Stockholm

Stel, je woont in een omgeving waar je je niet veilig voelt. Er is voortdurend dreiging, er is geen geld en nauwelijks te eten, scholen zijn gesloten en mensen om je heen worden zonder enige aanleiding door volstrekt onbekenden in elkaar gemept. Dat is op zijn zachtst gezegd niet zo prettig om in te leven. Dus op een kwade dag pak je je boeltje en je vlucht uit die onveilige situatie. Je weet niet waar je heen moet maar uiteindelijk beland je bij wildvreemden, ver weg waar het veilig is. Niemand die je kwaad doet, je krijgt een dak boven je hoofd en te eten. Je opleiding wordt voor je betaald en je krijgt zakgeld. Je kunt veilig over straat zonder voortdurend over je schouder te moeten kijken en je hebt weer een toekomst. Maar het bevalt je niet. Je wilt een groter huis, meer geld, een baan zonder dat je daarvoor eerst naar school moet, je wilt je eigen gerechten eten en je eigen taal spreken. Je wilt dat je gastheer zich aan jou aanpast. Als je merkt dat dat niet gebeurt, word je boos. Je steekt zijn auto in de hens, je bedreigt zijn vrienden en gooit stenen door ruiten van de mensen die je helpen. En als je dan nog je zin niet krijgt, dan regel je wat vrienden die je helpen.

Dit is een korte situatieschets van wat er op dit moment in Stockholm aan de hand is.

De aanleiding van de rellen in Stockholm was een verwarde allochtone man die met een machette op straat dreigde mensen neer te steken. Anders dan in London reageerde de politie in Stockholm iets adequater en schoot de man na een aantal waarschuwingen neer. De man overleed aan zijn verwondingen. En dat zinde zijn allochtone vrienden niet met de huidige rellen als gevolg.

Wat mij echter mateloos irriteert is de reden waarom voornamelijk allochtone jongeren aan het rellen zijn geslagen.  Ze hebben geen opleiding, spreken niet of nauwelijks Zweeds en zijn dientengevolge al lange tijd werkeloos. Zij willen dat de regering maatregelen neemt om aan hun uitzichtloze situatie een einde te maken. Maar welke maatregelen moet die regering dan nemen?

Wanneer aan iemand asiel wordt verleend in Zweden moet hij verplicht naar Zweedse les, betaald door de Zweedse overheid (lees belastingbetaler) met een uitkering van de Zweedse overheid (lees belastingbetaler). Afhankelijk van hoe gemotiveerd iemand is om de taal te leren duurt dit soms enkele maanden en soms een aantal jaar. Ik ken verschillende voorbeelden van mensen die al meer dan 8 jaar op Zweedse les zitten en nog steeds geen woord Zweeds spreken maar ik ken ook voorbeelden van mensen die binnen 3 maanden geen tolk meer nodig hebben.

Als je de Zweedse taal enigszins beheert kun je naar onderwijs voor volwassenen dat wordt betaald door de Zweedse overheid (lees belastingbetaler) met behoud van uitkering. Heb je kinderen dan kun je deze naar de kinderopvang brengen die wordt betaald door, ach, je raadt het al. Heb je je middelbare schooldiploma gehaald dan kun je doorstromen naar een beroepsopleiding of verder studeren aan de Hogeschool of universiteit. De opleiding wordt betaald door de overheid en voor je levensonderhoud kun je een studiebeurs krijgen waarvan je na je studie binnen 30 jaar een deel moet terugbetalen.

Kortom, kansen te over om aan je uitzichtloze situatie een einde te maken.

Ik woon gelukkig in een wijk waar de rellen niet plaatsvinden en ook niet zullen plaatsvinden. Ik woon namelijk in een wijk waar bewoners redelijk op tijd naar bed moeten omdat er de volgende dag gewerkt moet worden zodat er belasting betaald kan worden. Wij hebben dus geen tijd om auto’s in de brand te steken, stenen door ruiten te gooien of mensen te bedreigen.

Ik werk dagelijks met mensen die komen uit kansloze landen en het gros wil werkelijk aan het werk en die er ook alles aan doen om aan het werk te komen. Maar ik tref ook mensen die aan uitkeringen meer naar binnen harken dan Richard en ik samen verdienen zonder ooit een cent te hebben bijgedragen aan het systeem dat hen onderhoudt en vervolgens ontevreden zijn omdat niemand hun huur wil betalen of omdat ze gekort zijn op hun uitkering omdat ze niet naar school gaan.

