Als mensen mij vragen hoe het met ons gaat en ik begin de zin met:"goed, hoewel, Robin ...." dan is dat vaak de standaardreactie.
Al in groep drie kwam hij eens naar huis met een gat in zijn hoofd nadat een klasgenootje 'voor de gein' een schroevendraaier in zijn hoofd had geprikt. Hij hep weer wat!
Toen we het hotel koud een maandje in bezit hadden ging hij 'zogenaamd' waterskiëen waarbij zijn voet in de motor kwam en we met spoed naar het ziekenhuis konden om 4 tenen te laten hechten en 2 tenen werden vastgepleisterd omdat ze gebroken waren. En vraag me niet hoe het kan maar binnen een week na dit ongelukje viel hij met zijn fiets in het water. Hij hep weer wat!
Tijdens een gymles brak hij op een onverklaarbare manier zijn arm maar na een week was hij het gips zat en haalde het er eigenhandig af. (anders kan ik niet zwemmen, mam). Hij hep weer wat!
Een paar jaar geleden konden we halsoverkop naar een vriendje met een nieuwe trampoline waarop Robin na een ongecontroleerde sprong lag te kermen van de pijn omdat zijn schouder uit de kom lag. Hij hep weer wat!
Die arm is inmiddels al een keer of 6 uit de kom geweest en dus leek er geen andere oplossing dan te opereren.
Zo gezegd zo gedaan en na een klein jaar op de wachtlijst was hij afgelopen donderdag eindelijk aan de beurt. Maar niets is wat het lijkt dus toen de chirug eindelijk alle apparaten via een kijkoperatie in zijn schouder had geschoven bleek de oorzaak van alle ellende aan de andere kant van de spier te zitten. Met andere woorden; hij was aan de verkeerde kant van zijn schouder opengemaakt. De simpele logica van de chirurg: in 97% van alle gevallen zit het probleem aan die kant maar bij Robin zit het toch aan de andere kant. Ik als leek zou zeggen, dichtnaaien die hap en aan de andere kant even openmaken, de boel repareren, uitslapen en hup naar huis. Maar deze chirurg (in opleiding met een spiekbriefje in zijn doktersjas neem ik aan) kon dat niet en nu moet Robin dus een andere keer opnieuw geopereerd worden door iemand anders op een andere plek in zijn schouder. Hij hep weer wat!
Na de operatie, nog groggy van de narcose, begaf de auto het op weg terug naar huis dus kon papa Mathilda uit Ludvika komen om de gekneusde jeugd op te halen (Mathilda roept altijd enthousiast dat ze paps wel even belt wat ons dus vaak een ritje naar Linköping scheelt).
Eenmaal thuis, twee dagen na de operatie, leek het Robin een reuzeidee om de ijverige houthakkers in ons bos wat te helpen met het wegstoken van wat rooiafval. Daarna is hij naar de eerste hulp gereden om zijn steriel verpakte schouder opnieuw te laten verbinden omdat eea was doorgelekt. Hij hep weer wat!
Waarom ik het hem niet heb verboden? Ach, hij is 20 jaar en 1.94 m. Daar kan ik niet meer tegenop want dan eindigt dit verhaaltje in 'Zij hep weer wat!'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten