Trouwdag

Als je kinderen hebt dan komt er waarschijnlijk ooit een dag dat er eentje thuiskomt om te melden dat hij of zij gaat trouwen. Wij zijn er tot nu toe altijd aan ontkomen. Aan ontkomen ja, want als een kind trouwt wordt de onzichtbare navelstreng definitief doorgeknipt en vindt een ander dat hij of zij meer recht heeft op jouw kind dan jijzelf. En dat is natuurlijk niet zo niet want niemand zorgt beter voor jouw kind en houdt meer van jouw kind dan jijzelf, ook al wonen ze al lang niet meer thuis en is het lang geleden dat je moest koken voor vijf. Nou ja, ik kook nog steeds voor vijf maar er komen er geen vijf meer eten zodat ik elke avond constateer dat ik wel erg veel eten over heb.

Gelukkig had ik niets te vrezen met mijn kinderen. Quinta is tegen het instituut huwelijk en heeft altijd geroepen dat ze zich ook prima kon redden zonder boterbriefje. Robin zal het ongetwijfeld groots aanpakken met koets en paarden, meer dan honderd gasten en een vijf verdiepingen tellende bruidstaart waar hij de komende jaren nog geen geld voor heeft dus ook daar verwacht ik voorlopig niets. En Savannah stelt zulke hoge eisen aan een toekomstige echtgenoot dat ik voorzie dat die de komende jaren nog wel single zal blijven. Die krijgen we waarschijnlijk niet eens het huis uit. Geen vuiltje aan de lucht dus.

Maar in december werd mijn gezinsidylle grof verstoord. Notabene per e-mail meldde Quinta mij dat het toch wel erg veel gedoe was geweest om Hjalmar officieel de papa van Luca te laten zijn en dat wilde ze graag bij een eventuele tweede vermijden Dus hadden ze in al hun wijsheid besloten om dan toch maar te gaan trouwen. Per e-mail, op mijn werk notabene moest ik het vernemen. Niets eens een kans om een traantje weg te pinken. Bovendien kon ik me ook niet herinneren dat mijn potentiële schoonzoon bij mijn  echtgenoot was geweest om om haar hand te vragen. En een bruidsschat kwam al helemaal niet ter sprake.  De datum was ook al vastgesteld; 3 maart om 3 uur. En dat is dus morgen!!!

Vanaf morgen heet Quinta van Trigt dus geen Quinta van Trigt meer maar Quinta van Hoek. Niks mis met die achternaam maar mijn kinderen heten geen van Hoek, mijn kinderen heten van Trigt, net als ik. Ik ken geen Quinta van Hoek maar Quinta van Trigt ken ik des te beter.
Dat is die prachtige baby die acht dagen te laat ter wereld kwam en vervolgens vier weken aan één stuk door huilde waarna ze tot de ontdekking kwam dat het leven veel te leuk is om huilend door te brengen.
Als driejarige hees ze haar babybroertje - net een paar weken oud - in haar poppenwagen om mee te gaan wandelen.
Dat is dat grietje dat een gebroken arm veinsde op de basisschool om maar niet naar gym te hoeven.
Een kind dat niet kon rekenen maar nu prima elke maand kan uitrekenen hoeveel geld ze nu weer tekort komt.
Een drammertje dat van haar oma vreselijke lakschoentjes wist los te peuteren die ze van haar moeder niet kreeg.
Dramatische brieven schreef ze als zesjarige waarin ze haar spijt betuigde over haar gedrag aan tafel en dat ze echt de volgende keer haar bord leeg zou eten. En de avond erop vervolgens weer in de schuur belandde.
Haar broertje leerde dat Sinterklaas niet iemand was waar je bang voor hoefde te zijn omdat hij - hoe stout je ook was geweest - toch altijd weer met een zak kadootjes aan kwam zetten.
Het leven van haar ouders behoorlijk zuur maakte toen ze eenmaal in de pubertijd belandde maar daar goddank ook weer heelhuids uitgekomen is.

Dat kind gaat nu dus trouwen en haar ouders zijn er niet klaar voor. Maar er is geen keus. Met plezier en weemoed kijken we terug op de eerste 25 jaar van het leven van Quinta van Trigt. Een kind waar we enorm trots op zijn en die nu verder zal gaan als Quinta van Hoek. Ach, het zal wel wennen.

Zo'n dag!

Gisteren was het vrijdag de achtste maar voor mij was het vrijdag de dertiende. Je weet wel, zo'n dag waarbij je 's middags spijt hebt dat je 's morgens je bed bent uitgekomen. Zo'n dag waarbij je denkt: Geef me een touw en een boom. Zo'n dag waarbij je humeur rond tien uur al zo is gedaald dat het voor iedereen beter is dat je onmiddellijk naar huis gaat, in bed kruipt en stil blijft liggen tot het zaterdag is. Gewoon een shitdag dus die hopelijk iedereen wel eens heeft. Zo'n dag die ook weer voorbij gaat.

Het begon 's morgens vroeg al waarbij ik secuur met een oogpotloodje een randje onder mijn oog aanbracht en vervolgens uitschoot. Ooit geprobeerd een uitgeschoten lijntje van een oogpotlood te corrigeren? Ja, dan weet je dat dat niet gaat en dat je binnen no time een kopietje van Morticia Addams bent. Ik probeerde er met mascara nog wat van te maken maar die gleed uit mijn hand, hup, zo de wc pot in.
Het was 10 voor 7 en ik was de vrijdag al meer dan zat. Ik greep jas en tas om mijn shitdag voort te zetten op kantoor. En gelukkig sneeuwde het ook nog.
Bij mijn auto aangekomen zag ik dat het kleine sterretje in mijn voorruit dat ik vakkundig in de herfst had laten repareren zich niets had aangetrokken van de beloftes van Carglas en zich had uitgebreid tot een scheur over mijn hele voorruit van links naar rechts.

Eenmaal aangekomen bij kantoor deed ik een greep in mijn tas om met mijn pasje de deur te openen maar greep mis omdat ik tot de ontdekking kwam dat mijn pasje in mijn andere tas zat die uiteraard thuis aan de stoel hing. Gelukkig kwam na 10 minuten een collega langs die zo vriendelijk was om de deur voor mij te openen. Het was voor haar en al mijn andere collega's beter geweest om die deur potdicht te laten want mijn humeur ging inmiddels in een loodrechte lijn naar beneden.
Omdat mijn pc alleen maar werkt met het pasje dat thuis in mijn tas werkloos lag te zijn ging ik naar de administratie om een leenpasje te halen. Daar was gelukkig niemand omdat Miep van de administratie uitgerekend vandaag naar de tandarts moest en dus een uurtje later zou beginnen.
Dan maar beginnen met een kop koffie en een stuk taart want één van de chefs zou vandaag aan haar ouderschapverlof beginnen en trakteerde op iets lekkers. Toen ik echter bij de tafel kwam waar de taarten hadden gestaan zag ik dat ik te laat was; alles was al op. Zo inhalig als die Zweden zijn! En het sneeuwde nog steeds.

Om half tien was het leenpasje eindelijk geregeld en toen duurde het nog een uur voordat ze ook had geregeld dat ik de deuren ermee kon openen. Inmiddels had ik al eenentwintig keer voor een gsloten deur gestaan want alle deuren bij het Arbeidsbureau kunnen alleen met je pasje geopend worden. Mijn bezoek van 11 uur kwam natuurlijk niet opdagen zonder even te melden dat hij verhinderd was. Ik keek verveeld naar buiten en zag dat de sneeuw nog steeds gestaag naar beneden viel.
Ik maakte ruzie met mijn collega, schold een klant uit en las de krant en toen was het tijd om te gaan lunchen. In de kantine vond ik mijn bammetje kaas niet in de koelkast en bedacht toen dat ik die thuis op het aanrecht had laten liggen. Geeft niet, dan eet ik toch niet. Ik moet toch nog 15 kilo afvallen.
Ik las de krant nog een keer en probeerde mijn volgende klantje uit Iran ervan te overtuigen dat je de ziektewet niet inkan als je 26 jaar bent een een pin in je been hebt die er al zeven jaar zit. Hij schold me uit voor racist en ik vroeg hem beleefd een nummertje te trekken want er zijn er velen voor hem die menen mij uit te moeten schelden voor racist.
Ik had het helemaal gehad met vrijdag de achtste, temeer omdat het nog steeds sneeuwde. Quinta mailde mij met de vraag of ik zin had om mee te gaan shoppen om haar kledingkast wat aan te vullen en op jacht te gaan naar iets leuks voor haar trouwdag op 3 maart. Strak plan en om drie uur pikte ze me op.
Maar ook het shoppen wat vrouwen toch meestal in het toppunt van extase brengt, gaf vandaag geen soelaas. Zowel Quinta als ik vallen volledig buiten de marges van kledingmaten en als je in extravagante maten valt dan kun je kiezen tussen een vuilniszak (grijs) of een buitentent (zwart).
Daarbij is kleding in Zweden uitsluitend te verkrijgen in modeketens dus als je in stad A niet slaagt dan slaag je nergens. Het gros van de modeketens gaat niet verder dan maat 38 en vind je per ongeluk iets in de juiste maat dan loopt half Zweden erin en valt het in de categorie 'todde'. En het bleef maar sneeuwen.

Eenmaal thuis lag er een herinneringsfactuur van 15 000 kronen op me te wachten die ik moest betalen voor het afbestellen van het huis dat we niet lieten bouwen. Zo'n factuur krijg je dan op vrijdag zodat je niet eerder dan maandag aan de telefoon kan gaan hangen om die vrekken uit de bouwwereld uit te leggen dat ik al een kleine drie ton in dat niet gebouwde klerehuis heb zitten en dat het nu wel eens een keer mooi is geweest.
Gelukkig was het inmiddels donker buiten zodat ik niet kon zien dat het wat harder was gaan sneeuwen.

De rest van de avond ben ik op de bank gaan zitten en heb ik me niet meer verroerd en dat ging redelijk goed.