Ik ben in de situatie dat ik mensen kan korten op hun uitkering als ze niet doen wat er van hen gevraagd wordt en weet dat mensen heel snel leren als ze worden gestraft. En dat zouden ze ook met die reljongeren moeten doen. Als het je hier niet bevalt dan kun je maar beter teruggaan naar het land waar het blijkbaar allemaal beter is. Je hebt er immers zelf voor gekozen om hierheen te komen en als het allemaal niet uitpakt zoals je had gehoopt dan heb je de keuze om terug te gaan. 

Ik ken ook mensen die chronisch ziek zijn en nooit voor hun situatie gekozen hebben. Zij willen naar school maar kunnen dat niet. Zij willen werken maar kunnen dat niet. Ook zij leven van minder geld dan waar ze op gehoopt hadden en bevinden zich in een situatie die soms uitzichtloos is. Zij steken echter geen auto's in de brand, ze gooien geen stenen door de ramen van hun arts omdat die iets gezegd heeft wat ze niet willen horen en ze bedreigen ook niemand. Daar zouden die'kansloze' allochtone jongeren wel eens iets van kunnen opsteken. Maak er het beste van zonder voortdurend anderen de schuld te geven van jouw situatie.

Dit gezegd hebbende pak ik nog een kopje koffie om bij een temperatuur van 23 graden in de zon te gaan zitten. Jammer dat het zo waait.

Verborgen talenten

Richard heeft verborgen talenten, klustalenten! Helaas heeft hij ze zo goed verborgen dat niemand ze kan vinden en zelf weet hij ook niet meer waar hij ze gelaten heeft. Dat weerhoudt hem er echter niet van om om zo nu en dan toch te gaan klussen in de hoop dat zijn talenten onverwachts toch boven water komen. Dat is tot nu toe echter niet gebeurd en tot die tijd moet ik het met hem uitzingen zonder zijn klustalenten.
Zo kreeg ik voor mijn verjaardag een prachtige gasbarbeque van man en kinderen en die moest natuurlijk in elkaar gezet worden. Ik bleef ver uit de buurt want als hij een onontbeerlijk schroefje door de reten van het terras laat vallen dan wordt hij daar op zijn zachtst gezegd niet zo vrolijk van. Echt, je weet niet hoeveel agressie er eigenlijk in de goede man huist. Savannah probeerde haar steentje bij te dragen door de gebruiksaanwijzing om te draaien zodat hij de tekening in ieder geval niet op zijn kop had.
Quinta werd telefonisch gewaarschuwd om Luca uit de buurt van opa te houden omdat het kind zijn eerste woordje dan waarschijnlijk niet 'mama' maar een scheldwoord in zeven verschillende talen zou zijn.
Toen mijn ondergewaardeerde doe-het-zelver na een halve zondag klussen het vervloekte ding eindelijk overeind kon zetten bleek hij de poten te hebben verwisseld waarbij ik meen de deurtjes of een plankje er niet in pasten zodat hij alles weer uit elkaar kon schroeven om van vooraf aan te beginnen.
Worstjes grillen vóór het komende najaar kon ik waarschijnlijk wel vergeten omdat ik bij mijn kado geen gastankje had gekregen. Dus deze sigaar uit eigen doos kostte mij nog eens 1200 kronen (€ 120,=) maar dan heb je ook iets. Zelfs het aankoppelen van de gasfles leek niet te gaan lukken totdat Savannah in de gebruiksaanwijzing las dat de afsluitknop naar links opengedraaid moet worden terwijl mijn gewaardeerde klusman het plastic afsluitknopje volledig naar zijn moer had gedraaid omdat hij naar rechts draaide.
Afijn, het ding doet het nu en Richard is gelukkig weer gekalmeerd.

Die verborgen klustalenten heeft hij niet van zichzelf, nee, hij heeft ze geërfd van zijn vader. Die kon ook altijd van alles passend maken als iets niet paste. Een extra latje hier, een passtukje daar en in het ergste geval: plant ervoor. Hun huis kon evenaren met de Hortus Botanicus. Mijn schoonvader had een voliere in de tuin gebouwd met een doorgang naar de schuur. De Gamma draait nu nog op de winst van het materiaal dat hij heeft ingeslagen om drie zebravinken en een kanarie in te huisvesten.

