Een nieuw huis

Inmiddels woon ik al weer een klein maandje gescheiden van kind en echtgenoot en het begint langzaam te wennen. Door een wat haperende bovenkamer heb ik een ijzeren conditie opgebouwd want regelmatig vergeet ik mijn portemonnee, neem de autosleutels in plaats van de fietssleutels mee of laat mijn tas in de huiskamer liggen waardoor ik als ik eenmaal beneden sta weer 6 trappen naar boven kan rennen om mijn fouten te herstellen. Tel daarbij op mijn ritjes op de fiets naar het werk en je begrijpt dat ik me binnenkort ga inschrijven voor de Olympische Spelen 2016 in Brazilië.
Richard heeft vanaf 3 september een baan in Segeltorp, 25 km van Haninge dus wordt het gezin binnenkort weer herenigd en zijn we in Ludvika volop aan het pakken. Ik kom elk weekend naar huis en neem op zondag als ik weer terug naar Haninge rijd 7 gevulde verhuisdozen mee waardoor het huis in Ludvika steeds leger en mijn flatje in Haninge steeds voller wordt.
Omdat huisraad van een woning van 253 vierkante meter waarschijnlijk niet gaat passen in een appartementje van 79 vierkante meter hebben we ook maar een opslag voor een jaar gehuurd om de meubels waar geen plaats voor is maar even op te slaan. Zo gaan we het komende jaar op een eenvoudige slaapbank in de kamer zitten omdat onze bank en bijbehorende fauteuils niet door het trapgat maar ook niet in de kamer passen. Ook de boekenkasten, de gangkast, twee buro's en bijbehorende burostoelen, de tv kast, ons bed en heel veel rommel uit de garage gaan geen plaatsje in de flat krijgen maar worden tijdelijk opgeslagen tot ons huis in Gudö is gebouwd.
Ja, als er bij mij één plan verwezenlijkt is komen er drie nieuwe plannen voor terug.
We hebben een stukje grond aan de goudkust van Haninge op de kop weten te tikken en in het voorjaar wordt daar een huis op gebouwd. Dat is natuurlijk niet zonder slag of stoot gegaan want niets gaat bij ons zonder slag of stoot. Zo moesten we eerst een locatie vinden die aan al onze eisen moest voldoen. Lijk ik altijd degene te zijn met heel wat noten op haar zang, gaat het om wonen op een fijne plek dan laat Richard graag zijn gezag gelden. Woont hij aan zee dan stoort hij zich aan het geluid van de golven, in de stad irriteert hij zich aan knulletjes op brommers en in een woonwijk aan de rand van de stad mogen bij voorkeur geen andere mensen wonen die geluid kunnen maken. We hebben al heel wat kavels bekeken, met of zonder echtgenoot en het eerste wat ik altijd deed was muisstil luisteren of er misschien ergens een ongewilde autoweg in de buurt zou kunnen liggen of komen waar de heer des huizes zich aan zou kunnen storen. Ga er maar aan staan, in de buurt van Stockholm waar het gros van de Zweden zich heeft gesettled en waar het wemelt van de snelwegen.
Maar, uiteindelijk hebben we een plek gevonden op 5 kilometer van Haninge aan de rand van een bos waar een kavel van 3000 vierkante meter is opgedeeld in drie kavels en waar wij er één van hebben kunnen kopen. Een goudmijntje voor de huidige eigenaar want zij is in één klap vet miljonair.

En als je dan een lapje grond hebt, dan moet er ook iets op gezet worden om in te kunnen wonen en dan bij voorkeur iets meer luxe dan een paardenstal.
Na heel wat speurwerk vonden we uiteindelijk een firma die een huis kan bouwen in projectvorm wat wil zeggen dat je een vaste prijs krijgt voor de grond, het huis en het bouwen ervan, het grondwerk en de aansluiting op electriciteit, riolering en water. Dat leek ons wel een fijn plan want zaken regelen in Zweden is net zo moeilijk als een eindexamenfeest geven op de maan. Zo'n sleutelklaar project waarbij je de kleur van de keuken mag uitkiezen en welke tegeltjes je op de vloer wil hebben en de rest doet een ander. 'Mevrouw van Trigt, hier is de sleutel van uw woning, veel succes met de verhuizing en de rest van uw leven'.
Maar in al ons enthousiasme vergaten we bijna dat we natuurlijk ook een huis moeten uitkiezen en daar begon de ellende. Het bedrijf biedt 16 varianten en al snel hadden we onze keuze gemaakt. Huisje Lödur zou het worden. Maar toen we al onze wensen kenbaar hadden gemaakt bleken er twee opties open te staan; Richard de deur uit mikken en trouwen met een heel rijke Irakees waar we er hier gelukkig genoeg van hebben rondlopen of het beroven van een bank. Skimmen van geldautomaten schijnt trouwens ook een lucratieve bezigheid te zijn. Beide opties vielen al snel af dus doken we opnieuw in de brochure om iets anders uit te kiezen. Elke variant hebben we drie keer definitief gekozen en elke variant hebben we na wikken en wegen ook drie keer weer laten vallen. Lang leve skype want een huwelijk op afstand brengt kosten met zich mee als je om elk huis weer moet bellen met je echtgenoot (en een betweterige dochter die geen flauw benul heeft van hypotheken en vooral het terugbetalen ervan).