Vandaag is het zaterdag en het blijft maar sneeuwen. Shit!

Sportschool

Ik ga sinds begin december twee keer per week naar de sportschool. Niet om af te vallen - die hoop heb ik al lang laten varen - maar vooral om niet aan te komen. Als je schildklier wordt uitgeschakeld dan moet je vervangende schildklierhormonen slikken en een balans daarin vinden is erg moeilijk. Als je te weinig schildklierhormoon binnen krijgt dan wordt je eten niet omgezet in energie maar in vet. Sommige patiënten komen wel dertig kilo in drie maanden tijd aan en zie dat er maar weer eens af te krijgen.
Bovendien worden je grote spieren aangetast - benen, armen, buik en rug - waardoor je heel veel spierkracht kunt verliezen. Toen ik nog niet naar de sportschool ging kon ik bijvoorbeeld niet meer vanuit hurkzit gaan staan en ook overeind komen wanneer ik op mijn knieën zat ging niet meer. En over mijn buikspieren wil ik het al helemaal niet hebben.
Dus nu train ik voor het lieve sommetje van 495:- sek per maand twee keer per week bij de sportschool. Maar om nu te zeggen dat ik daar echt gelukkig van word, nou nee.
Vaak hoor je van mensen die fanatiek sporten dat ze zich zo voldaan voelen als ze na een uurtje apparaten trekken het luie zweet van zich afspoelen. Ik niet, ik ben blij dat ik naar huis mag en reken in stilte uit hoeveel uur het duurt voor ik me hier weer moet vertonen. Voor het lichaam zal het ongetwijfeld goed zijn maar mijn geest roept luid en duidelijk: ga naar huis, nestel je in de bank met een goed glas wijn en een spannend boek en kom hier nooit meer terug. Ja, mijn geest is duidelijk intelligenter dan mijn lichaam.

 Op zaterdagmorgen begint mijn uurtje uitsloven  met 10 minuten op de crosstrainer. Al na twee minuten beginnen mijn beenspieren te protesteren en weet ik vrijwel zeker dat ik die tien minuten niet ga volmaken. Na vier minuten word ik kortademig en meen ik steken in mijn borst te voelen die zouden kunnen duiden op een beginnende hartattack. Na zes minuten loopt het zweet me tappelings van de rug en is mijn zweetbandje op mijn hoofd natter dan een kwal in de Noordzee. Na acht minuten krijg ik kramp in mijn kuiten wat wijst op een ernstig zuurstoftekort in mijn spieren en na tien minuten hang ik voor dood achter het apparaat waar op het display staat dat ik 53 kilocalorieën heb verbruikt. 

Vervolgens moet ik 15 minuten besteden aan krachttraining. En die apparaten geven me altijd zo'n onheilspellend gevoel van falen. Volgens schema moet ik tien keer vijftien kilo met mijn armen naar voren drukken. Het apparaat gaat tot 125 kilo dus ik hoef slechts drie gewichtjes af te meten. Eitje, zou je zeggen. Maar als ik optimistisch het apparaat naar voren wil drukken is er geen beweging in te krijgen. Ik kijk voor de zekerheid of ik echt wel drie gewichtjes heb gekozen want stel je voor dat ik probeer 60 kilo weg te drukken. Nee, hij staat echt op 15 kilo. Het zweet van de crosstrainer is nog niet opgedroogd en gutst nu uit alle poriën die ik heb. Ik haal er een gewichtje af en probeer nu uit alle macht tien kilo naar voren te duwen. Mijn armen beginnen te trillen, mijn hoofd loopt rood aan en ik kreun uit alle macht om mijn spieren met wat geluid te ondersteunen. Maria Sharapova won er tenniswedstrijden mee dus wat decibellen zouden net het steuntje in de rug kunnen zijn.
Het tweede setje van tien keer drukken sla ik vandaag maar over want ik weet zeker dat zowel mijn bi - als mijn triceps op twee plaatsen gescheurd zijn. Het trainen van de rugspieren gaat beduidend makkelijker maar dat komt voornamelijk omdat ik mijn gewicht in de strijd gooi en probeer als sportschoolapparaat maar eens tegenwicht te bieden aan een vrouw van 1.87 met overgewicht.

Als ik mij vijftien minuten heb gemarteld op de krachttraining is het tijd voor een half uurtje buik- en rugspieren in groepsverband. Allemaal vrouwen, allemaal maatje 36 in leuke setjes van Intersport, allemaal bruinverbrand middenin januari, allemaal een strak getraind lijf zonder een grammetje te veel vet, allemaal op één na. Alle plaatsjes achteraan in de zaal zijn natuurlijk al lang weg dus kan ik mezelf goed volgen in de spiegels voor, achter en naast me vooraan in de zaal. We beginnen met twintig sit ups wat iedereen zonder mankeren galant uitvoert. Iedereen behalve één want mijn buikspieren geven het na sit up zes op. We draaien ons om en moeten op ellebogen en tenen gaan staan. Alleen het innemen van die positie neemt voor mij al drie minuten in beslag omdat ik nogal moeite heb om mijn evenwicht te bewaren en dus vooortdurend door mijn hoeven zak. Naast me zie ik Gunilla (65+) zonder enkele moeite eerst naar links en dan naar rechts uitstappen, keurig op de maat van de opzwepende muziek. Ik weiger om uit te stappen omdat ik zeker weet dat ik dan vervolgens weer om zal vallen en ik ben al blij dat ik de startpositie weet te handhaven. Voorzichtig kijk ik onder mijn arm door de zaal in om te zien hoe de rest het er vanaf brengt maar blijkbaar ben ik de enige in deze zaal zonder buikspieren. Mijn zweetbandje redt het niet langer en ik druppel gestaag op mijn trainingsmatje dat steeds natter wordt wat het voor mij allemaal niet gemakkelijker maakt.
Met één oog op de klok zie ik dat we nog 25 minuten te gaan hebben voor we met de cooling down gaan beginnen en dapper probeer ik het tempo weer op te pakken. Naarmate de tijd verstrijkt worden de oefeningen steeds intensiever en moeilijker en haak ik steeds vaker af.
Tegen de tijd dat we klaar zijn dweil ik het zaaltje uit in de wetenschap dat ik me de komende week niet meer kan bewegen vanwege de spierpijn op plekken waarvan ik niet eens wist dat ik daar spieren had.
Ik sluit mijn trainingspas af met 10 minuten op de loopband waar ik afwisselend één minuut loop en één minuut probeer te rennen. Dat lopen bevalt me wel maar dat rennen slaat helemaal nergens op. Het ziet er ook niet uit als ik ren want al mijn overtollige lichaamsdelen zwiepen alle kanten op behalve de goede en mijn lichaamsdelen die er wel toe doen zoals longen en hart houden het tempo niet bij en smeken na 15 seconden al om te mogen stoppen. Daarbij zorgt mijn gewicht ervoor dat ik bij elke stap met een enorme klap op de loopband kom waarbij mijn medesporters geïrriteerd omkijken en in hun ogen lees je de vraag of het misschien wat minder kan.

Na een uur intensief sporten trek ik opgelucht de deur achter me dicht en besluit om de komende drie dagen extra te genieten. Want ik hoef pas weer woensdag mijn gezicht, en de rest van mijn getrainde lichaam te vertonen. Nu eerst naar huis en aan de koffie met een wienerbröd. Dat heb ik wel verdiend.

Statistiek

Zweden en statistiek, het gaat op de één of andere manier niet goed samen. Óf de statistiek wordt zo geïnterpreteerd dat Zweden er goed uitspringt, óf er worden appels met peren vergeleken waardoor Zweden er ook goed uitkomt.
Ik zal wat voorbeeldjes geven zodat je zelf kunt bepalen of de statistiek wel helemaal betrouwbaar is.

Zweden is het land in Scandinavië waar het vaakst door de politie wordt geschoten (http://www.svd.se/nyheter/inrikes/polisen-dodar-fler-i-sverige-an-i-norge_7803434.svd). Dit jaar is er 27 keer door de politie geschoten waarvan één keer met dodelijke afloop. (Nederland 25 keer met drie dodelijke treffers waaruit volgens mij statistisch blijkt dat Nederlanders beter kunnen mikken). In Noorwegen is er slechts drie keer geschoten en géén één keer met dodelijke afloop wat overigens wel jammer was toen meneer Breivik in actie kwam. Zou het misschien komen omdat Noorse agenten niet bewapend zijn en dus helemaal niet kunnen schieten?
Ze hebben weliswaar een wapen in de auto liggen maar dat is niet geladen. Dus tegen de tijd dat een Noorse politieagent bij zijn auto is en het ding heeft doorgeladen is de vogel al lang gevlogen en kunnen ze hooguit nog wat kleiduiven schieten.

Ander voorbeeldje:
In Göteborg is per 1 januari 2013 tolheffing ingevoerd om de stad in te komen. Dit om het aantal voertuigen in de stad te laten verminderen. En met groot succes, volgens de krant. Want op 1 januari was er 25% minder verkeer dat de stad inging dan op 1 december. Zou het heel misschien kunnen komen omdat er op 1 januari vrijwel niemand werkt?

Nog een leuke: Zweden heeft één van de laagste alcoholconsumpties  in Europa. http://www.iq.se/content/om-alkohol/alkoholkonsumtion.aspx ). In Zweden heeft de Systembolag een monopolie op de verkoop van alcohol. Men neemt dan de de verkochte hoeveelheid alcohol van de Systembolag gedeeld door het aantal inwoners en komt dan tot de fantastische conclusie dat er hier nauwelijks gezopen wordt. Wat in de statistieken niet wordt meegenomen is de hoeveelheid zelf gestookte spiritualiën, de geïmporteerde sterke drank vanuit Duitsland en op veerboten van/naar Finland, de sterke drank gekocht op vliegvelden en de hoeveelheid alcohol die Zweden plegen te nuttigen in het buitenland.