Ik laat het echter zover niet komen. In huis mag er in principe niet geklust worden door mijn echtgenoot. Nog geen plintje mag hij op maat zagen en behangen doe ik zelf en het liefst alleen. Hij zet koffie. Ik schroef Ikea-keukens in elkaar en maak gordijnen op maat. Hij zet koffie. Ik sluit de wasmachine aan en plaats douchedeuren. Hij zet koffie. De enige uitzondering op de regel is de garage. Daar mag hij van alles ophangen, neerzetten, ombouwen, passend maken en in elkaar flansen. In de garage staan voornamelijk dingen die rijp zijn voor de sloop en eventueel nog dienst zouden kunnen doen als opslag van garagespullen. Bovendien kan hij daar naar hartelust vloeken en schelden als iets niets lukt zonder dat de hele familie mag meegenieten. Ik prijs hem de hemel in als hij vol trots laat zien dat hij een schoenenkastje aan de muur heeft bevestigd of haken heeft opgehangen waar zijn tuingereedschap aan kan hangen. Echt superhandig!

Deze zomer gaan we ons huis van een nieuw verfje voorzien en daar heb ik dan weer alle vertrouwen in. Want zo onhandig als hij met hamer en zaag kan zijn, zo nauwkeurig neemt hij de kwast ter hand. Daar lopen onze capaciteiten dus behoorlijk uiteen. Ik ben van de firma Grote-Stappen-Gauw-Klaar BV en zie het nut niet in van schoonmaken, doorroeren, ontvetten, afplakken, gronden, afschilderen en nogmaals afschilderen.
Ik koop een bus verf zonder te bedenken of dat binnen dan wel buiten gebruikt gaat worden maar ga uitsluitend af op dat leuke kleurtje. Ik open de bus verf, doop mijn kwast erin en hoop het karweitje in een uur te klaren. Als ik knoei op de vloer veeg ik het met mijn sok weg waarna ik de halve gang voorzie van verf omdat ik vergeet dat er verf aan mijn sok zit. Ik plak niets af waardoor dat leuke kleurtje blauw ook op mijn nieuwe witte plinten terecht komt. Schoonmaken doe ik straks wel. Er is eens een bus verf in mijn drie maanden oude auto omgevallen waardoor de hele achterbak werd voorzien van een tintje ivoorwit. Toen ik de achterklep opende droop de verf op mijn schoenen.
Kwasten schoonmaken doe ik ook niet, die gooi ik weg. En als ik ze wel schoonmaak voor je weet maar nooit dan kan ik vervolgens een nieuwe spoelbak en kraan kopen omdat die dan helemaal onder de verf zitten.
Zo is mijn echtgenoot niet. Die is met het schilderen van een raamkozijn een dikke vijf uur zoet. Voor elke streek een ander penseel, terpentine in de aanslag en als het af is, is mijn kozijn splinternieuw. Het geduld waarmee hij schildert zou hij eigenlijk tentoon moeten spreiden bij andere kluswerkzaamheden.

We hebben daarom een stilzwijgende afspraak. Ik houd me bezig met hamer en zaagklusjes en hij blijft uit de buurt en hij doet het schilderwerk terwijl ik koffie zet. Wat zullen wij een mooi paleisje krijgen.

Verhuisd

Het was even wat rustig op mijn blogfront want ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Op 12 april was namelijk de overdracht van ons paleisje in Tungelsta en iedereen die wel eens is verhuisd weet dat dat zowel voor als na de verhuizing meestal wel wat werk met zich meebrengt. Nu ben ik een rasoptimist in hart en nieren en weet mijn man na 26 jaar huwelijk dat hij mij trouw in mijn ideeën moet volgen omdat ik vrijwel altijd gelijk heb. Dus toen ik zei dat twee dagen vantevoren gaan pakken ruim op tijd was nam hij nog een kopje koffie, sloeg de krant op en dacht:"Ze zal wel gelijk hebben". Ik nam de keuken voor mijn rekening, Richard nam de huiskamer onder handen en Savannah was verantwoordelijk voor haar eigen rotzooi. De planning was prima alleen de uitvoering verliep wat rommelig dus in tijd van een poep en een zucht konden we onze kont niet meer keren en konden we niets meer vinden. Overal stonden dozen en tassen en chaotisch als we soms kunnen zijn belandden spullen uit de keuken in de tassen van de huiskamer waardoor we bijvoorbeeld de vuilnisemmer een week na de verhuizing nog steeds niet hebben teruggevonden. Eén ding is zeker, in de flat staat hij niet meer waar waar het vermalijde ding dan is gebleven is me een godsraadsel.

Vrijdag was de overdracht om 13:00 uur dus om 9:00 uur stonden we met een gehuurd vrachtwagentje bij de opslag om onze spullen te gaan laden. De buitendeur het dichtst bij onze opslag was helaas op slot dus sjouwden we  21 vierkante meter huisraad de halve Shurgard door om bij de vrachtwagen te komen. Aan het eind van de gang bij de deur naar buiten lag een vrij hoge drempel dus slechts drie keer hebben we de halve huisraad van de grond kunnen plukken omdat het karretje achter die drempel bleef haken zodat 7 dozen met inhoud van de kar af donderden. 
Om twaalf uur was de vrachtwagen vol en de opslag nog niet leeg dus reden we onze eigendommen vast naar het nieuwe huis en daarna door naar de makelaar voor de overdracht. Dat neemt in Zweden altijd wat tijd in beslag maar om twee uur was het paleisje dan eindelijk in ons bezit en konden we gaan uitladen. Eenmaal bij het huis aangekomen bedacht Richard dat hij de sleutels in de flat had laten liggen dus dat zorgde nog voor wat oponthoud maar toen hij terug was, was de vrachwagen snel leeg en het nieuwe huis een totale chaos.
De hulptroepen in de vorm van Quinta, Robin en Mathilda hadden zich inmiddels bij de flat gemeld en dus reden we terug om de flat leeg te trekken. Dat ging met zes man sterk wonderbaarlijk snel en rond etenstijd stond het nieuwe huis afgeladen met dozen, tassen, vuiliszakken, uit elkaar geschroefd meubilair, gesneuvelde lampekappen en nog veel meer in de loop van de jaren verzamelde rommel.
De bedden werden in elkaar geschroefd zodat iedereen een plek had om te slapen en de volgende morgen werden met vereende krachten dozen leeggemaakt, meubels in elkaar geschroefd (wat in eerste instantie niet gemakkelijk bleek met een echtgenoot die de schroeven van de meubels zo goed had opgeborgen dat hij zelf niet meer wist waar), de tv aangesloten, keukenkastjes ingericht waarbij bleek dat deze vele malen kleiner was dan mijn keuken in mijn vorige paleisje zodat een groot aantal dozen linea recta terugging naar de garage voor opslag.
's Avonds konden we mede dankzij de inzet van onze kinderen en aanhang op de bank zitten, Nederlandse tv kijken, eten van een bord aan een tafel met poten  en slapen in een opgemaakt bed.

Inmiddels zijn we een week verder en het begint nu eindelijk wat te lijken.
Richard en ik hebben een hele dag besteed aan het in elkaar zetten van een Ikea kast van 2.35 x 2.75 die moest passen in een ruimte van 2.36 x 2.76. Maar hij staat, hij is ingericht en de scheidingspapieren zijn nog niet aangevraagd.
Savannah haar muurtje van 3.35 m. hoog is behangen en plankjes voor schoolboeken hangen (nog steeds).
De huiskamer is behangen en als je het niet weet zie je niet dat het laatste deel uit losse stukjes behang bestaat omdat de rol op was.
Het schilderij van een stukje Amsterdam hangt boven de eettafel nadat deze eerst zeven keer van de muur is gestort. Ik denk dat Richard hem nu in beton heeft gegoten.
We hebben toegang tot internet dankzij het modem van de buurman.
We kunnen buiten in de zon een kopje koffie drinken als de zon ooit gaat schijnen.
We zijn de komende zeven maanden bezig met het opruimen van de garage waar we alle spullen hebben neergezet die we niet kwijt kunnen.
De vuilnisemmer is nog steeds niet boven water.

Studeren

Twee exemplaren hebben wij inmiddels met goed gevolg aan de maatschappij afgeleverd, vinden wij zelf. Mijn koters zijn niet permanent onder invloed van drank of drugs, ze leven niet van een uitkering, ze bedreigen nooit hun medemens als die iets heeft wat zij niet bezitten en ik heb hen ook nog niet kunnen betrappen op het voorbereiden van een overval op bank of benzinestation. Ja, ze dragen zelfs bij aan de staatsruif door de ongekend hoge belastingen waar Zweden bekend om staat op tijd te betalen. Kortom, kinders om trots op te zijn.
Exemplaar drie is nog niet zo ver om de eenvoudige reden dat ze nog te jong is. Maar ze is heel aardig op weg, al zeg ik het zelf. Drie jaar geleden moest ze naar het voortgezet onderwijs en kiezen voor een bepaalde richting. Aangezien ze net 15 jaar was en nog geen idee had wat ze wilde gaan doen bedachten we dat we voor het hoogst haalbare zouden gaan en dus werd het natuurwetenschap, vergelijkbaar met het gymnasium in Nederland.

