Uitstapje

Het gaat niet zo goed met mijn amaatjes. Amir heeft zijn tweede afwijzing te pakken en ook de derde keer zal waarschijnlijk een nee zijn wat betekent dat hij terug moet naar dat fantastische vaderland van hem. Hij heeft (gelukkig) geen paspoort dus terugsturen zal nog niet gemakkelijk zijn maar de Zweedse IND heeft de ongelooflijke gave om mensen met een kans onverbiddelijk terug te sturen terwijl de deur wijd openstaat voor allerlei dubieuze kansloze figuren.

Ismail heeft gelukkig wel een verblijfsvergunning en dacht in december eindelijk aan zijn nieuwe leven te kunnen beginnen. Maar een aantal trauma's laat je niet zomaar van je schouders glijden dus psychisch gaat het niet goed met hem.

Hij heeft alleen nog maar een zus ergens in Australie die hij uiteraard erg mist. Deze week is hij 's nachts weggelopen uit het opvanghuis waar hij woont. Hij had geld van me geleend om een broek en schoenen te kopen maar wilde in plaats daarvan een treinkaartje naar Malmö kopen en vanuit daar naar Australie vliegen om zijn zus te gaan zoeken. Beetje omstandig als je geen geld en geen paspoort hebt maar daar dacht hij wel een oplossing voor te vinden. Toen hij bij het station van Ludvika kwam was de laatste trein al weg en heeft hij achter het station op het strand bij een meer geslapen.
's Morgens om half zeven zag ik dat het personeel me 's nachts gebeld had en ongerustheid en angst overvielen me toen ik hoorde dat hij weg was. Hij beantwoordde zijn telefoon en sms niet en ik maakte echt grote zorgen. De politie was al gewaarschuwd waar ik die ochtend naar toe moest voor een persoonsbeschrijving.
Hij heeft sinds maandag een zomerbaantje bij de gemeente en die belde ik om te vragen of hij daar was. Tot mijn grote opluchting was hij daar toch verschenen en ik ben meteen naar hem toe gegaan.
Hij was erg moe en verdrietig en 's middags vertelde hij dat hij zich zo eenzaam voelt. Hij wil zo graag in een gewoon gezin wonen, een vader en moeder hebben, iemand hebben die om hem geeft en van hem houdt. Natuurlijk heeft hij die want inmiddels hebben we een aardige band opgebouwd. We hebben hem (nogmaals) aangeboden om bij ons te komen wonen en daar wil hij over nadenken (ben je van het personeel af krijg je er een moeder voor terug die de hele dag aan je hoofd loopt te zaniken over kamer opruimen, vaatwasser leeghalen, tafel dekken, sokken in de wasmand, etc).
Volgende maand nemen we hem twee weken mee naar Nederland om eens te laten ervaren wat vakantie eigenlijk is. Dat vindt ie erg leuk en hij kijkt daar erg naar uit.
Komend weekend zijn we drie dagen vrij en willen we Amir en Ismail een dagje plezier bezorgen. Maar ja, wat? Waar ga je met twee jongens van 17 een dagje naar toe?
Ik wacht dus op leuke voorstellen van jullie.

De Toppers

Voor mijn verjaardag in april kreeg ik van Quinta en Hjalmar een kaartje voor De Toppers in de Arena in Amsterdam en afgelopen weekend zijn Quinta en ik dan ook afgereisd naar Nederland om die belofte te verzilveren. Het concert was beregezellig maar er is wel weer een flinke aanslag gepleegd op mijn geduld en begrip voor anderen.