Maar nu is de kogel door de kerk en gaan we voor Torgrim. http://www.alvsbyhus.se/husprogram/torgrim/11/
We moeten weliswaar 7 jaar op een houtje bijten en een garage en het inrichten van de bovenverdieping zit er de komende jaren niet in maar dat huis gaat er komen, ooit (want maandag hoorde ik toevalllig dat de gemeente pas in het voorjaar de electriciteit- en waterleidingen gaat aanleggen dus een verhuizing op korte termijn zit er niet in).

Dus vandaag 8 augustus 2012 zijn wij in het bezit van 2 appartementen, een villa en een stuk grond in Stockholm. Ik ben heel rijk, jammer dat ik er zo weinig van merk.

Geduld

Meestal gaat alles traag in Zweden en heb je eindeloos geduld nodig om iets voor elkaar te krijgen. Dat is een opgave voor iemand zoals ik want bij mij moet in de regel alles gisteren klaar zijn. Waarom veertig weken zwanger zijn als zo'n wicht al met dertig weken af is en alleen nog moet groeien? Groeien kan ook in de wieg, lijkt mij.
Zet mij in een rij in een winkel en je leert binnen no time vloeken in vier talen. En nog erger is het als Savannah mee is en wijsneuzerig weet te melden dat vloeken niet helpt. Je hebt er zo een vijfde taal bij.
Getreuzel in het verkeer, een hartkwaal krijg ik ervan.
Password vergeten en een nieuwe krijgen via de post; woest kan ik erom worden. Moet ik twee dagen wachten voor ik verder kan.
Twee volle weken heeft het geduurd voor ik eindelijk een appartement had gevonden in Stockholm. En dan ook nog anderhalve maand wachten voor je de sleutel krijgt. Niet dat ik het eerder nodig had maar het is gewoon een kwestie van geduld. Of eigenlijk meer, het ontbreken eraan want ik heb het gewoon niet (niemand is perfect, ik geef het eerlijk toe).
Maar nu is er toch eindelijk iets redelijk vlot gegaan; de verkoop van ons huis in Ludvika. Het stond weliswaar al sinds september te koop maar we hebben er weinig ruchtbaarheid aan gegeven omdat we beiden nog een baan in de buurt hadden en eigenlijk geen zin hadden om tijdelijk een andere woonstek in de buurt te zoeken.
Toen mijn baan in Haninge eenmaal rond was begin mei hebben we toch maar een dure makelaar in de arm genomen om een beetje vaart achter de verkoop van het huis te zetten en deze week is ons paleisje verkocht voor 5 000 euro minder dan we ervoor wilden hebben. Kijk, dat zijn opstekertjes voor iemand als ik die toch van menigeen heeft moeten horen dat het wel eens wat langer kon gaan duren.

Savannah verhuist over een maandje naar mij als ze weer naar school moet en Richard komt zodra zijn baan rond is maar in ieder geval voor 1 oktober.

