Statistiek

Zweden en statistiek, het gaat op de één of andere manier niet goed samen. Óf de statistiek wordt zo geïnterpreteerd dat Zweden er goed uitspringt, óf er worden appels met peren vergeleken waardoor Zweden er ook goed uitkomt.
Ik zal wat voorbeeldjes geven zodat je zelf kunt bepalen of de statistiek wel helemaal betrouwbaar is.

Zweden is het land in Scandinavië waar het vaakst door de politie wordt geschoten (http://www.svd.se/nyheter/inrikes/polisen-dodar-fler-i-sverige-an-i-norge_7803434.svd). Dit jaar is er 27 keer door de politie geschoten waarvan één keer met dodelijke afloop. (Nederland 25 keer met drie dodelijke treffers waaruit volgens mij statistisch blijkt dat Nederlanders beter kunnen mikken). In Noorwegen is er slechts drie keer geschoten en géén één keer met dodelijke afloop wat overigens wel jammer was toen meneer Breivik in actie kwam. Zou het misschien komen omdat Noorse agenten niet bewapend zijn en dus helemaal niet kunnen schieten?
Ze hebben weliswaar een wapen in de auto liggen maar dat is niet geladen. Dus tegen de tijd dat een Noorse politieagent bij zijn auto is en het ding heeft doorgeladen is de vogel al lang gevlogen en kunnen ze hooguit nog wat kleiduiven schieten.

Ander voorbeeldje:
In Göteborg is per 1 januari 2013 tolheffing ingevoerd om de stad in te komen. Dit om het aantal voertuigen in de stad te laten verminderen. En met groot succes, volgens de krant. Want op 1 januari was er 25% minder verkeer dat de stad inging dan op 1 december. Zou het heel misschien kunnen komen omdat er op 1 januari vrijwel niemand werkt?

Nog een leuke: Zweden heeft één van de laagste alcoholconsumpties  in Europa. http://www.iq.se/content/om-alkohol/alkoholkonsumtion.aspx ). In Zweden heeft de Systembolag een monopolie op de verkoop van alcohol. Men neemt dan de de verkochte hoeveelheid alcohol van de Systembolag gedeeld door het aantal inwoners en komt dan tot de fantastische conclusie dat er hier nauwelijks gezopen wordt. Wat in de statistieken niet wordt meegenomen is de hoeveelheid zelf gestookte spiritualiën, de geïmporteerde sterke drank vanuit Duitsland en op veerboten van/naar Finland, de sterke drank gekocht op vliegvelden en de hoeveelheid alcohol die Zweden plegen te nuttigen in het buitenland.

Nog eentje dan. Heel Europa zucht onder de griep maar in Zweden heerst de griep gelukkig niet. Er is sprake van een epidemie wanneer minimaal 51 patiënten op 100 000 inwoners zich melden met griepverschijnselen bij de huisarts. Maar om in Zweden een afspraak bij de huisarts te krijgen moet je meestal twee weken wachten. Tegen die tijd is de ergste griep voorbij en ben je vrijwel zeker al weer aan het werk. Mensen melden zich dus niet met griepverschijnselen bij de huisarts en dus heerst er geen griep in Zweden.

En dan eentje die mijzelf betreft. Deze week zijn de gesprekken voor loonsverhoging afgerond en er zat dit jaar niet veel voor mij en mijn collega Stuart in het vat. Wij hadden namelijk slechts 10% van onze cliënten aan het werk gekregen terwijl het gemiddelde op 32% ligt.
Wat in de besluitvorming niet is meegenomen is het percentage analfabeten waarmee je werkt. Een arbeidsbemiddelaar met een Zweedse doelgroep heeft een percentage analfabeten van 0%. Mijn doelgroep heeft een analfabetismepercentage van 20 - 30% en van de overige cliënten heeft 70%  een schoolachtergrond van minder dan 6 jaar. En dan spreekt het gros ook nog eens geen Zweeds. Dus als ik een plan van aanpak maak, dan is dat gericht op opleiding en minder op het vinden van een baan.
Maar de grote bazen van het Arbeidsbureau zien dat toch anders.
"Ha, Fatima. Nog gefeliciteerd met je 52e verjaardag.  Ik zie dat je deze maand inmiddels hebt geleerd je voornaam te schrijven dus ik denk dat het hoog tijd is om maar eens actief werk te gaan zoeken. Ik heb hier een baan als sneeuwschuiver op de daken van Stockholm en ik denk dat deze baan uitstekend bij je past dus flans eens een leuke brief en bijbehorend CV in elkaar en doe je best. Nee, ik weet ook niet wie er op jouw 8 kinderen moet passen als je 's morgens vroeg aan de slag moet en Zweeds voor beginners moet ook maar even wachten. Dat leer je op de lange duur toch wel.
En als je nu niet al te veel in de rondte hoest dan houden we die TBC van jou ook wel onder controle. Nee, het is geen baan voor onbepaalde tijd want tussen april en december valt er niet zo heel veel te schuiven. Maar dan kun je misschien aan de gang als grasmaaier, hamburgerbakker of schoonmaker. Echt kind, er is werk genoeg".

Jammer dat de grote bazen niet weten dat je niet zo erg interessant  bent voor de arbeidsmarkt als je niet tenminste een Zweeds diploma kunt laten zien. En zelfs dan mag je achteraan aansluiten bij het Arbeidsbureau. Want ook in Zweden loopt de werkloosheid gestaag op, ondanks de statistieken.
Fatima, heel veel succes met je loopbaan!

Beste wensen

Ik ga jullie niet het beste wensen voor 2013. Niets is namelijk onpersoonlijker dan het sturen van de beste wensen via een blog, Facebook, e-mail, Twitter of weet ik wat voor snelle media dan ook. De post brengt in de regel alleen maar ellende en de enige tijd in het jaar dat het leuk is om post te ontvangen is met kerst. Mensen die aan je gedacht hebben en de moeite hebben genomen om daar een postzegel en een kaartje aan te besteden.

Ik heb 32 lezers van mijn blog en heb dit jaar welgeteld 10 kaartjes gehad. ”Ik had je nieuwe adres niet, ik stuur dit jaar niets, ik heb er geen tijd voor gehad, ik stuur wel een kattebelletje via de mail”. Allemaal goede redenen om mij geen kaartje te sturen maar jammer is het wel.

Schrale troost, ik heb zelf dit jaar ook maar een kaartje of 10 verstuurd en zoals gezegd, de beste wensen krijgen jullie van mij niet via de nieuwe media. Dat is namelijk niet gemeend maar alleen een formaliteit. Net als die beste wensen van al die bedrijven die mij als klant hebben en er niets van menen.

Sta je bij de kassa, krijg je de beste wensen van de cassiere die je nog nooit gezien hebt en waarschijnlijk ook nooit meer zult zien. Hoe kan ze mij nu het beste wensen als ze niet weet wat goed is voor mij en voor mij dus het beste zal zijn.

Ik kreeg overigens wel een kaartje van één van mijn analfabete klantjes op het Arbeidsbureau. Een prachtig Zweeds gedicht in hanepoten zonder een enkele taalfout. Ik was eerst onder de indruk van zijn vorderingen op school tot ik zag dat hij onder aan de brief had geschreven ’God jul och gott nytt år wordt u toegewenst door Haninge woningbouwvereniging’.
 

Dit jaar vierden we oud en nieuw in Nederland wat overigens bijzonder geslaagd was. Maar als je heen gaat, dan moet je ooit ook weer terug en dat teruggaan deden we per vliegtuig. Op Schiphol is mij op 1 januari zeker 15 keer het beste gewenst maar ik heb zo mijn twijfels of men wel weet wat het beste is voor mij. ‘Sterkte’  is meer toepasselijk wanneer je een vliegreis gaat maken.

Inchecken kan tegenwoordig al thuis via de computer maar het voordeel daarvan heb ik tot op heden nog niet kunnen ontdekken. Hoe vroeg ik ook incheck, de beste stoelen zijn altijd al weg en ik kan ergens achteraan in het vliegtuig een tussenstoel krijgen. Met voor, achter en naaste me krijsende baby’s die helemaal niet willen vliegen maar gewoon thuis in de box met hun duplo willen spelen.

Als ik dan ingecheckt ben dan moet ik op Schiphol achteraan in de rij aansluiten om bij een self service center mijn boarding card uit te printen. Op de één of andere manier kan het ding mijn paspoort nooit lezen en heb ik mijn e-ticketnummer nodig die ik uiteraard niet weet. Een ’behulpzame’ dame in het blauw snauwt me vervolgens toe dat ik er voortaan voor moet zorgen mijn e-ticket bij de hand te houden als ik mijn boarding card wil uitprinten.

Ik sta in vertrekhal  1 met mijn boarding card en mijn bagage maar mijn bagage moet ik uiteraard in vertrekhal 2 afgeven. Nou ja, afgeven. Daar mag je vervolgens ook weer achteraan aansluiten om een labeltje aan een koffer te krijgen. Heel erg effectief want dat afgeven duurt per klant ook weer 5 minuten en met een beetje mazzel zijn er wel twee balies open. In vertrekhal 2 is er geen balie maar moet je je koffer in een soort kluis hijsen en dan zelf je label uitprinten. Robin en Mathilda hadden samen één koffer maar mochten toch niet meer dan 23 kilo meenemen. Hun koffer bleek 28 kilo te wegen en dus moest er 55 euro worden bijgedokt. Ik weet niet wat voor tariefen de KLM hanteert maar de post is goedkoper. Mathilda en Robin zijn arme studenten en dus werd de koffer opengemaakt om te zien wat er uit kon om het gewicht naar beneden te krijgen. Sterke drank, bier, shampoo, douchecreme en een gevulde toilettas konden er niet uit want daar kom je niet mee door de douane terwijl dat wel het meeste weegt. Uiteindelijk moesten een sixpack bier en de fles sterke drank eraan geloven en plotseling woog haar koffer nog maar 17 kilo. Ook een beetje zonde dus werd de koffer herpakt maar dat vond de assistent in het blauw niet goed. Bits verwees  ze ons naar de weegschaal aan de andere kant van het hek en of we daar de boel maar even wilden gaan wegen en herpakken. Als alles klaar was konden we achteraan aansluiten om de bagage alsnog af te geven. Nu betaal ik op een ticket 85 euro vliegveldtax waar de service van betaald wordt. Dat begrijp ik en daar ga ik ook mee accoord maar geef me gloeidenhierendaar dan ook service en behandel me niet als vee. En bedenk waar je die weegschaal het beste kunt neerzetten zodat mensen vooraf hun koffer kunnen wegen en eventueel herpakken.

Inmiddels hadden we aardig wat handbagage verzameld omdat dat niet in de koffer kon blijven vanwege het gewicht en geirriteerd vroeg mevrouw Blauw of we wel wisten dat we slechts één stuks handbagage mochten meenemen. Dat wisten we maar we zijn met zijn vijfen dus dat zijn dan vijf stuks handbagage, nietwaar? En als je dat zo wil benadrukken ga dan eens bij de ingang van een vliegtuig staan om te zien wat daar allemaal naar binnen wordt gesleept. Daar is mijn Albert Heyn tasje met mijn stukjes Old Amsterdam een handtasje bij vergeleken.

Een dik uur later waren de koffers op weg naar het vliegtuig en dronken we nog even een kopje koffie voor het godsvermogen van 25 euro. Daarna door de douane om half ontkleed als de eerste beste crimineel onderzocht te worden. Dan moet je door zo’n poortje lopen om te zien of je riem een metalen sluiting heeft. Men vraagt niet vriendelijk of je door dat poortje wil lopen, nee, zo’n Gestapo uniform wijst je aan en kromt vervolgens zijn wijsvinger ten teken dat je door kunt lopen.