Nog eentje dan. Heel Europa zucht onder de griep maar in Zweden heerst de griep gelukkig niet. Er is sprake van een epidemie wanneer minimaal 51 patiënten op 100 000 inwoners zich melden met griepverschijnselen bij de huisarts. Maar om in Zweden een afspraak bij de huisarts te krijgen moet je meestal twee weken wachten. Tegen die tijd is de ergste griep voorbij en ben je vrijwel zeker al weer aan het werk. Mensen melden zich dus niet met griepverschijnselen bij de huisarts en dus heerst er geen griep in Zweden.

En dan eentje die mijzelf betreft. Deze week zijn de gesprekken voor loonsverhoging afgerond en er zat dit jaar niet veel voor mij en mijn collega Stuart in het vat. Wij hadden namelijk slechts 10% van onze cliënten aan het werk gekregen terwijl het gemiddelde op 32% ligt.
Wat in de besluitvorming niet is meegenomen is het percentage analfabeten waarmee je werkt. Een arbeidsbemiddelaar met een Zweedse doelgroep heeft een percentage analfabeten van 0%. Mijn doelgroep heeft een analfabetismepercentage van 20 - 30% en van de overige cliënten heeft 70%  een schoolachtergrond van minder dan 6 jaar. En dan spreekt het gros ook nog eens geen Zweeds. Dus als ik een plan van aanpak maak, dan is dat gericht op opleiding en minder op het vinden van een baan.
Maar de grote bazen van het Arbeidsbureau zien dat toch anders.
"Ha, Fatima. Nog gefeliciteerd met je 52e verjaardag.  Ik zie dat je deze maand inmiddels hebt geleerd je voornaam te schrijven dus ik denk dat het hoog tijd is om maar eens actief werk te gaan zoeken. Ik heb hier een baan als sneeuwschuiver op de daken van Stockholm en ik denk dat deze baan uitstekend bij je past dus flans eens een leuke brief en bijbehorend CV in elkaar en doe je best. Nee, ik weet ook niet wie er op jouw 8 kinderen moet passen als je 's morgens vroeg aan de slag moet en Zweeds voor beginners moet ook maar even wachten. Dat leer je op de lange duur toch wel.
En als je nu niet al te veel in de rondte hoest dan houden we die TBC van jou ook wel onder controle. Nee, het is geen baan voor onbepaalde tijd want tussen april en december valt er niet zo heel veel te schuiven. Maar dan kun je misschien aan de gang als grasmaaier, hamburgerbakker of schoonmaker. Echt kind, er is werk genoeg".

Jammer dat de grote bazen niet weten dat je niet zo erg interessant  bent voor de arbeidsmarkt als je niet tenminste een Zweeds diploma kunt laten zien. En zelfs dan mag je achteraan aansluiten bij het Arbeidsbureau. Want ook in Zweden loopt de werkloosheid gestaag op, ondanks de statistieken.
Fatima, heel veel succes met je loopbaan!

Beste wensen

Ik ga jullie niet het beste wensen voor 2013. Niets is namelijk onpersoonlijker dan het sturen van de beste wensen via een blog, Facebook, e-mail, Twitter of weet ik wat voor snelle media dan ook. De post brengt in de regel alleen maar ellende en de enige tijd in het jaar dat het leuk is om post te ontvangen is met kerst. Mensen die aan je gedacht hebben en de moeite hebben genomen om daar een postzegel en een kaartje aan te besteden.

Ik heb 32 lezers van mijn blog en heb dit jaar welgeteld 10 kaartjes gehad. ”Ik had je nieuwe adres niet, ik stuur dit jaar niets, ik heb er geen tijd voor gehad, ik stuur wel een kattebelletje via de mail”. Allemaal goede redenen om mij geen kaartje te sturen maar jammer is het wel.

Schrale troost, ik heb zelf dit jaar ook maar een kaartje of 10 verstuurd en zoals gezegd, de beste wensen krijgen jullie van mij niet via de nieuwe media. Dat is namelijk niet gemeend maar alleen een formaliteit. Net als die beste wensen van al die bedrijven die mij als klant hebben en er niets van menen.

Sta je bij de kassa, krijg je de beste wensen van de cassiere die je nog nooit gezien hebt en waarschijnlijk ook nooit meer zult zien. Hoe kan ze mij nu het beste wensen als ze niet weet wat goed is voor mij en voor mij dus het beste zal zijn.

Ik kreeg overigens wel een kaartje van één van mijn analfabete klantjes op het Arbeidsbureau. Een prachtig Zweeds gedicht in hanepoten zonder een enkele taalfout. Ik was eerst onder de indruk van zijn vorderingen op school tot ik zag dat hij onder aan de brief had geschreven ’God jul och gott nytt år wordt u toegewenst door Haninge woningbouwvereniging’.
 

