Ik zal de functie moeten delen met mijn geliefde echtgenoot want hij was afgelopen zaterdag beslist mijn partner in goede daden. Ik zal even uitleggen waarom.
Wij waren flink aan de wandel met de kleinzoon in de kinderwagen en genoten van zon en blauwe lucht. Bijna thuis stond er half op de weg half op de stoep een dame in een scootmobiel. Ze vroeg of ze even een telefoon mocht lenen omdat haar brommobiel de pijp aan Maarten had gegeven en niet meer voor of achteruit kon. Ze wilde even iemand bellen die haar kon komen halen. Het uitlenen van die telefoon vond ik op zich al een goede daad omdat ik hem van thuis moest halen en dus 5 trappen op en weer 5 trappen af moest. Helaas kreeg ze geen gehoor en vertwijfeld keek ze ons aan alsof daar de zegen van moest komen.
Nu hadden we gewoon kunnen verder wandelen met de kleine man onder het mom:”jammer, geen gehoor, veel succes met de rest van uw leven”, maar vanuit onze huiskamer hadden we uitstekend zicht op de nietwerkende scootmobiel zodat we ook eersterang zouden zitten als ze die nacht zou doodvriezen.
Dus vroeg ik in mijn domme enthousiasme of ik haar even naar huis zou duwen. Vanonder haar ‘bad hairday’ muts keek ze me dankbaar aan en knikte ja. Zíj had misschien een bad hairday, het werd voor mij een bad body day.
“Is het ver”, vroeg ik nog toen ik haar lichaamsgewicht inschatte op 150 kilo. ”Nee, de Eikenlaan ligt hier net achter”. Ik had nog nooit van de Eikenlaan gehoord maar ik heb me ook niet echt verdiept in de plattegrond van Västerhaninge dus het zou vast niet meer dan een minuut of vijf, hooguit tien in beslag nemen. Haar hulphond, die bleek afgekeurd te zijn als hulphond omdat hij voor geen meter luisterde en vooral zichzelf hielp, ging enthousiast voor de scootmobiel staan zodat het op gang komen met een 170 kilo dikke vrouw er niet eenvoudiger op werd.
Het vergde heel wat van mijn krachten maar toen ik eenmaal op gang kwam had ik al snel een aardig tempo te pakken. Ries sukkelde achter mij aan met kleine man in de wagen die vol bewondering naar zijn oersterke oma keek. Na een meter of 50 – de dame in kwestie woog inmiddels een kleine 190 kilo – ging de weg wat omhoog en moest ik alle zeilen bijzetten om de vaart erin te houden en de eerste zweetdruppels parelden op mijn voorhoofd terwijl het toch zeker een graad of vijf vroor. Richard moedigde me dapper aan en ik zette er nog een tandje bij om het vrachtje van zo’n tweehonderd kilo naar huis te duwen. ”Lief zoontje heeft u”, zei de dame met de slechte haardag. ”Dat heb ik zeker. Hij ligt alleen niet in die wagen. Ik denk dat ie aan het bier zit”, was mijn gevatte antwoord dat nauwelijks te horen was vanwege mijn gehijg.
Mijn dierbare echtgenoot kreeg in de gaten dat ik snel zelf een scootmobiel nodig zou hebben en nam het klusje van zo’n 220 kilo van me over zodat ik kon bijkomen achter de kinderwagen. Ik kon geen woord uitbrengen en het zweet brak me inmiddels aan alle kanten uit maar de kleine man babbelde dapper vanuit zijn kinderwagenbak wat enthousiaste onverstaanbare woordjes naar zijn oma wat me de kans gaf weer wat op adem te komen.
We waren inmiddels al een stief kwartiertje onderweg en ik verdacht de dame met haar slechte haardag ervan dat ze aan een rondje sightseeing Västerhaninge was begonnen want ze wekte bepaald niet de indruk dat we er bijna waren. Richard en ik wisselden elkaar regelmatig af en slechts op wilskracht en twee-keer-in-de-week trainen bereikten we na pak m beet zeveneneenhalf uur (kan ook acht geweest zijn) de voordeur. Het kollosale nijlpaard van zo’n dikke 250 kilo kregen we in eerste instantie niet eens de invalidenoprit opgeduwd maar toen ook de kleine man een handje meehielp lukte het ons toch. Het molenpaard draaide zich om, perste een ’dank je’ uit haar mond en knalde de deur voor onze neus dicht.
Dus:
Hierbij solliciteer ik naar de functie van Moeder Theresa. Behalve een gedegen opleiding aan de Hogeschool van Goedertierenheid kan ik bogen op een lange en intensieve werkervaring als heilige. Ik spring bij waar het kan, help armtierige Afghaantjes het land in, stel me op als voogd voor wegwerpkinderen uit verre werelddelen en duw zonder tegenprestatie 300 kilo vrouw met een slechte haardag de berg op.
Antecendenten op aanvraag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten