Beste wensen

Ik ga jullie niet het beste wensen voor 2013. Niets is namelijk onpersoonlijker dan het sturen van de beste wensen via een blog, Facebook, e-mail, Twitter of weet ik wat voor snelle media dan ook. De post brengt in de regel alleen maar ellende en de enige tijd in het jaar dat het leuk is om post te ontvangen is met kerst. Mensen die aan je gedacht hebben en de moeite hebben genomen om daar een postzegel en een kaartje aan te besteden.

Ik heb 32 lezers van mijn blog en heb dit jaar welgeteld 10 kaartjes gehad. ”Ik had je nieuwe adres niet, ik stuur dit jaar niets, ik heb er geen tijd voor gehad, ik stuur wel een kattebelletje via de mail”. Allemaal goede redenen om mij geen kaartje te sturen maar jammer is het wel.

Schrale troost, ik heb zelf dit jaar ook maar een kaartje of 10 verstuurd en zoals gezegd, de beste wensen krijgen jullie van mij niet via de nieuwe media. Dat is namelijk niet gemeend maar alleen een formaliteit. Net als die beste wensen van al die bedrijven die mij als klant hebben en er niets van menen.

Sta je bij de kassa, krijg je de beste wensen van de cassiere die je nog nooit gezien hebt en waarschijnlijk ook nooit meer zult zien. Hoe kan ze mij nu het beste wensen als ze niet weet wat goed is voor mij en voor mij dus het beste zal zijn.

Ik kreeg overigens wel een kaartje van één van mijn analfabete klantjes op het Arbeidsbureau. Een prachtig Zweeds gedicht in hanepoten zonder een enkele taalfout. Ik was eerst onder de indruk van zijn vorderingen op school tot ik zag dat hij onder aan de brief had geschreven ’God jul och gott nytt år wordt u toegewenst door Haninge woningbouwvereniging’.
 

Dit jaar vierden we oud en nieuw in Nederland wat overigens bijzonder geslaagd was. Maar als je heen gaat, dan moet je ooit ook weer terug en dat teruggaan deden we per vliegtuig. Op Schiphol is mij op 1 januari zeker 15 keer het beste gewenst maar ik heb zo mijn twijfels of men wel weet wat het beste is voor mij. ‘Sterkte’  is meer toepasselijk wanneer je een vliegreis gaat maken.

Inchecken kan tegenwoordig al thuis via de computer maar het voordeel daarvan heb ik tot op heden nog niet kunnen ontdekken. Hoe vroeg ik ook incheck, de beste stoelen zijn altijd al weg en ik kan ergens achteraan in het vliegtuig een tussenstoel krijgen. Met voor, achter en naaste me krijsende baby’s die helemaal niet willen vliegen maar gewoon thuis in de box met hun duplo willen spelen.

Als ik dan ingecheckt ben dan moet ik op Schiphol achteraan in de rij aansluiten om bij een self service center mijn boarding card uit te printen. Op de één of andere manier kan het ding mijn paspoort nooit lezen en heb ik mijn e-ticketnummer nodig die ik uiteraard niet weet. Een ’behulpzame’ dame in het blauw snauwt me vervolgens toe dat ik er voortaan voor moet zorgen mijn e-ticket bij de hand te houden als ik mijn boarding card wil uitprinten.