Allereerst wilde een vulkaan op IJsland met een onuitsprekelijke naam letterlijk roet in het eten gooien wat uiteindelijk alleen maar onnodige stress opleverde. Het vliegtuig vertrok vrijdagavond dus keurig op tijd, gevuld tot de laatste plaats en op die laatste plaats zaten wij. Opgevouwen met onze benen in de nek en een krijsende Gabriel van een jaar of twee naast ons werden we als haringen in een ton naar Nederland gevlogen. De Duitsers wisten meer dan 50 jaar goed hoe je zoveel mogelijk mensen in een voertuig moet proppen en daar hebben vele vliegtuigmaatschappijen lering uit getrokken. En daar betalen we dan ook nog een vermogen voor.

Gabriel heeft het uiteindelijk niet overleefd want die hebben we boven Zwanenburg door de nooduitgang naar buiten geflikkerd. Wat een k..jong. Waarom denken ouders altijd dat hun kinderen leuk zijn? Waarom mogen kinderen alles en worden ze niet gecorrigeerd als ze hun zin niet krijgen? Denk daarbij aan het springen op het klaptafeltje, slaan op het hoofd van de voorbuurman, onafgebroken trappen tegen de stoel voor je, rennen door het smalle gangpad, je fles door het vliegtuig mikken als er iets anders inzit dan waar je zin in hebt, gillen en krijsen die de decibellen van een flink popconcert flink te boven gaan, en ga maar door. Gat in de markt: kinderloze vluchten.

Zaterdag hebben we eerst een halve creditcard leeggetrokken aan kleding omdat de kleding in Zweden niet helemaal afgestemd is op de laatste mode en al helemaal niet op mensen van mijn lengte. Dus wordt mijn garderobe altijd flink aangevuld als ik in Nederland ben. Ik ben meteen maar even bij de kapper geweest die in Nederland geen schaar maar een mes gebruikt waardoor ik de komende weken tenminste weer met een kapsel 2011 loop in plaats van coiffure 1973 die me in Zweden dan ook nog eens een dikke 400 kronen kost.
Vervolgens hebben we genoten van de Gooische vrouwen en trakteerde mijn moeder ons op een heerlijke Indonesische rijsttafel waar ik nu nog van kan watertanden.

Zondag was het koopzondag en dat was natuurlijk een mooie aanleiding om nogmaals modetechnisch uit ons dak te gaan.
Om een uur of 7 was het tijd om richting de Arena te vertrekken en en milieubewust als wij zijn kozen we voor het openbaar vervoer. Tot aan Amstelveen ging dat goed hoewel de bus toen al redelijk afgeladen was met in wit en goud gestoken concertgangers. Maar in Amstelveen ontdekten we dat meer mensen met de bus naar de Arena wilden en er stond een rij van zeker 500 meter voor de bushalte. Dat past natuurlijk niet maar Connexxion zou Connexxion niet zijn als ze daarop zouden inspelen en dus werden er geen extra bussen ingezet en staan er volgens mij nu nog mensen te wachten op de bus naar de Toppers.
Maar ook bij de toegang naar de Arena was één en ander niet soepel geregeld hoewel ik toch de indruk heb dat dit niet het eerste concert was waarbij het stadion afgeladen was.
Wij mochten ingang B gebruiken net als vierduizend andere bezoekers die door drie smalle draaihekjes gepropt moesten worden en waarbij al het eten en drinken onherroepelijk moest worden vernietigd voor je door mocht lopen. Dat laatste zal weinig met mogelijke terreuraanslagen te maken hebben gehad maar meer met het feit dat je op die manier gedwongen werd om een Arenakaart van minimaal 10 euro aan te schaffen om een colaatje te kunnen kopen. Op die manier heeft de Arena zich inmiddels al zeven keer terugverdiend.

