Opmerkelijk

Van de week gebeurde het me weer. Mijn kapsel was hard aan renovatie toe en een kappersbezoek komt bij mij op als poepen dus als ik naar de kapper wil, dan wil ik nu en niet over drie weken.
In de buurt van mijn werk zit een redelijk moderne kapperszaak en dus toog ik in mijn pauze van 33 minuten naar de kap- en knipstylist om mijn haar weer enigszins op orde te krijgen. Loop ik die zaak binnen, staan daar drie!! naar ik aannneem opgeleide en ervaren hairstylistes niets te doen en in de wijde omtrek is geen klant te bekennen. Mooi, denk ik, meteen beginnen dan sta ik over een kwartiertje geknipt en gekapt weer buiten. Dus ik vraag overmoedig of ik geknipt kan worden, krijg ik als antwoord: "Nee, we zitten helemaal vol maar morgen om kwart voor 4 heb ik nog wel een gaatje".

Een bezoekje bij de huisarts zelfde laken een pak. Ga je niet bekant bijna dood dan kun je na bidden en smeken over een kleine twee weken terecht. Dan kom je in de wachtkamer van zo'n huisartsenpraktijk, dan zit er in het beste geval één patient die bloed moet laten prikken maar meestal ben ik de enige levende ziel daar. En als je dan eindelijk aan de beurt bent - een minuut of twintig later dan de afspraak - dan word je naar een spreekkamer gebracht waar je nog eens een kwartier kan gaan zitten wachten voor de dokter komt. Waar zijn die mensen toch allemaal mee bezig als ik klaarblijkelijk de enige patiënt ben?

En doorsturen naar een specialist is helemaal een kwestie van geduld. In de meeste gevallen moet je twee tot drie maanden wachten voor je opgeroepen wordt. Als je kwaal een gevalletje 'tamelijk ernstig' is, dan ben je al zo goed als overleden tegen de tijd dat je aan de beurt bent. Zelf wacht ik al 5 maanden om te worden doorgestuurd naar een specialist maar er lijkt weinig schot in de zaak te zitten.

En als je dan inderdaad overleden bent, dan moet je ook nog eens een week of 8 wachten voor je een tuintje op je buik krijgt want het organiseren van een begrafenis neemt hier ook enige tijd in beslag. Als ik aan mijn Zweedse collega's vertel dat dat in Nederland toch echt binnen 5 werkdagen achter de rug moet zijn dan krijgen ze bijna een rolberoerte wat op zich niet handig is want voor de behandeling van een rolberoerte staat ook 7 weken.

Twee weken geleden werd onze telefoon weer voor de zoveelste keer afgesloten. Communiceren is niet de sterkste eigenschap van een Zweed en zeker niet van Zweedse communicatiebedrijven dus als iemand een middagje weinig te doen heeft -en dat gebeurt nog wel eens - dan drukken ze blijkbaar op een knop om telefoonlijnen af te sluiten zodat ze de komende veertien dagen kunnen besteden aan het heraansluiten van die telefoonlijnen. Lijkt mij ook een kwestie van een druk op een knop maar ik zal wel simpel van geest zijn want als ik dat voorleg aan zo'n klantenservice dan krijg ik te horen dat ik duidelijk niet bekend ben in de branche want zo gemakkelijk gaat dat niet. Dat dat afsluiten dan wel gemakkelijk gaat, gaat waarschijnlijk volledig aan hen voorbij.

Over het in huis krijgen van een electricien of een loodgieter heb ik al vele malen geschreven dus die laat ik voor het gemak maar even buiten beschouwing.

Ismail is 18, gaat naar school en krijgt een uitkering van de gemeente zolang hij naar school gaat. Normaal gesproken moeten ouders financieel opdraaien voor hun kroost maar hij heeft geen ouders en dus valt hij onder de sociale wetgeving. Ik ben in augustus (twee maanden voor hij 18 werd) al aan de bel gaan trekken om een afspraak te kunnen maken en eind september konden we er terecht. Daar is ter plekke een aanvraag voor een uitkering ingevuld en ingeleverd zodat hij eind oktober zijn eerste uitkering kon verwachten. Maar al wat er kwam, geen geld voor Ismail. Het jong moet toch wat eten dus in afwachting van de pecunia van de gemeente schoot ik hem het geld maar even voor. Toen hij de tweede week van november nog steeds niets had besloot ik de ambtenaar in kwestie maar eens even te bellen. Helaas kun je voor vragen over je uitkering alleen op dinsdag- en donderdagmorgen bellen tussen negen uur en half tien dus heb ik voor de zekerheid maar een alarm op mijn telefoon ingeschakeld want een half uur is vaak plotseling voorbij. Uiteindelijk kreeg ik een collega van Ismail zijn ambtenaar te pakken die mij doodleuk meedeelde dat de betreffende ambtenaar ziek was geweest maar dat ze maandag het geld zou overmaken. Wat ook gebeurde. Drie weken later dan afgesproken.