We zijn buitengewoon trots op Savannah die ondanks vakken als biologie, scheikunde en natuurkunde die haar weinig intresseren toch de ene VG (ongeveer een 8) na de andere haalt. Mooi, die komt er wel ondanks haar sociale handicap, dachten wij. De afgelopen tijd hebben we lange discussies gehad over wat ze na de middelbare school zou gaan studeren en uiteindelijk besloot ze dat rechten wil gaan studeren. Dat leek ons een goed plan daar we regelmatig zelf om een advocaat verlegen zitten en dan is het op zijn minst handig om er eentje in de familie te hebben.
Maar toen we ons gingen verdiepen in het Zweedse schoolsysteem kwamen we tot de verbijsterende conclusie dat het destijds helemaal niet zo handig was om Savannah op zo'n hoge studie te plaatsen.
Er is namelijk een numerus fixus voor de studie rechten. En alleen studenten met een MVG (een 10 in het Nederlandse systeem) voor alle 22 vakken en twee facultatieve extra vakken (vakken die je mag doen maar niet hoeft te doen) dingen mee naar een plaatsje voor de studie rechten.
Dus had Savannah drie jaar geleden een andere richting gekozen met vakken als vrije expressie, tekenen, religie 1, 2 en 3, maatschappijleer en nog wat blablabla vakken dan had ze op haar sloffen MVG voor alle vakken gehaald en had ze zich zonder mankeren kunnen aanmelden voor de studie rechten.
Helaas vallen er nog veel meer studies af die een numerus fixus hebben dus nu blijven er vrijwel alleen studies over waar ze nog nooit over gehoord heeft of nooit bedacht heeft dat ze die gaat doen.

Deze week stond er een artikel in de krant over de kennisimmigratie die onontbeerlijk schijnt te zijn voor Zweden. Van heinde en ver wordt hoogopgeleid personeel naar Zweden gehaald om bedrijven te helpen bij niet-op-te-vullen vacatures. En nu weet ik dus waarom.
Zweden is niet eens in staat om haar eigen inwoners een fatsoenlijke studie aan te bieden en is dus gedwongen om kennis te importeren uit landen waar men wel wil investeren in de toekomst.
Zweden, het land waar de hele wereld een voorbeeld aan moet nemen. Ik denk daar inmiddels wat genuanceerder over.

En Savannah, die komt er wel. Daar maak ik me echt geen zorgen over. Maar wel jammer dat een gemotiveerde en intelligente studente niet kan kiezen wat ze later worden wil.

Moeder Theresa

Onlangs stond in de krant een artikeltje over moeder Theresa. Ook zij schijnt destijds de kluit belazerd te hebben en – (schijn)heilig als ze is - flink wat pecunia achterover gedrukt te hebben. Als bankdirecteur zou ze haar missie beslist volbracht hebben maar ook een functie als politicus had haar zeker niet misstaan. Toen ik dat berichtje las dacht ik:"mooi, dan solliciteer ik hierbij naar de functie van heilige want daar is blijkbaar een vacature”.

Ik zal de functie moeten delen met mijn geliefde echtgenoot want hij was afgelopen zaterdag beslist mijn partner in goede daden. Ik zal even uitleggen waarom.

Wij waren flink aan de wandel met de kleinzoon in de kinderwagen en genoten van zon en blauwe lucht. Bijna thuis stond er half op de weg half op de stoep een dame in een scootmobiel. Ze vroeg of ze even een telefoon mocht lenen omdat haar brommobiel de pijp aan Maarten had gegeven en niet meer voor of achteruit kon. Ze wilde even iemand bellen die haar kon komen halen. Het uitlenen van die telefoon vond ik op zich al een goede daad omdat ik hem van thuis moest halen en dus 5 trappen op en weer 5 trappen af moest. Helaas kreeg ze geen gehoor en vertwijfeld keek ze ons aan alsof daar de zegen van moest komen.

Nu hadden we gewoon kunnen verder wandelen met de kleine man onder het mom:”jammer, geen gehoor, veel succes met de rest van uw leven”,  maar vanuit onze huiskamer hadden we uitstekend zicht op de nietwerkende scootmobiel zodat we ook eersterang zouden zitten als ze die nacht zou doodvriezen.