Omdat ik sommige dingen echt nodig heb in Haninge maar we die dingen nog niet goed kunnen missen in Ludvika, denk bijvoorbeeld aan gordijnen, servies en bestek, een pannenset, e.d. was een bezoekje aan Ikea (op slechts een half uurtje rijden van Haninge!!) een leuk uitstapje afgelopen week. Richard en Savannah waren op bezoek en gingen uiteraard mee en ook Quinta vond het wel een leuk tijdverdrijf. Nu heb ik niet alleen een chronisch gebrek aan geduld, ik ben ook een eeuwige optimist. We konden volgens mij dus makkelijk met de Mazda 2 (formaatje Ford Ka) maar Quinta leek het toch een beter plan om met haar Audi te gaan.
Toen we onze drie karren met Ikea-aandelen voorbij de kassa hadden geduwd drong het plotseling tot ons door dat dat dus allemaal in de auto moest. Quinta heeft het optimisme van haar moeder geërfd en riep enthousiast dat dat makkelijk zou passen. Richard en Savannah waren wat kritischer maar in de regel luisteren we nooit naar hen dus zij waren roepende in de woestijn.
Maar toen we een kastje, drie tassen met rommel, vier planken, vier gordijnrails en twee uit de kluiten gewassen lampen hadden ingeladen was de auto vol en stond er nog een tas, een kastje, een wasrek, een mat en vier passagiers naast de auto. Achterlaten leek me niet zo’n goed idee en op het dak vastbinden zonder dakdragers vond Quinta weer niet zo’n fijn plan.
Savannah opperde dat we misschien wel wat op schoot konden nemen en dus wurmden we ons in de auto en kregen Savannah en ik en kast van 25 kilo en een wasrek op schoot. De mat kon niet worden opgerold en werd dus maar bovenop onze hoofden gelegd wat betekende dat we ons nauwelijks meer konden bewegen. Eén van de gordijnrails stak in mijn oor en een wat te lange plank hield mijn nek op de goede plek. Savannah had een lamp op haar schouder, haar wang zat tegen de zijruit gedrukt en ook de pannenset lag niet helemaal stabiel onder haar voeten. Met geweld werd de deur dichtgedrukt en Richard nam manmoedig de laatste overgebleven tas op schoot. Ja, alles zat erin en we konden gaan rijden.
Onze medeweggebruikers keken wat meewarig wanneer ze onbedoeld naar binnen keken en daar twee in elkaar gedrukte vrouwen met een mat op hun hoofd en een wasrek op hun schoot zagen zitten. En we moesten nog plassen ook dus Quinta mocht niet al te veel G-krachten bij het remmen en optrekken veroorzaken anders zou het leed niet te overzien zijn geweest. Savannah en ik spraken af om gelijktijdig te ademen om de druk van het kastje enigszins te verminderen.
De rit duurde gelukkig maar een half uurtje en je zal mij niet gauw meer horen klagen in een auto dat ik te weinig beenruimte heb want weinig beenruimte is pure luxe vergeleken met weinig lichaamsruimte.

Maar, het kastje zit in elkaar, de mat ligt waar ie hoort en als het goed is worden vandaag mijn lampen en de gordijnrails opgehangen.

We hadden makkelijk met de Mazda 2 gekund!!

Humor

Al mijn kinderen hebben een ongelooflijk gevoel voor humor. Ad rem, grappig en leuk zijn vaak hun antwoorden. Dat vinden natuurlijk alle ouders van hun kinderen maar in mijn geval is het gewoon een feit.

Ik ben gisteren begonnen met het inpakken de verhuisdozen voor mijn flatje maar ik schiet niet hard op. Ik vond de dagboeken die ik de eerste acht jaar van hun leven heb bijgehouden en gelukkig heb ik vooral de leuke voorvallen opgeschreven. Omdat het weer op dit moment niet tot vrolijkheid stemt zal ik jullie maar wat verpozen met enkele voorvallen van Robin.

Hier een kleine bloemlezing uit mijn dagboek:

april 1994 (bijna 4 jaar)
'Je hebt twee turkse vriendjes die je blijkbaar niet goed verstaat en hen "Smeershag" en "Boterlip" noemt terwijl ze Hamza en Talib heten.

Discussie tussen Robin en papa:
Robin: "Pap, geef eens een mes"
Papa: "Een mes,? Wat moet je met een mes?"
Robin: "Effe die kinderen in de speeltuin hun kop eraf snijden"
Papa:"Dat kan toch niet, dan gaan die kindjes dood en dan hebben hun papa en mama geen kindjes meer"
Robin: "Ja, maar ze zijn mij aan het plagen dus dan moet ik effe hun kop eraf snijden"
Papa:"Nee Robin, natuurlijk krijg je geen mes, zeker niet als je er zulke rare dingen mee doet"
Robin:"Nou,  geef me dan maar effe een hamer.

 juni 1994 (4 jaar)
"Mam, als de hemel op je hoofd valt, doet dat dan zeer?"

