig euro). Dus ben ik voor een Zweeds haagje van veertig meter al gauw 6000 euri kwijt als ik het grondwerk meetel.
Ons ben zuunig en in Nederland kan ik dezelfde Thuja Brabant krijgen voor  €12,95/stuk. Dus nu ben ik op zoek naar een transporteur die voor een schappelijk bedrag 3 pallets met coniferen naar Stockholm kan brengen. De eerste week van mijn vakantie is om.
Het is nog steeds allejezus heet buiten dus googel ik door en ontdek dat er op 2 juli een nieuwe wet is ingegaan. Daarin staat dat je voor bouwsels tot 25 vierkante meter geen bouwvergunning meer nodig heb. Dat geldt niet voor hekken maar wel voor tuinhuisjes. Zal ik een prieeltje van 25 meter lang en één meter breed in mijn tuin knallen?
Maar ik lees verder en zie tot mijn stomme verbazing dat een bouwvergunning voor hekken hoger van 1.10 . niet langer nodig is voor kavels die buiten een bestemmingsplan liggen. En raad eens wat, ons huis ligt buiten het bestemmingsplan.
Ik ga Pjotr vanmiddag maar weer even mailen in de hoop dat hij nog steeds óp zijn werk is.

Heerlijk dat hondenweer, dan doe je nog eens wat.