Dus vroeg ik in mijn domme enthousiasme of ik haar even naar huis zou duwen. Vanonder haar ‘bad hairday’ muts keek ze me dankbaar aan en knikte ja. Zíj had misschien een bad hairday, het werd voor mij een bad body day.
“Is het ver”, vroeg ik nog toen ik haar lichaamsgewicht inschatte op 150 kilo. ”Nee, de Eikenlaan ligt hier net achter”. Ik had nog nooit van de Eikenlaan gehoord maar ik heb me ook niet echt verdiept in de plattegrond van Västerhaninge dus het zou vast niet meer dan een minuut of vijf, hooguit tien in beslag nemen. Haar hulphond, die bleek afgekeurd te zijn als hulphond omdat hij voor geen meter luisterde en vooral zichzelf hielp, ging enthousiast voor de scootmobiel staan zodat het op gang komen met een 170 kilo dikke vrouw er niet eenvoudiger op werd.

Het vergde heel wat van mijn krachten maar toen ik eenmaal op gang kwam had ik al snel een aardig tempo te pakken. Ries sukkelde achter mij aan met kleine man in de wagen die vol bewondering naar zijn oersterke oma keek. Na een meter of 50 – de dame in kwestie woog inmiddels een kleine 190 kilo – ging de weg wat omhoog en moest ik alle zeilen bijzetten om de vaart erin te houden en de eerste zweetdruppels parelden op mijn voorhoofd terwijl het toch zeker een graad of vijf vroor. Richard moedigde me dapper aan en ik zette er nog een tandje bij om het vrachtje van zo’n tweehonderd kilo naar huis te duwen. ”Lief zoontje heeft u”, zei de dame met de slechte haardag. ”Dat heb ik zeker. Hij ligt alleen niet in die wagen. Ik denk dat ie aan het bier zit”, was mijn gevatte antwoord dat nauwelijks te horen was vanwege mijn gehijg.

Mijn dierbare echtgenoot kreeg in de gaten dat ik snel zelf een scootmobiel nodig zou hebben en nam het klusje van zo’n 220 kilo van me over zodat ik kon bijkomen achter de kinderwagen. Ik kon geen woord uitbrengen en het zweet brak me inmiddels aan alle kanten uit maar de kleine man babbelde dapper vanuit zijn kinderwagenbak wat enthousiaste onverstaanbare woordjes naar zijn oma wat me de kans gaf weer wat op adem te komen.

We waren inmiddels al een stief kwartiertje onderweg en ik verdacht de dame met haar slechte haardag ervan dat ze aan een rondje sightseeing Västerhaninge was begonnen want ze wekte bepaald niet de indruk dat we er bijna waren. Richard en ik wisselden elkaar regelmatig af en slechts op wilskracht en twee-keer-in-de-week trainen bereikten we na pak m beet zeveneneenhalf uur (kan ook acht geweest zijn) de voordeur. Het kollosale nijlpaard van zo’n dikke 250 kilo kregen we in eerste instantie niet eens de invalidenoprit opgeduwd maar toen ook de kleine man een handje meehielp lukte het ons toch. Het molenpaard draaide zich om, perste een ’dank je’ uit haar mond en knalde de deur voor onze neus dicht.

Dus:

Hierbij solliciteer ik naar de functie van Moeder Theresa. Behalve een gedegen opleiding aan de Hogeschool van Goedertierenheid kan ik bogen op een lange en intensieve werkervaring als heilige. Ik spring bij waar het kan, help armtierige Afghaantjes het land in, stel me op als voogd voor wegwerpkinderen uit verre werelddelen en duw zonder tegenprestatie 300 kilo vrouw met een slechte haardag de berg op.

Antecendenten op aanvraag.

Trouwdag

Als je kinderen hebt dan komt er waarschijnlijk ooit een dag dat er eentje thuiskomt om te melden dat hij of zij gaat trouwen. Wij zijn er tot nu toe altijd aan ontkomen. Aan ontkomen ja, want als een kind trouwt wordt de onzichtbare navelstreng definitief doorgeknipt en vindt een ander dat hij of zij meer recht heeft op jouw kind dan jijzelf. En dat is natuurlijk niet zo niet want niemand zorgt beter voor jouw kind en houdt meer van jouw kind dan jijzelf, ook al wonen ze al lang niet meer thuis en is het lang geleden dat je moest koken voor vijf. Nou ja, ik kook nog steeds voor vijf maar er komen er geen vijf meer eten zodat ik elke avond constateer dat ik wel erg veel eten over heb.