Het concert was geweldig, we hadden superplaatsen en na afloop nauwelijks nog een stem over maar toen moesten we aan de terugreis beginnen.
De laatste trein ging om half één terwijl het concert om tien voor half één was afgelopen en met ons wilden 7 485 mensen met diezelfde trein. Dus sloten we maar achteraan in de rij voor de bus naar Hoofddorp. Er stond een blik agenten die de boel in goede banen zouden moeten leiden maar het tegenovergestelde bereikte.
In eerste instantie stonden mensen netjes in de rij te wachten voor de bus die niet kwam, een uitzondering daargelaten die wilde voordringen en professioneel werd uitgescholden door Quinta. Maar toen de politie zich er mee ging bemoeien werd het één grote chaos en wilden alle 3084 potentiële buspassagiers zich in de enige bus wurmen die er kwam. De volgende bus zou pas over 54 minuten komen dus het was zaak om ellebogen en knietjes te gebruiken wat Quinta dan ook op uiterst geraffineerde wijze deed. Ik hield slechts de slip van haar jas vast en liet me mee de bus invoeren waar Quinta twee bejaarden de bus uitsloeg en zelf triomfantelijk plaats nam. En ik ernaast natuurlijk.
En in die overvolle bus besloot een psychopatisch gestoorde idioot ook nog om een sigaret op te steken. Welkom in Nederland.

En toch heb ik een heerlijk weekend gehad dankzij mijn dochter en mijn moeder.
TUSENTACK RARINGAR!!

Commercieel ontalent

'Ze zou je nog een bos uitgebloeide tulpen kunnen verkopen', pleegde mijn moeder voorheen altijd te zeggen als het over mijn commercieële talenten ging. En een tijdlang heb ik er zelf ook stevig in geloofd.

Op koninginnedag stond ik steevast 's morgens om half 5 op om het beste plekje op de vrijmarkt te veroveren waarna ik mijn halve huisraad wist te verkwanselen aan goedgelovige Turken op jacht naar een koopie. Nauwelijks gebruikt, nog als nieuw, ik heb de bon nog als u die wil, nee daar heeft nooit een knopje gezeten, die krassen horen daar echt, daar zie je echt niets van , de band is alleen maar zacht, niet lek, nee daar hoort geen snoer bij.
Ja , geld verdienen daar was ik niet vies van. Robin heeft er beslist een graantje van meegepikt hoewel het staalhard liegen hem toch wat minder gemakkelijk afging.

Een nieuwe auto nodig? Bij de onderhandelingen moest Ries altijd nodig naar het toilet waarna bij terugkomst 5 000 gulden van de prijs was afgeluld en we bovendien de trekhaak en de radio er gratis bijkregen. Ik heb eens een drie maanden oude Nissan met deuk verruild voor een groter exemplaar zonder bij te betalen. Geen idee wat ik gezegd heb maar ik was destijds tientallen jaren jonger en vele maten slanker dan nu dus misschien heeft dat meegespeeld.

Maar mijn talenten zijn beslist aan slijtage onderhevig en inmiddels kunnen we wel spreken van een commercieel ontalent. Wat wil het geval?
Vorig jaar liet ik mij per ongeluk ontvallen dat een moestuintje op ons landgoed misschien zo'n gek idee nog niet zou zijn. Lekker en goedkope groente uit eigen tuin. Het zit in de genen want zowel mijn vader als mijn zus kweekten courgettes van minimaal een meter en deelden groente en fruit uit aan de armen en minder bedeelden op straat om toch maar vooral van hun overproductie af te komen.
En dus werd het internet afgespeurd op zoek naar een kasje om de tere plantjes in het vroege voorjaar te beschermen tegen de Zweedse barbaarse temperaturen. Uiteindelijk wisten we een spikplinternieuw exemplaar voor 'slechts' 6700 kroontjes (voor de eurolezers onder ons; deel het bedrag met 10 en je weet hoeveel euri's dat zijn) exclusief tranport op de kop te tikken. De transportkosten bedroegen 1000 kronen  wat samen met de administratiekosten het bedrag op 7795 sek bracht.
Vervolgens moesten we beton voor de 4 hoeksteunen storten en kocht ik meteen een werktafel en een groeitafel met 12 bakken wat ook nog een kleine 1500 kronen kostte. Oh ja, het nodige tuingereedschap mocht ook niet ontbreken en tot slot natuurlijk wat vruchtbaar zaad, om te beginnen 20 verschillende soorten.
Nu is alle begin moeilijk dus van alle groentes die ik vorig jaar liefdevol heb verzorgd en toegesproken zijn slechts de courgettes (zal wel in de genen zitten) en de sperciebonen tot volle was gekomen. De rest liet subiet troosteloos het kopje hangen zodra het zonlicht werd aanschouwd.
Dit jaar zou echter alles anders worden dus heb ik 10 buitenbakken gemaakt en elke bak werd volgestort met drie zakken tuinaarde wat toch ook weer een dikke 600 kronen kostte.
En een snelle rekenaar heeft al lang gezien dat mijn investering inmiddels is opgelopen tot een kleine 10 000 Zweedse pecunia terwijl de opbrengst tot nu toe 5 courgettes en een kilo sperciebonen is.