Dit jaar vierden we oud en nieuw in Nederland wat overigens bijzonder geslaagd was. Maar als je heen gaat, dan moet je ooit ook weer terug en dat teruggaan deden we per vliegtuig. Op Schiphol is mij op 1 januari zeker 15 keer het beste gewenst maar ik heb zo mijn twijfels of men wel weet wat het beste is voor mij. ‘Sterkte’  is meer toepasselijk wanneer je een vliegreis gaat maken.

Inchecken kan tegenwoordig al thuis via de computer maar het voordeel daarvan heb ik tot op heden nog niet kunnen ontdekken. Hoe vroeg ik ook incheck, de beste stoelen zijn altijd al weg en ik kan ergens achteraan in het vliegtuig een tussenstoel krijgen. Met voor, achter en naaste me krijsende baby’s die helemaal niet willen vliegen maar gewoon thuis in de box met hun duplo willen spelen.

Als ik dan ingecheckt ben dan moet ik op Schiphol achteraan in de rij aansluiten om bij een self service center mijn boarding card uit te printen. Op de één of andere manier kan het ding mijn paspoort nooit lezen en heb ik mijn e-ticketnummer nodig die ik uiteraard niet weet. Een ’behulpzame’ dame in het blauw snauwt me vervolgens toe dat ik er voortaan voor moet zorgen mijn e-ticket bij de hand te houden als ik mijn boarding card wil uitprinten.

Ik sta in vertrekhal  1 met mijn boarding card en mijn bagage maar mijn bagage moet ik uiteraard in vertrekhal 2 afgeven. Nou ja, afgeven. Daar mag je vervolgens ook weer achteraan aansluiten om een labeltje aan een koffer te krijgen. Heel erg effectief want dat afgeven duurt per klant ook weer 5 minuten en met een beetje mazzel zijn er wel twee balies open. In vertrekhal 2 is er geen balie maar moet je je koffer in een soort kluis hijsen en dan zelf je label uitprinten. Robin en Mathilda hadden samen één koffer maar mochten toch niet meer dan 23 kilo meenemen. Hun koffer bleek 28 kilo te wegen en dus moest er 55 euro worden bijgedokt. Ik weet niet wat voor tariefen de KLM hanteert maar de post is goedkoper. Mathilda en Robin zijn arme studenten en dus werd de koffer opengemaakt om te zien wat er uit kon om het gewicht naar beneden te krijgen. Sterke drank, bier, shampoo, douchecreme en een gevulde toilettas konden er niet uit want daar kom je niet mee door de douane terwijl dat wel het meeste weegt. Uiteindelijk moesten een sixpack bier en de fles sterke drank eraan geloven en plotseling woog haar koffer nog maar 17 kilo. Ook een beetje zonde dus werd de koffer herpakt maar dat vond de assistent in het blauw niet goed. Bits verwees  ze ons naar de weegschaal aan de andere kant van het hek en of we daar de boel maar even wilden gaan wegen en herpakken. Als alles klaar was konden we achteraan aansluiten om de bagage alsnog af te geven. Nu betaal ik op een ticket 85 euro vliegveldtax waar de service van betaald wordt. Dat begrijp ik en daar ga ik ook mee accoord maar geef me gloeidenhierendaar dan ook service en behandel me niet als vee. En bedenk waar je die weegschaal het beste kunt neerzetten zodat mensen vooraf hun koffer kunnen wegen en eventueel herpakken.

Inmiddels hadden we aardig wat handbagage verzameld omdat dat niet in de koffer kon blijven vanwege het gewicht en geirriteerd vroeg mevrouw Blauw of we wel wisten dat we slechts één stuks handbagage mochten meenemen. Dat wisten we maar we zijn met zijn vijfen dus dat zijn dan vijf stuks handbagage, nietwaar? En als je dat zo wil benadrukken ga dan eens bij de ingang van een vliegtuig staan om te zien wat daar allemaal naar binnen wordt gesleept. Daar is mijn Albert Heyn tasje met mijn stukjes Old Amsterdam een handtasje bij vergeleken.

Een dik uur later waren de koffers op weg naar het vliegtuig en dronken we nog even een kopje koffie voor het godsvermogen van 25 euro. Daarna door de douane om half ontkleed als de eerste beste crimineel onderzocht te worden. Dan moet je door zo’n poortje lopen om te zien of je riem een metalen sluiting heeft. Men vraagt niet vriendelijk of je door dat poortje wil lopen, nee, zo’n Gestapo uniform wijst je aan en kromt vervolgens zijn wijsvinger ten teken dat je door kunt lopen.

Als je het predikaat  crimineel niet waardig bent mag je je tassen weer gaan inpakken en je schoenen weer aantrekken (tip, zet een bankje neer voor de passagiers zodat niet iedereen over de grond dweilt om zijn schoenen weer aan te krijgen).

En waarom dat allemaal moet gebeuren is me een raadsel want Robin is al drie keer doorgelaten met een zakmes in zijn rugzak en mijn manicuresetje met schaar en vijltje komt ook altijd glansrijk door de controle heen. Daarentegen heeft mijn pakje appelsap het ook nu weer niet gehaald. Datzelfde pakje appelsap is vervolgens 10 meter verderop weer te koop voor het tienvoudige waarvoor ik het heb aangeschaft. Over kartelvorming gesproken want nergens achter de douane is de appelsap nog betaalbaar.