Gelukkig had ik niets te vrezen met mijn kinderen. Quinta is tegen het instituut huwelijk en heeft altijd geroepen dat ze zich ook prima kon redden zonder boterbriefje. Robin zal het ongetwijfeld groots aanpakken met koets en paarden, meer dan honderd gasten en een vijf verdiepingen tellende bruidstaart waar hij de komende jaren nog geen geld voor heeft dus ook daar verwacht ik voorlopig niets. En Savannah stelt zulke hoge eisen aan een toekomstige echtgenoot dat ik voorzie dat die de komende jaren nog wel single zal blijven. Die krijgen we waarschijnlijk niet eens het huis uit. Geen vuiltje aan de lucht dus.

Maar in december werd mijn gezinsidylle grof verstoord. Notabene per e-mail meldde Quinta mij dat het toch wel erg veel gedoe was geweest om Hjalmar officieel de papa van Luca te laten zijn en dat wilde ze graag bij een eventuele tweede vermijden Dus hadden ze in al hun wijsheid besloten om dan toch maar te gaan trouwen. Per e-mail, op mijn werk notabene moest ik het vernemen. Niets eens een kans om een traantje weg te pinken. Bovendien kon ik me ook niet herinneren dat mijn potentiële schoonzoon bij mijn  echtgenoot was geweest om om haar hand te vragen. En een bruidsschat kwam al helemaal niet ter sprake.  De datum was ook al vastgesteld; 3 maart om 3 uur. En dat is dus morgen!!!

Vanaf morgen heet Quinta van Trigt dus geen Quinta van Trigt meer maar Quinta van Hoek. Niks mis met die achternaam maar mijn kinderen heten geen van Hoek, mijn kinderen heten van Trigt, net als ik. Ik ken geen Quinta van Hoek maar Quinta van Trigt ken ik des te beter.
Dat is die prachtige baby die acht dagen te laat ter wereld kwam en vervolgens vier weken aan één stuk door huilde waarna ze tot de ontdekking kwam dat het leven veel te leuk is om huilend door te brengen.
Als driejarige hees ze haar babybroertje - net een paar weken oud - in haar poppenwagen om mee te gaan wandelen.
Dat is dat grietje dat een gebroken arm veinsde op de basisschool om maar niet naar gym te hoeven.
Een kind dat niet kon rekenen maar nu prima elke maand kan uitrekenen hoeveel geld ze nu weer tekort komt.
Een drammertje dat van haar oma vreselijke lakschoentjes wist los te peuteren die ze van haar moeder niet kreeg.
Dramatische brieven schreef ze als zesjarige waarin ze haar spijt betuigde over haar gedrag aan tafel en dat ze echt de volgende keer haar bord leeg zou eten. En de avond erop vervolgens weer in de schuur belandde.
Haar broertje leerde dat Sinterklaas niet iemand was waar je bang voor hoefde te zijn omdat hij - hoe stout je ook was geweest - toch altijd weer met een zak kadootjes aan kwam zetten.
Het leven van haar ouders behoorlijk zuur maakte toen ze eenmaal in de pubertijd belandde maar daar goddank ook weer heelhuids uitgekomen is.

Dat kind gaat nu dus trouwen en haar ouders zijn er niet klaar voor. Maar er is geen keus. Met plezier en weemoed kijken we terug op de eerste 25 jaar van het leven van Quinta van Trigt. Een kind waar we enorm trots op zijn en die nu verder zal gaan als Quinta van Hoek. Ach, het zal wel wennen.

Zo'n dag!

Gisteren was het vrijdag de achtste maar voor mij was het vrijdag de dertiende. Je weet wel, zo'n dag waarbij je 's middags spijt hebt dat je 's morgens je bed bent uitgekomen. Zo'n dag waarbij je denkt: Geef me een touw en een boom. Zo'n dag waarbij je humeur rond tien uur al zo is gedaald dat het voor iedereen beter is dat je onmiddellijk naar huis gaat, in bed kruipt en stil blijft liggen tot het zaterdag is. Gewoon een shitdag dus die hopelijk iedereen wel eens heeft. Zo'n dag die ook weer voorbij gaat.

Het begon 's morgens vroeg al waarbij ik secuur met een oogpotloodje een randje onder mijn oog aanbracht en vervolgens uitschoot. Ooit geprobeerd een uitgeschoten lijntje van een oogpotlood te corrigeren? Ja, dan weet je dat dat niet gaat en dat je binnen no time een kopietje van Morticia Addams bent. Ik probeerde er met mascara nog wat van te maken maar die gleed uit mijn hand, hup, zo de wc pot in.
Het was 10 voor 7 en ik was de vrijdag al meer dan zat. Ik greep jas en tas om mijn shitdag voort te zetten op kantoor. En gelukkig sneeuwde het ook nog.
Bij mijn auto aangekomen zag ik dat het kleine sterretje in mijn voorruit dat ik vakkundig in de herfst had laten repareren zich niets had aangetrokken van de beloftes van Carglas en zich had uitgebreid tot een scheur over mijn hele voorruit van links naar rechts.