Ik ben zelf ook ambtenaar maar ik doe er werkelijk alles aan om dit gedrag te vermijden. Staat er iemand bij de receptie die mij dringend moet spreken terwijl hij geen afspraak heeft dan sta ik hem meteen te woord en probeer het probleem dat bij blijkbaar heeft zo goed mogelijk op te lossen. In de regels van de arbeidswet waar het arbeidsbureau onder valt staat dat iemand het recht heeft om binnen 5 werkdagen te woord te worden gestaan door een medewerker van het arbeidsbureau. Integreren best maar ook aan goed intergreren zitten grenzen. En die grens heb ik nu bereikt.

Over de rooie

Ik ben wat heetgebakerd van mezelf en dat weet ik ook. Maar naarmate ik ouder wordt weet ik daar steeds beter mee om te gaan en soms is het voldoende om mijn frustraties op mijn trouwe echtgenoot af te wentelen waarna het leven zijn gewone gangetje weer gaat. Hij kent mij langer dan vandaag en negeert me gewoon wat meestal ook maar het beste is. De bui waait wel weer over. 
Maar soms ben ik in staat om een ingezonden stuk in de Telegraaf te plaatsen waar de honden geen brood van lusten. Ik doe het niet want het IQ van de gemiddelde  Telegraaflezer kun je vergelijken met de nachttemperatuur in Dalarna in januari en op veel bijval kan ik van dat volk dan ook niet rekenen. 
Zelf lees ik ook de Telegraaf maar daar hoeft niemand zich zorgen over te maken. In de Telegraaf lees je dagelijks het laatste nieuws over de trouwerij van Jan en Lisa, de Ajaxperikelen en de hele beerput die daarachter zit, de eeuwige discussies over wel of geen euro waar iedereen die er geen verstand van heeft aan het woord wordt gelaten en tot slot wordt er elke dag wel een bejaarde geïnterviewd van wie de rollator in brand is gestoken dan wel is gejat. Met andere woorden, allemaal nieuws dat me geen moer intresseert en wat ik dan ook niet hoef op te slaan. Kijk, lees ik het NRC of Svenska Dagbladet dan moet ik geconcentreerd lezen en kan niemand me storen omdat ik anders niet meer meehang. Maar nieuws uit de Telegraaf kan ik rustig van me af laten glijden zonder dat ik iets mis. Lekker toch!

Ik lees meestal de ingezonden stukjes en daar komt me toch een partij domheid bovendrijven. Zo las ik onlangs - en dat lees ik helaas wel vaker - dat de onbeschofte cultuur waar men in Nederland steeds vaker aan wordt blootgesteld min of meer te danken is aan het feit dat steeds meer vrouwen carriére willen maken en om die reden hun kroost al op zeer jonge leeftijd in een creche dumpen. Kinderen worden niet meer opgevoed maar grootgebracht op kinderdagverblijven waar geen normen en waarden worden bijgebracht.
Kijk, op zulke momenten moet ik me echt beheersen om niet naar mijn toetsenbord te grijpen om dat klootjesvolk literair een koppie kleiner te maken.

Allereerst heeft mijn biologieleraar mij al in een vrij vroeg stadium bijgebracht dat een kind een product is van twee personen; een man en een vrouw. Dus als er al gedumpt wordt dan wordt er gedumpt door een vrouw en een man, niet alleen door een carrierejagende vrouw.

Ten tweede zouden vele kinderen, en dan met name kinderen van Telegraaflezers vele malen beter af zijn als ze permanent in een creche met hoogopgeleid personeel zouden vertoeven in plaats van thuis met kortzichtige, domme Telegraaflezende ouders.