Over het veevervoer dat ons vervolgens te wachten staat wil ik het helemaal niet meer hebben want als iemand mij het beste wenst dan zou dat 15 centimeter meer beenruimte zijn en stoelen die niet naar achteren kunnen. Ja, dat zou echt het allerbeste zijn. Dus de beste wensen die iedereen mij toewenst zijn hol en zonder betekenis.

Volgend jaar gewoon weer een kaartje dus.

En ons nieuwe adres vanaf 12 april is Lillhammarsvägen 1, 13756 Tungelsta.

Kerst

Wij vieren dit jaar geen kerst en vandaag, op eerste kerstdag, kan ik eigenlijk alleen maar constateren dat het me wel bevalt. Volgend jaar doe ik heus wel weer mee aan dat hele circus, temeer omdat we dan ook een klein jongetje van anderhalf hebben rondhuppelen dat met glinsterende oogjes naar de kadootjes onder de boom bij opa en oma komt kijken Maar dit jaar slaan we gewoon een keertje over.

In Zweden begint de kerstperiode eind novemer, bij de eerste advent. Het hele huis wordt verbouwd, er worden kerstgordijnen opgehangen, de bekende trappetjes in allerlei varianten komen voor de ramen, de meest lelijke kerststerren krijgen een plaatsje in huis en overal liggen kleedjes op kasten tafels maar vooral op de vloer waar je vervolgens je nek over breekt.
Bedrijven nemen hun werknemers mee uit eten wat op zich wel aardig klinkt maar wat ik elk jaar met grote moeite probeer te omzeilen. Er wordt namelijk getracteerd op julbord wat betekent dat je van een groot buffet je eigen eten bij elkaar mag verzamelen. En dat eten is niet bijzonder, nee zeg maar rustig dat het ronduit volksvoedsel is. Wat op een julbord niet mag ontbreken zijn gehaktballetjes, aardappelgratin met sardines, rode kool, boerenkool, ingelegde haring, gevulde eieren, gerookte en ingelegde zalm, gedroogde stokvis, aardappelen, worst in kokende water (je verzint het niet), diverse soorten Zweedse kazen (als Zweden ergens niet goed in zijn dan is het wel het maken van kaas), rijstepap, heel veel snoep en chocola. Alleen dat laatste kan mijn goedkeuring wel wegdragen maar om daar nu een hele maaltijd mee te vullen.
Alle Zweden, nee, echt er zijn geen uitzonderingen, eten vervolgens op kerstavond, de eerste en meestal ook de tweede kerstdag thuis ook een julbord dus na de kerst komt dat julbord letterlijk je neus uit. Voedselvergiftiging viert hoogtij in Zweden tijdens de kerst, lees de statistieken er maar op na.

Vanaf drie weken voor kerst kun je winkelcentra maar beter mijden. Je hebt drie kwartier nodig om een parkeerplaats voor je auto te vinden, vervolgens loop je in een grote stroom allemaal dezelfde richting op en als je gekocht hebt wat je eigenlijk niet van plan was en niet gekocht hebt wat je nodig hebt, dan mag je proberen het parkeerterrein weer af te komen.
Tijdens de kerstdagen zijn de meeste supermarkten gewoon open wat mensen niet belet om dagen ervoor hun winkelwagentjes te vullen met alles van hetzelfde. Wil je echter met kerst iets anders eten dan julbord dan heb je pech want een beetje wild, ja zelfs kalkoen, is niet te krijgen.
Voor ons zat er dit jaar niets anders op dan maar te gourmetten met de kinders wat overigens wel erg gezellig was.

Kerstmis duurt in Zweden drie dagen. Zweden hebben altijd een aanloopje nodig naar feestdagen en dat aanloopje noemen ze afton (avond) wat ze vervolgens tot feestdag bombarderen. Zo hebben we julafton (kerstavond), påskafton (paasavond), Valborgsafton (weet ik geen vertaling van maar het is 30 april), midsommarafton (midzomeravond) en allhelgonaafton (allerheiligenavond).
In 2012 had Nederland 7 erkende feestdagen, Zweden had er 13.

Op julafton, 24 december, wordt de kerstboom in huis gehaald en opgetuigd die vervolgens tot Sint Knut (20 januari) blijft staan. Om drie uur gaat de tv aan want dan komt traditioneel Donald Duck op tv waar heel Zweden met zijn volle verstand naar gaat zitten kijken. Dit jaar is de zwarte eend uit één van de filmpjes gehaald vanwege het mogelijk racistische karakter. Zweden, het braafste jongetje van de klas.
Daarna worden de kadootjes uitgepakt en gaat iedereen en masse aan het julbord en de alcohol.

Op eerste kerstdag om 8 uur 's mogens begint de mellandagsrea wat wil zeggen dat de meeste winkels hun deuren weer openen met allerlei 'spectaculaire' kortingen. Vorig jaar verhoogde Elgiganten aan het begin van de kerstperiode alle prijzen met 25% en kondigde vervolgens een supermellandagsrea aan met kortingen tot 25%. Mensen vragen er gewoon om om bedonderd te worden als je dan iets koopt.