Ik sta in vertrekhal  1 met mijn boarding card en mijn bagage maar mijn bagage moet ik uiteraard in vertrekhal 2 afgeven. Nou ja, afgeven. Daar mag je vervolgens ook weer achteraan aansluiten om een labeltje aan een koffer te krijgen. Heel erg effectief want dat afgeven duurt per klant ook weer 5 minuten en met een beetje mazzel zijn er wel twee balies open. In vertrekhal 2 is er geen balie maar moet je je koffer in een soort kluis hijsen en dan zelf je label uitprinten. Robin en Mathilda hadden samen één koffer maar mochten toch niet meer dan 23 kilo meenemen. Hun koffer bleek 28 kilo te wegen en dus moest er 55 euro worden bijgedokt. Ik weet niet wat voor tariefen de KLM hanteert maar de post is goedkoper. Mathilda en Robin zijn arme studenten en dus werd de koffer opengemaakt om te zien wat er uit kon om het gewicht naar beneden te krijgen. Sterke drank, bier, shampoo, douchecreme en een gevulde toilettas konden er niet uit want daar kom je niet mee door de douane terwijl dat wel het meeste weegt. Uiteindelijk moesten een sixpack bier en de fles sterke drank eraan geloven en plotseling woog haar koffer nog maar 17 kilo. Ook een beetje zonde dus werd de koffer herpakt maar dat vond de assistent in het blauw niet goed. Bits verwees  ze ons naar de weegschaal aan de andere kant van het hek en of we daar de boel maar even wilden gaan wegen en herpakken. Als alles klaar was konden we achteraan aansluiten om de bagage alsnog af te geven. Nu betaal ik op een ticket 85 euro vliegveldtax waar de service van betaald wordt. Dat begrijp ik en daar ga ik ook mee accoord maar geef me gloeidenhierendaar dan ook service en behandel me niet als vee. En bedenk waar je die weegschaal het beste kunt neerzetten zodat mensen vooraf hun koffer kunnen wegen en eventueel herpakken.

Inmiddels hadden we aardig wat handbagage verzameld omdat dat niet in de koffer kon blijven vanwege het gewicht en geirriteerd vroeg mevrouw Blauw of we wel wisten dat we slechts één stuks handbagage mochten meenemen. Dat wisten we maar we zijn met zijn vijfen dus dat zijn dan vijf stuks handbagage, nietwaar? En als je dat zo wil benadrukken ga dan eens bij de ingang van een vliegtuig staan om te zien wat daar allemaal naar binnen wordt gesleept. Daar is mijn Albert Heyn tasje met mijn stukjes Old Amsterdam een handtasje bij vergeleken.

Een dik uur later waren de koffers op weg naar het vliegtuig en dronken we nog even een kopje koffie voor het godsvermogen van 25 euro. Daarna door de douane om half ontkleed als de eerste beste crimineel onderzocht te worden. Dan moet je door zo’n poortje lopen om te zien of je riem een metalen sluiting heeft. Men vraagt niet vriendelijk of je door dat poortje wil lopen, nee, zo’n Gestapo uniform wijst je aan en kromt vervolgens zijn wijsvinger ten teken dat je door kunt lopen.

Als je het predikaat  crimineel niet waardig bent mag je je tassen weer gaan inpakken en je schoenen weer aantrekken (tip, zet een bankje neer voor de passagiers zodat niet iedereen over de grond dweilt om zijn schoenen weer aan te krijgen).

En waarom dat allemaal moet gebeuren is me een raadsel want Robin is al drie keer doorgelaten met een zakmes in zijn rugzak en mijn manicuresetje met schaar en vijltje komt ook altijd glansrijk door de controle heen. Daarentegen heeft mijn pakje appelsap het ook nu weer niet gehaald. Datzelfde pakje appelsap is vervolgens 10 meter verderop weer te koop voor het tienvoudige waarvoor ik het heb aangeschaft. Over kartelvorming gesproken want nergens achter de douane is de appelsap nog betaalbaar.

Over het veevervoer dat ons vervolgens te wachten staat wil ik het helemaal niet meer hebben want als iemand mij het beste wenst dan zou dat 15 centimeter meer beenruimte zijn en stoelen die niet naar achteren kunnen. Ja, dat zou echt het allerbeste zijn. Dus de beste wensen die iedereen mij toewenst zijn hol en zonder betekenis.

Volgend jaar gewoon weer een kaartje dus.

En ons nieuwe adres vanaf 12 april is Lillhammarsvägen 1, 13756 Tungelsta.