En als een kind dan beter af zou zijn met een thuisblijvende ouder die zo'n kind de godganse dag pedagogisch op de lip zit dan moet zo'n kind nog beter af zijn met twéé thuisblijvende ouders. Dus als ik de Telegraaflezer moet geloven dan kun je als kind beter twee werkloze ouders hebben die je thuis de hele dag opvoedend achterna zitten dan twee gelukkige werkende ouders die ervoor zorgen dat jij later ook kunt studeren omdat jou financieel niets tekort komt.
De oplettende lezer weet waar ik werk en met welke mensen ik dagelijks in aanraking kom dus de oplettende lezer zal ook wel kunnen raden wat mijn antwoord daarop is.
De oplettende lezer weet ook in welk land ik woon en nergens ter wereld gaan zo veel kinderen naar de kinderopvang als in Zweden. Is Zweden een losgeslagen bende zonder normen en waarden omdat al die moeders in Zweden zonodig moeten werken?

Ik heb zolang ik me kan heugen gewerkt, ook toen mijn kinderen klein waren en ik zie tot mijn grote vreugde dat mijn kinderen prima terecht zijn gekomen. Mijn kinderen lopen voor zover ik weet niet bij psychologen omdat zich ouderlijk verwaarloosd voelen en mijn kinderen zijn ook niet uitzonderlijk ontspoord omdat ik zo nodig moest werken toen zij nog klein waren.
Daarentegen hebben mijn  kinderen een erg goede band met hun vader die voor hen zorgde toen ik zonodig carriere moest maken. 
En ik hoop van harte dat als mijn kinderen aan nageslacht beginnen zij in eerste instantie een keuze zullen maken die zij zelf het beste achten voor zichzelf en voor hun kinderen.  En dat is lang niet altijd tien jaar thuisblijven om voor het kroost te zorgen. Want dat kun je zelf maar dat kan een ander ook. Zorg jij als ouder er maar gewoon voor dat je van je kinderen houdt, dat is al belangrijk genoeg.

Zo, dat ingezonden stukje in de Telegraaf laat ik maar zitten. Ik ben dankzij dit stukje al mijn agressie al weer kwijt :-)

Ergernis

Onlangs constateerde de bloedbank waar ik regelmatig kom om één en ander te doneren dat mijn bloeddruk te hoog was. En dat verbaasde me nou eens helemaal niets. Die Zweden drijven me namelijk zo nu en dan tot wanhoop en dat heeft zijn directe uitwerking op mijn lichamelijke gesteldheid. Ik zou in feite recht moeten hebben op gratis verstrekking van bloeddrukverlagende medicijnen.
Vanwege mijn werk bevind ik me namelijk meer dan me lief is erg vaak in het verkeer en ik heb inmiddels een intieme relatie met mijn auto. En omdat ik mezelf tot een ervaren autorijder reken heb ik zo hier en daar wat conclusies getrokken:

1. Vrouwen kunnen niet autorijden (een enkele uitzondering daargelaten waar ik mezelf uiteraard toe reken).
Ze rijden nooit eens even lekker door, duiken bovenop de rem bij elke snelheidsbeperking, zijn besluiteloos en weten nooit of ze nu links of rechts moeten en geven dan voor de zekerheid gewoon helemaal geen richting aan, ze kunnen geen baan houden op een rotonde en zwerven van voor naar achter en van links naar rechts tot ze per ongeluk een afrit kiezen, ze denken dat een achteruitkijkspiegel in een auto is gemonteerd om hun make up bij te werken, de voorrangsregels zijn niet helemaal duidelijk dus geven ze gewoon iedereen voorrang, ze remmen voor oranje en last but not least  hebben ze voor alles aandacht behalve voor hun medeweggebruikers. Tenzij het een lekkere Zweedse adonis is maar die zijn hier nogal schaars.

2. Het toppunt van waardeloze autorijders zijn vrouwen met een mobiele telefoon aan hun oor. Zweden is het enige land in Europa waar mobiel bellen met een roeptoeter aan je oor niet strafbaar is alleen maar omdat onze minister van transport onderzoeken waaruit blijkt dat dat gevaarlijk is nog steeds in twijfel trekt. Nou, die heeft dan zeker nog nooit achter een beppende en bellende vrouw gereden.  Ik moet die troelen nageven dat ze, wanneer buuf Lena belt om het nieuwste recept van kaneelbullar met een vleugje honing en anijs door te geven, niet de grootste risicorijders worden want er wordt tijdens het rijden beslist niet harder gereden dan 40, ook al bevinden ze zich op dat moment op een snelweg met een adviessnelheid van 110 km/uur. Daarentegen is stoppen voor een rotonde dan plotseling geen issue meer waardoor de op de rotonde rijdende automobilist ternauwernood aan de dood ontsnapt.