"Ik ben blij dat ik geen sok ben. Dan zit je de hele dag binnen en je ziet niks"

"Mama, ben jij een oude of een jonge mama. Ik hoop een jonge want oude mama's gaan gauw dood"

"Ik zou zand willen zijn. Dan ben je de hele dag buiten en wil iedereen met je spelen."


 2 maart 1995 (ruim 4 jaar oud)
'Zaterdag mocht je naar het carnavalsfeest in het buurthuis en van elk kind dat verkleed binnenkwam vermeldde jij als wat hij/zij verkleed was. Toen er een zoontje van een creatieve moeder binnenkwam verkleed als ridder was je even stil en zei toe:'kijk, leuk die is verkleed als vuilniszak'.

'Mam, je bent de aller- allerliefste moeder van de hele wereld maar pap koken kan je niet'.

'We spelen memory aan tafel maar om de plaatjes goed te herkennen benoemen we ze eerst even vantevoren. Aangekomen bij een plaatje van een eikeltje roep je:"Ik weet het, ik weet het, het is een uhhhhhh....... lul. Oh nee, het was een ander woord wat ik eigenlijk niet mag zeggen".

Mama: Hoe heet het vogeltje in een koekoeksklok?
Robin: Een klokduif?

Bij het eten van worteltjes met peultjes roep je vertwijfeld:"Ik lust die spa-groentjes niet".

19 april 1995
'Voordat kinderen op zwemles mogen moeten ze eerst een paar weken naar watergewennen. Na de eerste keer meld je opgewekt:"Ik hoef niet meer naar watergewennen want het water is al warm".

'Je slaapt tegenwoordig op de meest rare plekken op de meest vreemde momenten; onder je bureau, op de overloop, onder je bed. Ik maak me zorgen en zeg tegen je dat ik even met je naar de dokter ga om te bespreken waarom je 's middags zo vaak slaapt. "Mooi", is je rake antwoord, " kunnen we meteen vragen waarom jij 's morgens zo lang slaapt".

2 juni 1995 (bijna 5 jaar)
'Op de vraag welke taal er in Luxemburg gesproken wordt weet jij meteen het antwoord:"Luxaflex".

'Nadat ik een trui wat hardhandig over je hoofd heb uitgetrokken vraag je me verbaasd:"Staan mijn oren nog op flap".

6 december 1995 (5 jaar)
'Ik heb de buurjongen Jasper weten te strikken om als Zwarte Piet op Sinterklaasavond de pakjes te komen brengen. Als Zwarte Piet halverwege de tuin is roep je enthousiast:"Hé Jasper, heb jij je als Zwarte Piet geschminkt?" We probeerden je ervan te overtuigen dat dit een Zwarte Piet is die misschien wat op Jasper lijkt maar toen we liedjes gingen zingen hield je stijf je mond dicht. Op de vraag waarom antwoordde je ad rem:"Poeh, ik ga toch zeker geen liedjes voor Jasper zingen".

2 februari 1996
"Mam, toen jouw ouders gingen scheiden, lag jij toen al op bed?"

juni 1997 (7 jaar)
Je bent bij Scouting met je schoenen in de verf gestapt (wie anders). Als de leiding je schoen wil schoonmaken zeg je:"Doe alleen maar de bovenkant, de onderkant ziet mijn moeder toch niet".


Je begrijpt, wij verheugen ons enorm op de komst van onze kleinzoon over een weekje of acht.

(oh ja, vandaag is ons huis verkocht dus nu gaan we op zoek naar een huis in Stockholm)

Wat een water

Al menigmaal heb ik de vraag 'ben je nooit bang dat in Nederland de dijken doorbreken' moeten beantwoorden zodra de Zweedse medemens ter ore kwam dat ik 38 jaar onbezorgd in Nederland heb gewoond. God schiep de wereld behalve Nederland; dat hebben de Nederlanders zelf gedaan, is een bekende uitdrukking die in Zweden op geheel eigen wijze wordt geïnterpreteerd.
Welke half-gare idioot gaat zeven meter onder de zeespiegel wonen met slechts een simpel dijkje als bescherming, moet menig Zweed gedacht hebben.
In Nederland ben ik nooit één moment bang geweest dat we ooit zouden moeten verhuizen naar Amersfoort aan Zee maar hier in Zweden stijgt het water me inmiddels wel aardig tot de lippen.

Dit jaar heeft de twijfelachtige eer als meest natte zomer sinds tweehonderd jaar de boeken in te gaan. Zweden is werkelijk overspoeld door regenbuien de afgelopen weken en waar wij in Nederland het ene fietstochtje na het andere in de zon volbrachten bleef het waterniveau in Zweden maar stijgen vanwege de regen. Zo sneu voor al die wereldvreemde Zweden die in de regel niet verder komen dan 50 kilometer van hun eigen voordeur om daar vakantie te vieren. Vier weken in de stromende regen in je uitgewoonde caravan, wat een lol.

Zweden heeft helaas niet de waterkennis in huis waar Nederland op kan teren want anders zouden zulke domme vragen als in regel één niet gesteld worden. En dat blijkt ook wel want Nyhammar staat sinds gisteren voor meer dan de helft onder water. Er liggen heel veel meren in onze gemeente (360 om precies te zijn) en die meren zijn met elkaar verbonden door riviertjes en beken. Veel meren hebben dammen om het waterpeil enigszins te kunnen reguleren. Als er zo'n hoeveelheid regen is gevallen als de afgelopen weken dan moeten de dammen opengezet worden om het overtollige water te kunnen afvoeren. Dat is niet gebeurd, ongetwijfeld vanwege de vakantie waarbij men zich niet langer verantwoordelijk meer voelt voor zijn dagelijkse werkzaamheden en dagelijkse werkzaamheden ook  niet worden overgenomen door collega's met als gevolg dat er gisteren twee dammen zijn doorgebroken ten noorden van Nyhammar. Het scoutinggebouw (zie foto) dreigt te worden meegsleurd door het water en twee van de drie toegangswegen naar Nyhammar staan nu zo ver onder water dat men gedwongen is deze wegen af te sluiten. De bruggen op deze wegen staan onder water en de stroming is zo sterk dat auto's zich geen weg door het water kunnen banen.

Door onze tuin loopt een beekje dat inmiddels een woeste golfstroom is geworden. Ook dit beekje is een afvoerstroom van een meer met een dam en we maken ons grote zorgen omdat we niet weten hoe lang die dam het zal houden. Ons huis staat gelukkig iets hoger maar de garage komt dan zeker onder water te staan.

Kortom, voor het eerst in 48 jaar ben ik bang voor natte voeten. Waar ik in Nederland het volste vertrouwen heb in de waterschappen en de dijkgraaf en waar een doorgebroken dijk zoals enkele jaren geleden in Mijdrecht voorpaginanieuws is, maak ik me hier grote zorgen.
Hoe lang gaat dit goed en wie neemt de verantwoordelijkheid als er belangrijke beslissingen moeten worden genomen? Ik ben bang dat niemand zijn vinger zal opsteken en het land onder water loopt.
Ik weet het antwoord op de vraag of ik nooit bang ben dat in Nederland de dijken zullen doorbreken en inmiddels weet ik ook het antwoord op de vraag of ik bang ben voor doorgebroken dammen in Zweden. Het antwoord is niet hetzelfde!

Niets doen

Ik ben er niet zo goed in. Niets doen. Ik heb sinds een week vakantie en we gaan pas vrijdag naar Nederland dus kan ik de eerste week van mijn vakantie heerlijk niets doen. Maar dat valt echt niet mee. Ik word er gewoon ziek van. Elke eerste week van mijn vakantie dreigt jaarlijks in het water te vallen vanwege mijn algehele gesteldheid. Vorig jaar moesten we ons reisje naar Nederland zelfs uitstellen omdat ik me zo beroerd voelde dat een autoreis van  1600 kilometer er echt niet in zat. En ook dit jaar voel ik me gammel, moe en mistroostig en ben niet aan te zwengelen.
Ik heb nergens zin in en zelfs mijn studie kan me niet boeien. Ik heb plicht en dwang nodig, eisen en verplichtingen, tijdsdruk en moeten, dan voel ik me prima.