Eenmaal aangekomen bij kantoor deed ik een greep in mijn tas om met mijn pasje de deur te openen maar greep mis omdat ik tot de ontdekking kwam dat mijn pasje in mijn andere tas zat die uiteraard thuis aan de stoel hing. Gelukkig kwam na 10 minuten een collega langs die zo vriendelijk was om de deur voor mij te openen. Het was voor haar en al mijn andere collega's beter geweest om die deur potdicht te laten want mijn humeur ging inmiddels in een loodrechte lijn naar beneden.
Omdat mijn pc alleen maar werkt met het pasje dat thuis in mijn tas werkloos lag te zijn ging ik naar de administratie om een leenpasje te halen. Daar was gelukkig niemand omdat Miep van de administratie uitgerekend vandaag naar de tandarts moest en dus een uurtje later zou beginnen.
Dan maar beginnen met een kop koffie en een stuk taart want één van de chefs zou vandaag aan haar ouderschapverlof beginnen en trakteerde op iets lekkers. Toen ik echter bij de tafel kwam waar de taarten hadden gestaan zag ik dat ik te laat was; alles was al op. Zo inhalig als die Zweden zijn! En het sneeuwde nog steeds.

Om half tien was het leenpasje eindelijk geregeld en toen duurde het nog een uur voordat ze ook had geregeld dat ik de deuren ermee kon openen. Inmiddels had ik al eenentwintig keer voor een gsloten deur gestaan want alle deuren bij het Arbeidsbureau kunnen alleen met je pasje geopend worden. Mijn bezoek van 11 uur kwam natuurlijk niet opdagen zonder even te melden dat hij verhinderd was. Ik keek verveeld naar buiten en zag dat de sneeuw nog steeds gestaag naar beneden viel.
Ik maakte ruzie met mijn collega, schold een klant uit en las de krant en toen was het tijd om te gaan lunchen. In de kantine vond ik mijn bammetje kaas niet in de koelkast en bedacht toen dat ik die thuis op het aanrecht had laten liggen. Geeft niet, dan eet ik toch niet. Ik moet toch nog 15 kilo afvallen.
Ik las de krant nog een keer en probeerde mijn volgende klantje uit Iran ervan te overtuigen dat je de ziektewet niet inkan als je 26 jaar bent een een pin in je been hebt die er al zeven jaar zit. Hij schold me uit voor racist en ik vroeg hem beleefd een nummertje te trekken want er zijn er velen voor hem die menen mij uit te moeten schelden voor racist.
Ik had het helemaal gehad met vrijdag de achtste, temeer omdat het nog steeds sneeuwde. Quinta mailde mij met de vraag of ik zin had om mee te gaan shoppen om haar kledingkast wat aan te vullen en op jacht te gaan naar iets leuks voor haar trouwdag op 3 maart. Strak plan en om drie uur pikte ze me op.
Maar ook het shoppen wat vrouwen toch meestal in het toppunt van extase brengt, gaf vandaag geen soelaas. Zowel Quinta als ik vallen volledig buiten de marges van kledingmaten en als je in extravagante maten valt dan kun je kiezen tussen een vuilniszak (grijs) of een buitentent (zwart).
Daarbij is kleding in Zweden uitsluitend te verkrijgen in modeketens dus als je in stad A niet slaagt dan slaag je nergens. Het gros van de modeketens gaat niet verder dan maat 38 en vind je per ongeluk iets in de juiste maat dan loopt half Zweden erin en valt het in de categorie 'todde'. En het bleef maar sneeuwen.

Eenmaal thuis lag er een herinneringsfactuur van 15 000 kronen op me te wachten die ik moest betalen voor het afbestellen van het huis dat we niet lieten bouwen. Zo'n factuur krijg je dan op vrijdag zodat je niet eerder dan maandag aan de telefoon kan gaan hangen om die vrekken uit de bouwwereld uit te leggen dat ik al een kleine drie ton in dat niet gebouwde klerehuis heb zitten en dat het nu wel eens een keer mooi is geweest.
Gelukkig was het inmiddels donker buiten zodat ik niet kon zien dat het wat harder was gaan sneeuwen.

De rest van de avond ben ik op de bank gaan zitten en heb ik me niet meer verroerd en dat ging redelijk goed.

Vandaag is het zaterdag en het blijft maar sneeuwen. Shit!