3. Oude mannen met een petje moeten een fiets kopen. Ik vind oude mannen met een petje sowieso al een beetje sneu. Ze vallen wat mij betreft in de categorie 'ik-wil-ergens-bijhoren-maar-maak-me-vervolgens-belachelijk, net als vrouwen van middelbare leeftijd met een legging of jochies met een afzakbroek. Maar zet oude mannen met een petje nou niet in een auto achter het stuur want dat jaagt mijn bloeddruk tot ongekende hoogtes. Ze trutten, kunnen niet schakelen, zitten stoïcijns voor zich uit te staren en hebben absoluut niet in de gaten dat ze een file van 283 auto's achter zich hebben.

4. Eigenaars van een Audi, Volvo of BMW denken dat ze goed kunnen rijden maar zijn net als bovenstaande categorieën een gevaar op de weg omdat ze denken dat de weg niet glad is als zij erop rijden. Inleveren dus dat rijbewijs. En die auto trouwens ook.

Slotconclusie: als iedereen die niet kan rijden (groep 1 t/m 4) zijn rijbewijs aan de wilgen hangt, dan kan ik die pot met pillen tegen hoge bloeddruk gewoon door de plee spoelen.

TV ellende

Ik ben in ons gezin het buitenbeentje als het om tv en film gaat. Ik heb namelijk nooit iets gezien. Ik kan drie keer naar eenzelfde film kijken zonder dat er bij mij een aha-gevoel ontstaat. Vol spanning kijk ik naar een aflevering van 'ik vertrek', benieuwd hoe al die emigratie-ellende zal aflopen terwijl man en dochter zuchtend de kamer verlaten omdat zij al precies weten wat er gaat gebeuren. 'Maaam, dit is een zevende herhaling uit 2006, die heb je al gezien',  moppert Savannah kriegel maar ik kan me daar echt niets van herinneren.

Toen we nog in Nederland woonden had ik nog een goed excuus want ik werkte in de avonduren en keek zodoende zelden naar tv programma's. Als ik dan per ongeluk wel eens tv keek, en iedereen verveeld riep dat dat een herhaling was, dan zei ik enthousiast dat ik die avond dan zeker net gewerkt had.
Maar die reden kan ik tegenwoordig niet meer gebruiken want ik hang braaf elke avond voor de buis.

Ook discussies over films gaan totaal langs mij heen. Vooral Quinta en Richard kennen elke filmster met naam en toenaam en kunnen zonder mankeren meteen oplepelen in welke film, met wie, waar en wanneer de bewuste VIP zijn kunstjes vertoonde. Soms wil ik ook graag een duit in het zakje doen en roep ik snugger  'George Cloony' of  'Denzell Washington' - ik ken slechts twee acteurs met voor- én achternaam - wat meestal leidt tot grote hilariteit in het gezin omdat ik vermoedelijk de plank volledig missla.
Echt, ik voel me soms zo stom in mijn eigen gezin. Ik ken slechts één titel van een film en ook alleen maar omdat ik hem goed vond wat overigens zelden gebeurt: The Green Line. Daar kan ik soms enkele scenes van thuis brengen maar als je me nu vraagt hoe die film afloopt? Geen flauw idee. (als je heel stil bent hoor je Savannah nu zuchten).
Verder nog wel eens een film gezien van een rijke zakenman die een vrouw inhuurt in een hotel in Londen (die acteur vind ik ook wel leuk maar ik kan even niet op zijn naam komen), een schip wat op een ijsberg vaart, schijnen we zelfs op dvd te hebben maar hoe heet die hoofdrolspeler op de boeg van dat schip nou toch, en die leuke neger die zo grappig is in allerlei films (was hij niet één of andere prins die een vrouw zocht) die mag ik ook graag zien.

Ik weet trouwens wel waarom ik me al die details niet kan herinneren. Ten eerste heb ik een vrij kleine harde schijf in mijn bovenkamer en ik heb dus gewoon de Mb's niet om dat allemaal op te slaan. Ik ken het kenteken van onze allereerste Volkswagen Variant nog wel (30- 46-VJ) en ook het telefoonnummer van de Koos Vorrinkweg in Amsterdam waar ik ben geboren (020-194640) weet ik zo te noemen. Dan is er dus geen plaats meer voor allerlei minder interessante informatie uit de filmwereld.