Ga het gras maaien, de ramen zemen, je balkon in de olie zetten, zou je zeggen. Dan ben je toch lekker bezig. Helaas ligt dat niet zo simpel. Ik heb een lichaamsthermostaat die bij mijn geboorte niet goed is afgestemd en sindsdien dus heel regelmatig kuren heeft. Zit iedereen bibberend bij het haardvuur met een etra paar sokken en een warme fleece om zich heen geslagen dan zou ik bij voorkeur het raam even openzetten voor wat frisse lucht. Het zweet loopt mij tappelings van de rug wanneer ik servetjes vouw, de gordijnen recht hang of iets te fanatiek de tafel dek. De badkamer schoonmaken neemt meer dan vier uur in beslag aangezien dat alleen in etappes kan gebeuren waarbij ik tussendoor de mogelijkheid krijg om af te koelen, zomer en winter. Gras maaiden, ramen zemen of het balkon in de olie zetten is dus een meer-wekenplan als ik mijn lichaamstemperatuur  op aangenaam wil houden.

Een boek lezen is een optie wanneer ik niet buiten zit. Ik heb namelijk een bril nodig om te lezen maar ook een zonnebril tegen het felle licht. Samen opzetten heb ik geprobeerd maar lukt niet echt. Maar vier uur een boek lezen zonder verplichtingen is ook niet echt genieten voor mij. Ja, leuk voor een dag maar dan wil ik weer wat doen.

Ik wandel wat af de laatste dagen maar in je eentje gaat ook dat danig vervelen. En als ik aan mijn werk denk dat ik na de vakantie weer op ga pakken word ik helemaal mistroostig. Volgens de regel werkt elke etableringshandläggare bij het arbeidsbureau met maximaal 40 asielzoekers. Dat is voor mij al een ondergrens maar als ik me inspan dan kan ik daar een werkweek van dertig uur wel mee vol krijgen. Tel daarbij op alle koffie- en lunchpauzes en dan komen we een heel end.
Maar in Zuid Stockholm zijn niet zo veel asielzoekers dus moet ik 48 asielzoekers delen met één collega en binnenkort met nog drie collega's. Dan heeft ieder dus welgeteld 10 asielszoekers om achter de vodden te zitten. Ik ga warempel last krijgen van een omgekeerde burn out.

Ik zie de bui al hangen, nog voor ik goed en wel terug ben op mijn werkstek stapelen de te versturen sollicitatiebrieven zich al weer op.
Ja, dat is een goed idee, tijdens het nietsdoen kan ik mooi gaan solliciteren naar een baan met werkdruk en stress, moeten en eisen, een baas die alles gisteren af wil hebben en een bureau met stapels werk. Nu alleen nog even bedenken welke werkgever in Zweden me dat kan bieden!

In de grote stad

Vandaag is mijn  vierde dag dat ik aan het werk ben in Stockholm en ik kan wel zeggen dat het me tot nu toe goed bevalt. Aangezien mijn flatje pas 13 juli wordt opgeleverd logeer ik zo lang in de babykamer bij Quint en Hjalmar. De kleine junior heeft zijn kamertje toch nog niet nodig want tot begin september heeft hij een all-inclusive resort bij zijn moeder geboekt en dus lig ik deze week ingeklemd tussen kinderwagen en babybedje.
's Morgens stap ik op mijn fietsje en rijd op mijn gemakkie in een half uurtje van Västerhaninge naar Haninge waar ik werk.
Dat is op zich al een luxe aangezien ik de afgelopen periode gemiddeld een dikke 500 euro per maand aan benzine kwijt was en nu slechts wat extra lucht in mijn bandjes pomp om zadelpijn te vermijden.
En mocht het een dagje minder weer zijn dan is er een pendeltrein op 5 minuten lopen van huis die me vervolgens binnen 6 minuten naar mijn werk brengt. Dat is nog eens wat anders dan drie kwartier herten en elanden ontwijken op een slingerende bosweg waar ik op de één of andere manier altijd achter een bomenwagen rijd en dus nauwelijks opschiet.

Maar ook op mijn werk zijn de omstandigheden enigszins veranderd. Wonen er in Ludvika en Borlänge vrijwel uitsluitend ongeletterde Somaliers, hier is de doelgroep volledig anders. Ik heb inmiddels 8 'klantjes' op mijn naam staan waaronder een vrouwelijke arts uit Syrie die in september klaar is met haar studie Zweeds en aan de slag gaat als arts in opleiding, een electricien uit Irak die al een baan in het vooruitzicht heeft zodra hij klaar is met Zweeds voor immigranten, een knul uit Afghanistan die fulltime aan de slag is als bakker en een vrouw uit Iran die volgende week op stage gaat als administratief medewerkster bij een psychiatrische opvang.
Dat zijn nog eens leuke resultaten. Ik heb er zin an.