Gemiddeld geef ik in het groeiseizoen een kleine 100 kronen per week aan verse groente uit in de supermarkt. Optimistisch gezien bestaat het oogstseizoen uit 20 weken  wat betekent dat ik minimaal 5 jaar lang elke week flink moet oogsten om mijn investering eruit te halen. Maar als de opbrengst blijft hangen op 5 courgettes en een kilo sperciebonen per jaar dan is hier waarschijnlijk toch sprake van een commercieel ontalent.

Koekoeksjong

Ik ben een koekoeksjong (mijn oom glimlacht als hij dit leest, mijn moeder ontkent en mijn zus valt mij direkt bij). Zoals ik al eerder schreef kom ik redelijk vaak op Facebookvriendlijstjes voor maar dat zal na dit blogje wel afgelopen zijn.

Ik heb een hekel een musea in het algemeen en kunst in het bijzonder (mijn zus vindt dat onbegrijpelijk en wij lijken in dezen dan ook niets op elkaar), tijdens mijn dagelijkse wandeling schal ik graag mee met De Toppers, André Hazes of  Gordon (hier haakt mijn schoonzoon Hjalmar af en waarschijnlijk ook de rest van al mijn vrienden, kennissen en familieleden) en over twee weken gaan Quint en ik tijdens ons weekendje naar Nederland uiteraard ook naar Gooische Vrouwen (mijn moeder besluit hierbij mij definitief uit haar testament te schrappen).

Op zaterdagavond kijk ik bijzonder graag naar 'Ik hou van Holland' (tot grote ergernis van Savannah) en ik ben gek op groente - vooral spruitjes -  die hooguit 5 minuten is gekookt (Richard wil uitzoeken of dat een geldige reden voor echtscheiding is).
Antieke meubels vind ik ronduit lelijk (sorry Astrid) en ik haat Zweedse winters (en hop daar vlieg ik van Carry's facebooklijstje).

Veel Zweden vind ik ineffectief, werkschuw en humorloos (Robin heeft me om die reden al eerder afgeschreven hoewel ik toch echt duidelijk gezegd heb dat Mathilda uitzondering op de regel is) en ik zie na jaren Scandinavie nog steeds het nut van een quad niet in (weg is Martijn maar dat is dubbelop want Martijn hoort bij Carry en die had me al de wacht aangezegd).

Ik heb niets met tassen, schoenen en portemonnees en koop ze dan ook zelden. Mijn huidige schoudertas is 5 jaar oud en voldoet nog prima (Quint vraagt zich af of ze dat dan misschien van haar vader heeft geërfd).

Ik ben niet zo dol op kleine kinderen (Patricia, mijn naamgenoot met drie jochies tot maat 164 doet morgen zeker een schepje cyaankali in mijn koffie) en ik ben meer katten- dan hondenmens (geen kerststol meer van Vincent en Walter en dat bakkie bij Irma en Klaas zal er voorlopig ook wel niet meer inzitten).
Naar de schoonheidsspecialiste ga ik echt nooit (twee vliegen in één klap want zowel Yvonne als Ina deleten mij bij deze alinea) en ik heb een schurfthekel aan roken (Ismail praat al twee weken niet meer met me).