Zoals gezegd, ik doe er dit jaar niet aan mee. Saaie doos zul je misschien zeggen maar ik kan het iedereen aanbevelen. Gewoon een jaartje overslaan. Het scheelt een hoop kerststress en een heleboel geld. Dan kun je er de komende jaren gewoon weer tegenaan.

En ook Oud en Nieuw vieren we dit jaar niet in Zweden. Maar wel in Nederland. Zaterdag pakken we het vliegtuig en gaan we ouderwets aan de oliebollen.

Ik wens iedereen het allerbeste voor 2013!

Winter

Winter in Stockholm, een beleving apart.
De winter is niet echt mijn meest favoriete seizoen, zeg maar gerust dat ik er hekel aan heb, en toen Quinta vorig jaar enthousiast riep dat de winter in Stockholm veel milder was dan in Dalarna schreef ik dat meteen bij op mijn lijstje 'redenen om naar Stockholm te verhuizen'.
We wonen we al weer even in de grote stad en inmiddels is ook hier de winter ingevallen. Maar om nu te zeggen dat die milder is dan in de buitengebieden van Ludvika, nou, nee.
Het leek er wel even op dat we de winter zo goed als sneeuwvrij zouden doorkomen omdat de temperatuur tot eind november nauwelijks onder de tien graden kwam. Er was hoop, goede hoop, dacht ik enthousiast. Maar 3 december begon het te sneeuwen en het hield niet meer op. In twee dagen tijd is er een dikke 40 centimeter gevallen en wat ze in Dalarna niet kunnen, kunnen ze hier ook niet: organiseren. Dus toen we kuithoog door de sneeuw banjerden was er in de wijde omtrek nog geen sneeuwschuiver of zandstrooier te bekennen.

Gisteren ging het helemaal fout want het ging harder sneeuwen en bovendien stormen. Alles sneeuwde dicht en er was verkeerstechnisch geen doorkomen meer aan. Om tien uur werden de bussen uit de ritten gehaald en om één uur werd het vliegveld gesloten. In een paar uur tijd heb ik vanuit mijn kamer zeker 20 auto's vast zien staan in de sneeuw waaronder een vrachtauto die meer dan drie uur heeft staan ploeteren voor hij los kwam.
Ik had in al mijn wijsheid besloten om 's morgens niet met mijn auto naar het werk te gaan en toen wij om drie uur naar huis werden gestuurd stond ik meer dan een uur hopeloos te wachten op de trein die niet kwam. En toen hij eindelijk kwam reed hij slechts één station verder en stopte er toen mee.
Dat was niet zo erg want op die manier had ik ruim de tijd om me te verbazen over de inflexibilteit van de Zweden. Er rijdt geen trein of bus op tijd, vliegvelden zijn gesloten en de gemiddelde wachttijd voor een taxi is 6 uur. Dan sta je op het station de blauwbekken in de hoop dat er ooit nog een trein gaat komen en dan vraagt een Zweed mij of de trein van dertien over al is vertrokken. Hoezo? Dertien over wat?
Toen de trein er de brui aan gaf vanwege een vastgevroren wissel en wij dus de rest moesten lopen vroeg iemand mij of ik wist waar de pendelbussen stonden. Mens, kijk om je heen. Al het verkeer staat al uren vast, mensen lopen in drommen langs de weg en doen verwoede pogingen om thuis te komen, vrachtwagens blokkeren rotondes en er is nergens een doorkomen aan. En dan denk jij dat er ergens een pendelbus staat?
Op het station werd omgeroepen dat de spoorwegen helaas hun dienstverlening wegens de weersomstandigheden moesten staken maar er werd geadviseerd om alternatief openbaar vervoer te gebruiken. Tuurlijk, de bussen zijn al de hele dag uit de roulatie en een taxi kan je vergeten. Het enige alternatieve openbaar vervoer waar ik gebruik van kon maken was de benenwagen. Het was gelukkig maar 4 kilometer lopen naar huis en ik was in gezelschap van vele andere gestrande reizigers.

Eenmaal thuis zag ik dat er ook bij ons in de straat niet geschoven was maar gelukkig had de vereniging wel de parkeerplaats sneeuwvrij gemaakt. Wel jammer dat ze de sneeuw vervolgens achter mijn auto hadden gedumpt waardoor Richard en ik een dik uur aan het scheppen zijn geweest om het ding weer toegankelijk te maken.

Gelukkig is het gestopt met sneeuwen en de maatschappij komt weer op gang. De bussen en treinen rijden weer, ik zie sneeuwschuivers op de weg, het vliegveld is weer open en het hamsteeren is gestaakt. Stockholm gaat weer over tot de orde van de dag.
En ik ben even erg blij dat ik in een flatje woon en niet bang hoef te zijn dat mijn verwarming het begeeft of het dak instort. Elluk nadeel hep ze voordeel.