Verder kan ik boodschappen doen wanneer het mij uitkomt want de kapper, supermarkten, bouwmarkt,  kledingzaak en alle andere etablissementen in of buiten winkelcentra zijn in de regel open tot 8 uur en zelfs op zaterdag en zondag kan ik er de hele dag terecht. Het assortiment in de supermarkt beperkt zich niet tot beschimmeld brood en langhoudbare melk maar ik kan kiezen uit verse groente en fruit die ook werkelijk vers zijn en die ik, als ik zou willen, zelf thuisbezorgd zou kunnen krijgen. Kom daar maar eens om in wereldstad Ludvika.
Inwoners van Stockholm lopen niet in berevellen en op open sandalen maar hebben warempel leuke, vlotte kleding aan en de afzakbroek is hier al lange tijd uit de mode en de jeugd vindt hier, net als hun ouders, dat je voor joker loopt met je broek op je knieën. Wat een verademing!

Maar alles heeft zijn prijs dus betalen zul je in de grote stad. Een koopwoning vind je niet onder de 3 miljoen kronen/€ 300 000 en ook een bostadsrätt (koop/huurwoning) is niet goedkoop. In Nederland zijn er twee varianten om een dak boven je hoofd te hebben (kopen of huren) maar Zweden kent er drie: kopen, huren of koophuren (bostadsrätt). Voor huren kom je in Stockholm pas na een jaar of acht in aanmerking een kopen is slechts voor de rijken weggelegd. Wanneer je een bostadsrätt wilt hebben dan betaal je een deel als koop en een deel als huur. Het gaat meestal om een flat/appartement waarbij je een deel van het gebouw koopt en huur betaalt voor onderhoud. Mijn flat (een driekamerflat) kost 950 000 sek/€ 95 000,= en daarnaast betaal ik 3000 sek/€ 300,= per maand aan huur. Het lijkt veel maar als ik een flat zou kopen ben ik aan koopprijs minstens hetzelfde kwijt.
Voordeel is dat het onderhoud en bijvoorbeeld de aanschaf van een nieuwe keuken of badkamer van de huuropbrengst wordt gefinancierd maar er zijn natuurlijk ook nadelen. Zo heeft Quinta ook een bostadsrätt in de vorm van een rijtjeshuis met tuin. Die tuin is niet van haar en nu heeft de gemeente in al haar wijsheid het besluit genomen om een dikke twee meter van die tuin in te pikken en om te dopen tot openbaar groen. Dus alle bewoners hebben een brief gekregen dat ze hun tuinhekje twee meter naar binnen moeten verplaatsen en doen ze dat niet dan doet de gemeente het en krijg je de rekening op de deurmat. En ook je terras mag niet groter zijn dan 15 vierkante meter zodat je nauwelijks een tuinsetje kwijt kunt.
Maar die 15 vierkante meter is nog altijd meer dan mijn balkonnetje die slechts 1,25 vierkante meter telt. Met zijn tweeën op het balkonnetje van de zon genieten zal niet lukken want er passen geen twee stoelen op het balkon.
Hopelijk zal mijn appartementeneigendom niet al te lang duren want wanneer ons huis in Dalarna verkocht is gaan we toch echt weer op zoek naar een stulpje voor onszelf. Wel iets kleiner dan we nu hebben maar we zullen ervoor zorgen dat er een logeerkamer beschikbaar is.

Mijn flatje op de derde verdieping in het midden

Beste Anders

Aan minister van Financiën
Anders Borg
Box 1
123 45  Stockholm


Betr: belastingaanslag 2011

Ludvika, 22 mei 2012

Beste Anders,

Hier even een kattebelletje van één van  je buitenlandse onderdanen die sinds haar komst in mei 2002 inmiddels al een aardig kapitaaltje heeft bijgedragen aan de Zweedse schatkist.
Je kent me wel, die druiloor die keurig betaalt wat haar opgedragen wordt  en vaak nog wat meer zodat bij de belastingaanslag die elk jaar op de mat valt de belastingdienst constateert dat er weer wat terugbetaald moet worden aan ondergetekende.
Het zijn geen megabedragen hoor maar meestal toch wel genoeg om me heel even rijk te voelen in 'pluk-me-kaal' Zweden. Als ik de btw/moms buiten beschouwing laat heb ik inmiddels al een dikke twee miljoen kronen mogen afstaan aan dat het Zweedse sociale systeem de afgelopen tien jaar maar ik klaag niet want uiteindelijk heb ik daar ook gebruik van kunnen maken. Mijn kinderen zijn naar school geweest, artsen zijn betaald toen ik ziek was, onbezorgd zoef ik over het Zweedse asfalt en ik zal zeker niet boven de grond blijven staan als ik aan de hemelpoort sta te kloppen. Allemaal betaald met mijn eigen belastingcentjes. En dat wat ik zelf niet gebruik daar weet jij Anders, zeker een andere leuke bestemming voor te vinden. Prima hoor, als ik dat niet wil had ik maar naar de Maagdeneilanden moeten emigreren (waar ik overigens wel eens serieus over na begin te denken, al was het alleen maar vanwege het klimaat, maar dat terzijde).