Het huishouden staat op mijn to-do lijstje op plaats 158 (waarmee ik me de afgelopen jaren bepaald niet populair heb gemaakt bij mijn schoonfamilie) en de vele rondjes Sloterplas in mijn jeugd hebben ertoe geleid dat ik een uitgesproken hekel aan sporten heb gekregen (broodroof Bart?).

Kortom, ik kan het eigenlijk met niemand vinden en het is me een godsraadsel dat ik uberhaupt nog kerstkaarten krijg. Hoewel, het worden er elk jaar wel steeds minder.

Ik zal maar niet aan mijn vrienden en familie vragen om mijn koekoeksjonglijstje in te vullen  want er zijn vast vele redenen om mij weg te strepen maar gelukkig doen jullie dat natuurlijk niet.
Want ook liefde voor een koekoeksjong is onvoorwaardelijk.

Onderduiken

Als je van na de oorlog bent - en gelukkig is bijna iedereen dat tegenwoordig - dan heb je je vast en zeker wel eens afgevraagd wat voor keuze(s) je zelf zou hebben gemaakt in de oorlog. Zou je in het verzet hebben gezeten, zou je bonkaarten hebben vervalst, zou je onderduikers in huis hebben genomen en verstopt hebben op zolder? Of zou je geprobeerd hebben om zelf de oorlog zonder kleerscheuren door te komen en je afzijdig hebben gehouden van alles wat illegaal was om het eigen vege lijf te redden.

Het zijn slechts hypothetische vragen want er is geen oorlog en er hoeft niemand onder te duiken en dus zul je al snel antwoorden dat je zeker je steentje zou hebben bijgedragen aan het verzet en tegen de vijand.

Ikzelf heb zonder twijfel altijd geroepen dat ik wellicht bekend zou zijn geworden in de oorlog als 'het meisje met het blonde haar' en al mijn heldendaden zouden in na-oorlogse documentaires vele malen verfilmd zijn.
Tot nu.

Want nu begin ik te twijfelen of ik wel zo'n onversaagde held ben of val ik toch meer in de categorie held-op-sokken.

Gisteren zijn Richard en ik met Amir naar de rechtbank in Stockholm geweest omdat hij aanwezig moest zijn bij de rechtszaak tegen de Zweedse immigratiedienst (zie blog Amir). De rechtszaak duurde drie uur wat op zich al onder de categorie kindermishandeling zou moeten vallen maar de verhoren van zowel de rechter als de advocaat van de immigratiedienst waren werkelijk afschuwelijk. Ik weet dat er vele gelukszoekers zijn die de hele boel bij elkaar liegen om hier te mogen blijven en ik steek ook mijn hand niet in het vuur voor mijn eigen Ama's want niemand kan de boel beter belazeren dan een asielzoeker. En ik ben ook van mening dat er gedegen onderzoek gedaan moet worden voordat iemand de permanente verblijfstatus zou moeten krijgen maar Amir werd echter behandeld als een huurmoordernaar met zeven moorden op zijn geweten die zijn straf probeert te ontlopen. En volgens de Zweedse wet is hij nog steeds een kind (hij is 17) maar daar werd gisteren duidelijk geen rekening mee gehouden.
Amir is het land ingekomen zonder identiteitspapieren en dat weegt in deze rechtszaak erg zwaar klaarblijkelijk. Men kan zijn identiteit niet vaststellen en hij kan wel heel iemand anders zijn dan wie hij zegt te zijn. Daar werd door de advocaat van de tegenpartij voortdurend op gehamerd terwijl ik in mijn dagelijkse werk als asielverwelkomer bij het arbeidsbureau in al die jaren nog nooit heb meegemaakt dat ook maar één gelukszoeker zich heeft kunnen legitimeren.
We gingen dan ook tamelijk depri de rechtszaal uit want drie uur lang naar de gezichten van 5 oude tangen (de rechter en haar companen) kijken is niet echt bevorderlijk voor de sfeer.
Op 24 mei om 14.00 uur is de uitspraak en ik houd mijn hart vast want ik mag aan Amir gaan vertellen of hij wel of niet mag blijven. Amir heeft zelf al besloten dat hij onderduikt als hij niet mag blijven want terug naar Iran betekent een jarenlange gevangenisstraf en zelfs de doodsstraf is ook niet helemaal uit te sluiten.