Daarnaast is mijn spanningsboog nogal kort. Ik kijk 10 minuten naar een film en dan verslapt mijn aandacht, zeker als er op dat moment al een man of drie zijn omgelegd want als iets me niet boeit dan zijn het dode mensen in een film. Als ik mijn best doe kijk ik nog 5 minuten en dan ga ik thee zetten of mijn vriendin in Ameide bellen, of de was vouwen, of mijn mail checken, of een boodschappenlijstje maken, of een mandarijn pellen of iets anders nuttigs omdat ik ongedurig word. Ik mis op die manier de plot, kan de film niet meer volgen en haak af. De volgende keer als de film weer wordt uitgezonden, en gelukkig zijn de Nederlandse omroepen vrij goed in herhalen van films en andere onzin, dan kijk ik weer naar de eerste 10 minuten. En vanwege de beperkte opslagcapaciteit in mijn bovenkamer en de korte spanningsboog is dat dan weer volledig nieuw voor mij.

Het is één van mijn tekortkomingen wat ik een plaatsje in mijn leven moet geven. Want een buitenbeentje in mijn gezin zal ik wat dat betreft altijd blijven.

Hooi en vork

Mijn verhouding met hooi is niet zo best. Al jaren neem ik er teveel van op mijn vork. Gelukkig heb ik wel een hooiwagen in de vorm van een geduldige echtgenoot en een begripvolle moeder zodat ik af en toe wat hooi kan afgooien maar het blijft behelpen met te veel hooi en een te kleine vork.
Het probleem speelt al jaren en ik begin er bijna aan te wennen. Toen de kinderen klein waren was er geen geld voor een oppas of kinderopvang dus zorgde ik overdag voor het grut en het huishouden en droeg die verantwoordelijkheid 's avond over aan de eerdergenoemde echtgenoot zodat ik in de avond- en nachturen kon werken bij een transportbedrijf. In de tussentijd studeerde ik ook nog bij de LOI, eerst mijn ondernemersdiploma en later Office management.
De hoteljaren in Zweden kunnen ook op zijn zachtst gezegd hectisch worden genoemd. Het huishouden deed ik destijds (en eigenlijk nog steeds) weliswaar met de franse slag en ook de kinderen kwamen helaas een tijdlang in de verdrukking maar met een werkweek van 100 uur was er weinig keuze. Nog voordat het hotel verkocht was kreeg ik een full time baan bij het arbeidsbureau dus als ik 's avonds thuis kwam van mijn werk kon ik aan de slag in de hotelkeuken. En lang niet altijd met even veel plezier, durf ik nu te bekennen.
Toen het hotel verkocht was kwamen we in wat rustiger vaarwater dus ben ik naast mijn baan als banenbemiddelaar wiskunde, engels en zweeds gaan studeren zodat ik toegang kon krijgen tot het Zweedse HBO. En toen dat eenmaal was gelukt was een cursus bedrijfseconomie natuurlijk de volgende stap. Dat was een cursus van slechts een half jaar dus meldde ik me aan als voogd voor twee Amaatjes die toch ook enige tijd van me opeisten.
Een paar weken geleden zag ik een leuke studie IT van twee jaar en aangezien dat een thuisstudie is en ik dat dus naast mijn baan kan gaan doen heb ik me maar weer eens aangemeld. Een mens is immers nooit te oud om te leren en de bovenkamer moet warm blijven. Twee dagen nadat de bevestiging van aanmelding binnen was kreeg ik een telefoontje van Regio Dalarna of ik weer een tijdje voor hen zou willen komen werken. Aangezien ik ook net ben begonnen in Borlänge wil ik daar geen onbetaald verlof nemen dus nu heb ik besloten dat ik een eigen bedrijfje opzet en als consultant voor Regio Dalarna ga werken in de avonduren en weekenden.
De verhouding hooi en vork begint nu wel wat uit evenwicht te raken want ik werk dan 40 uur per week bij het Arbeidsbureau, 20 uur per week in mijn eigen bedrijf, een paar uur per week voor mijn Amaatjes en de studie vraagt ook nog een kleine tien uur per week.
Ik ben blij dat de wintertijd ingaat vannacht, dan krijg ik er gratis een uurtje bij dat ik nu wel heel hard kan gebruiken.