Maar nu moet er iets van mijn hart en vandaar dat ik me maar direct tot jou richt. Want zou ik me richten tot Margaretha Karlsson, één van je werknemers bij de belastingdienst die ooit zorgvuldig is geselecteerd na een langdurige sollicitatieprocedure en als beste uit de bus kwam, en die me deze week een briefje namens de belastingdienst stuurde, dan weet ik zeker dat zij vaste klant zou worden bij de interne psychiatrische dienst van de belastingdienst.
Zij schreef mij namelijk het volgende antwoord naar aanleiding van mijn verzoek tot terugbetaling van te veel betaald belastinggeld in 2011:
"Uw verzoek tot voortijdige terugbetaling van de belastingaanslag 2011 is afgewezen. De reden hiertoe is:
    met referte aan hoofdstuk 64 paragraaf  5 van het wetboek skatteförfarandelagen (SFL) zal voortijdige uitbetaling van eerder betaalde loonbelasting uitsluitend geschieden wanneer:
het bedrag anders zou worden terugbetaald volgens hoofdstuk 56 paragraaf 9 van de SFL en het onaannemelijk zou zijn om langer te wachten. Een onaanemelijkheidsbeoordeling is gebaseerd op het feit dat het moet gaan om een wezenlijk bedrag te weten minimaal 0,2 keer het basisbedrag wat voor 2011 is vastgesteld op 8 560 kr. Een uitzondering kan worden gemaakt wanneer een niet wezenlijk bedrag te weten minder dan minimaal 0,2 keer het basisbedrag voor schulden aan de belastingdienst".

De brief gaat nog even verder en je zal vast weten wat er nog meer in die brief staat, Anders. De essentie van de brief dringt wel tot me door hoor, ik begrijp dat mijn verzoek is afgewezen. Maar kan Margaretha dat dan niet gewoon schrijven.
Ik kan wel even een suggestie geven van tekst die simpele zielen zoals ik wel begrijpen:
"Beste Patricia, we moeten je verzoek voor het terugbetalen van je eigen geld helaas afwijzen omdat wij jou pecunia gewoon harder nodig hebben dan jijzelf. Een dikke 8% van de Zweden zit momenteel werkloos thuis en zij willen ook graag een boterham op tafel. Verder willen jouw vrienden uit Verwegistan met een vaste verblijfsvergunning en uitkering ook graag hun maandelijkse toelage krijgen. Bovendien is de doop van kleine Estelle wat duurder uitgevallen dan gepland en ook Zweden ontkomt er niet aan om kansloos Griekenland overeind te houden. Tel daarbij op de vele snoepreisjes die we onszelf regelmatig kado moeten doen en dan gaat het hard met de staatsruif.
Je begrijpt, Patricia, elke öre is er één en we hebben jouw duimkruid dus erg hard nodig.
Ik hoop dat je begrip hebt voor onze penibele economische situatie maar zonder jou redden we het gewoon niet.
Meid, hou je taai en probeer het volgend jaar gewoon opnieuw.

Houw doe, Margaretha." 

Kijk Anders, dat is een heel andere toonzetting. Ik ben nog steeds niet blij maar ik weet in ieder geval dat mijn geld goed terecht komt op een plek waar het blijkbaar harder nodig is dan bij mij.

Zullen we afspreken Anders dat je even een woordje wisselt met Margaretha en vraagt of ze even een nieuw briefje voor me in elkaar flanst. En dat je voor dit keer een oogje toeknijpt en haar niet op staande voet ontslaat? Hebben we een deal Anders?

Groetjes aan vrouw en kinderen en we komen gauw effe een bakkie doen.

Patrice