En dus staan we nu voor het dilemma of we hem gaan helpen met onderduiken. Bij ons thuis laten wonen is geen optie want dat is de allereerste plek waar de politie hem komt zoeken. Dus moet er een onderduikadres gezocht worden en hij zal de komende jaren ook ergens van moeten leven want naar school of werken is niet mogelijk.

Voorlopig hebben we nog tot 24 mei de tijd om erover na te denken en hopelijk is de rechtbank hem goedgezind en krijgt hij zijn zo gewenste verblijfsvergunning.

Maar wat gaan we doen als het anwoord nee is? Ik geloof niet dat ik me ooit nog aanmeld als voogd voor een Ama want zulke beslissingen gaan je niet in de kouwe kleren zitten.
En een oorlogsslachtoffer aan een onderduikadres in Zweden helpen, dat had ik negen jaar geleden ook niet kunnen bedenken...

Graves

Savannah zal wel protesteren als ze ziet dat ik over haar schrijf maar als ik niets zeg/schrijf krijg ik ook commentaar.

In 2008 kreeg ik bij een abonnement van een tijdschtift een gratis hartslagmeter en dus moest iedereen even testen of zijn hart het nog wel deed. Het 'made-in-Taiwan' apparaatje gaf bij allemaal een hartslag tussen 70 en 80 aan behalve bij Savannah. Haar hartslag in rust was volgens het flutding 130. 'Waarom sturen ze toch zulke goedkope rotzooi naar onwetende klanten', vroeg ik me in alle ernst af. Je zou er ongerust van kunnen worden. Voor de grap rende Savannah een keer de trap op en af en had - volgens 'made-in-Taiwan' - een hartslag van 175. Ja hoor, wat heeft ze dan voor hartslag als ze de marathon zou lopen (wat een hypothetische vraag is want Savannah loopt nog niet  eens naar de brievenbus).
Maar ik heb mijn levenslessen in een rugzakje dus belde ik voor de zekerheid toch maar even met de dokter. Na wat bloedonderzoek en het constateren dat zowel de hartslag als de bloeddruk te hoog waren kwam men tot de conclusie dat zij de ziekte van Graves heeft. Dit is een ziekte aan de schildklier waarbij de schildklier te hard werkt en te veel hormoon aanmaakt.
Het lijkt een erfelijke kwestie want aan de Wijnandsenkant zijn er meer familieleden met schildklierproblemen (en bedankt voor de dominante genen).
Savannah werd aan de medicijnen gezet; één medicijn die de schildklier helemaal stillegt en één medicijn die de hormonen van de schildklier vervangt. Bij ongeveer 40% van de patiënten blijkt na twee jaar, als de schildklier weer gaat werken na het stoppen met de medicijnen dat de schildklier weer functioneert zoals het zou moeten.
Vorig jaar mei mocht Savannah stoppen met de medicijnen en ging de schildklier weer aan de gang. In eerste instantie leek het allemaal goed te gaan maar dinsdag kregen we in het ziekenhuis te horen dat de bloedwaardes weer niet goed waren.
En nu staan we dus voor een zware keus; of bestralen met radioactief materiaal of opereren. Bestralen kan niet in Zweden en daarvoor zal ze dus naar het buitenland moeten. Opereren is definitief, de schildklier gaat eruit, een litteken dwars over haar keel en de rest van haar leven medicijnen.
Opereren zal gebeuren in het universiteitsziekenhuis in Uppsala en heeft een aantal risico's. Zo kunnen haar stembanden beschadigd raken met alle gevolgen van dien.
Bestralen kan in Groningen maar daar zijn Zweedse artsen niet zo voor vanwege mogelijke beschadigingen aan ander weefsel.
We weten nog niet wat het gaat worden; misschien een weekje aardbeien plukken in Japan?

