Trouwdag

Als je kinderen hebt dan komt er waarschijnlijk ooit een dag dat er eentje thuiskomt om te melden dat hij of zij gaat trouwen. Wij zijn er tot nu toe altijd aan ontkomen. Aan ontkomen ja, want als een kind trouwt wordt de onzichtbare navelstreng definitief doorgeknipt en vindt een ander dat hij of zij meer recht heeft op jouw kind dan jijzelf. En dat is natuurlijk niet zo niet want niemand zorgt beter voor jouw kind en houdt meer van jouw kind dan jijzelf, ook al wonen ze al lang niet meer thuis en is het lang geleden dat je moest koken voor vijf. Nou ja, ik kook nog steeds voor vijf maar er komen er geen vijf meer eten zodat ik elke avond constateer dat ik wel erg veel eten over heb.

Gelukkig had ik niets te vrezen met mijn kinderen. Quinta is tegen het instituut huwelijk en heeft altijd geroepen dat ze zich ook prima kon redden zonder boterbriefje. Robin zal het ongetwijfeld groots aanpakken met koets en paarden, meer dan honderd gasten en een vijf verdiepingen tellende bruidstaart waar hij de komende jaren nog geen geld voor heeft dus ook daar verwacht ik voorlopig niets. En Savannah stelt zulke hoge eisen aan een toekomstige echtgenoot dat ik voorzie dat die de komende jaren nog wel single zal blijven. Die krijgen we waarschijnlijk niet eens het huis uit. Geen vuiltje aan de lucht dus.

Maar in december werd mijn gezinsidylle grof verstoord. Notabene per e-mail meldde Quinta mij dat het toch wel erg veel gedoe was geweest om Hjalmar officieel de papa van Luca te laten zijn en dat wilde ze graag bij een eventuele tweede vermijden Dus hadden ze in al hun wijsheid besloten om dan toch maar te gaan trouwen. Per e-mail, op mijn werk notabene moest ik het vernemen. Niets eens een kans om een traantje weg te pinken. Bovendien kon ik me ook niet herinneren dat mijn potentiële schoonzoon bij mijn  echtgenoot was geweest om om haar hand te vragen. En een bruidsschat kwam al helemaal niet ter sprake.  De datum was ook al vastgesteld; 3 maart om 3 uur. En dat is dus morgen!!!

Vanaf morgen heet Quinta van Trigt dus geen Quinta van Trigt meer maar Quinta van Hoek. Niks mis met die achternaam maar mijn kinderen heten geen van Hoek, mijn kinderen heten van Trigt, net als ik. Ik ken geen Quinta van Hoek maar Quinta van Trigt ken ik des te beter.
Dat is die prachtige baby die acht dagen te laat ter wereld kwam en vervolgens vier weken aan één stuk door huilde waarna ze tot de ontdekking kwam dat het leven veel te leuk is om huilend door te brengen.
Als driejarige hees ze haar babybroertje - net een paar weken oud - in haar poppenwagen om mee te gaan wandelen.
Dat is dat grietje dat een gebroken arm veinsde op de basisschool om maar niet naar gym te hoeven.
Een kind dat niet kon rekenen maar nu prima elke maand kan uitrekenen hoeveel geld ze nu weer tekort komt.
Een drammertje dat van haar oma vreselijke lakschoentjes wist los te peuteren die ze van haar moeder niet kreeg.
Dramatische brieven schreef ze als zesjarige waarin ze haar spijt betuigde over haar gedrag aan tafel en dat ze echt de volgende keer haar bord leeg zou eten. En de avond erop vervolgens weer in de schuur belandde.
Haar broertje leerde dat Sinterklaas niet iemand was waar je bang voor hoefde te zijn omdat hij - hoe stout je ook was geweest - toch altijd weer met een zak kadootjes aan kwam zetten.
Het leven van haar ouders behoorlijk zuur maakte toen ze eenmaal in de pubertijd belandde maar daar goddank ook weer heelhuids uitgekomen is.

Dat kind gaat nu dus trouwen en haar ouders zijn er niet klaar voor. Maar er is geen keus. Met plezier en weemoed kijken we terug op de eerste 25 jaar van het leven van Quinta van Trigt. Een kind waar we enorm trots op zijn en die nu verder zal gaan als Quinta van Hoek. Ach, het zal wel wennen.