Zielig

Hij hep weer wat!

Als mensen mij vragen hoe het met ons gaat en ik begin de zin met:"goed, hoewel, Robin ...." dan is dat vaak de standaardreactie.
Al in groep drie kwam hij eens naar huis met een gat in zijn hoofd nadat een klasgenootje 'voor de gein' een schroevendraaier in zijn hoofd had geprikt. Hij hep weer wat!

Toen we het hotel koud een maandje in bezit hadden ging hij 'zogenaamd' waterskiëen waarbij zijn voet in de motor kwam en we met spoed naar het ziekenhuis konden om 4 tenen te laten hechten en 2 tenen werden vastgepleisterd omdat ze gebroken waren. En vraag me niet hoe het kan maar binnen een week na dit ongelukje viel hij met zijn fiets in het water. Hij hep weer wat!

Tijdens een gymles brak hij op een onverklaarbare manier zijn arm maar na een week was hij het gips zat en haalde het er eigenhandig af. (anders kan ik niet zwemmen, mam). Hij hep weer wat!

Een paar jaar geleden konden we halsoverkop naar een vriendje met een nieuwe trampoline waarop Robin na een ongecontroleerde sprong lag te kermen van de pijn omdat zijn  schouder uit de kom lag.  Hij hep weer wat!

Die arm is inmiddels al een keer of 6 uit de kom geweest en dus leek er geen andere oplossing dan te opereren.
Zo gezegd zo gedaan en na een klein jaar op de wachtlijst was hij afgelopen donderdag eindelijk aan de beurt. Maar niets is wat het lijkt dus toen de chirug eindelijk alle apparaten via een kijkoperatie in zijn schouder had geschoven bleek de oorzaak van alle ellende aan de andere kant van de spier te zitten. Met andere woorden; hij was aan de verkeerde kant van zijn schouder opengemaakt. De simpele logica van de chirurg: in 97% van alle gevallen zit het probleem aan die kant maar bij Robin zit het toch aan de andere kant. Ik als leek zou zeggen, dichtnaaien die hap en aan de andere kant even openmaken, de boel repareren, uitslapen en hup naar huis. Maar deze chirurg (in opleiding met een spiekbriefje in zijn doktersjas neem ik aan) kon dat niet en nu moet Robin dus een andere keer opnieuw geopereerd worden door iemand anders op een andere plek in zijn schouder. Hij hep weer wat!
Na de operatie, nog groggy van de narcose, begaf de auto het op weg terug naar huis dus kon papa Mathilda uit Ludvika komen om de gekneusde jeugd op te halen (Mathilda roept altijd enthousiast dat ze paps wel even belt wat ons dus vaak een ritje naar Linköping scheelt).

Eenmaal thuis, twee dagen na de operatie, leek het Robin een reuzeidee om de ijverige houthakkers in ons bos wat te helpen met het wegstoken van wat rooiafval. Daarna is hij naar de eerste hulp gereden om zijn steriel verpakte schouder opnieuw te laten verbinden omdat eea was doorgelekt. Hij hep weer wat!

Waarom ik het hem niet heb verboden? Ach, hij is 20 jaar en 1.94 m. Daar kan ik niet meer tegenop want dan eindigt dit verhaaltje in 'Zij hep weer wat!'