Als je het predikaat  crimineel niet waardig bent mag je je tassen weer gaan inpakken en je schoenen weer aantrekken (tip, zet een bankje neer voor de passagiers zodat niet iedereen over de grond dweilt om zijn schoenen weer aan te krijgen).

En waarom dat allemaal moet gebeuren is me een raadsel want Robin is al drie keer doorgelaten met een zakmes in zijn rugzak en mijn manicuresetje met schaar en vijltje komt ook altijd glansrijk door de controle heen. Daarentegen heeft mijn pakje appelsap het ook nu weer niet gehaald. Datzelfde pakje appelsap is vervolgens 10 meter verderop weer te koop voor het tienvoudige waarvoor ik het heb aangeschaft. Over kartelvorming gesproken want nergens achter de douane is de appelsap nog betaalbaar.

Over het veevervoer dat ons vervolgens te wachten staat wil ik het helemaal niet meer hebben want als iemand mij het beste wenst dan zou dat 15 centimeter meer beenruimte zijn en stoelen die niet naar achteren kunnen. Ja, dat zou echt het allerbeste zijn. Dus de beste wensen die iedereen mij toewenst zijn hol en zonder betekenis.

Volgend jaar gewoon weer een kaartje dus.

En ons nieuwe adres vanaf 12 april is Lillhammarsvägen 1, 13756 Tungelsta.

Kerst

Wij vieren dit jaar geen kerst en vandaag, op eerste kerstdag, kan ik eigenlijk alleen maar constateren dat het me wel bevalt. Volgend jaar doe ik heus wel weer mee aan dat hele circus, temeer omdat we dan ook een klein jongetje van anderhalf hebben rondhuppelen dat met glinsterende oogjes naar de kadootjes onder de boom bij opa en oma komt kijken Maar dit jaar slaan we gewoon een keertje over.

In Zweden begint de kerstperiode eind novemer, bij de eerste advent. Het hele huis wordt verbouwd, er worden kerstgordijnen opgehangen, de bekende trappetjes in allerlei varianten komen voor de ramen, de meest lelijke kerststerren krijgen een plaatsje in huis en overal liggen kleedjes op kasten tafels maar vooral op de vloer waar je vervolgens je nek over breekt.
Bedrijven nemen hun werknemers mee uit eten wat op zich wel aardig klinkt maar wat ik elk jaar met grote moeite probeer te omzeilen. Er wordt namelijk getracteerd op julbord wat betekent dat je van een groot buffet je eigen eten bij elkaar mag verzamelen. En dat eten is niet bijzonder, nee zeg maar rustig dat het ronduit volksvoedsel is. Wat op een julbord niet mag ontbreken zijn gehaktballetjes, aardappelgratin met sardines, rode kool, boerenkool, ingelegde haring, gevulde eieren, gerookte en ingelegde zalm, gedroogde stokvis, aardappelen, worst in kokende water (je verzint het niet), diverse soorten Zweedse kazen (als Zweden ergens niet goed in zijn dan is het wel het maken van kaas), rijstepap, heel veel snoep en chocola. Alleen dat laatste kan mijn goedkeuring wel wegdragen maar om daar nu een hele maaltijd mee te vullen.
Alle Zweden, nee, echt er zijn geen uitzonderingen, eten vervolgens op kerstavond, de eerste en meestal ook de tweede kerstdag thuis ook een julbord dus na de kerst komt dat julbord letterlijk je neus uit. Voedselvergiftiging viert hoogtij in Zweden tijdens de kerst, lees de statistieken er maar op na.

Vanaf drie weken voor kerst kun je winkelcentra maar beter mijden. Je hebt drie kwartier nodig om een parkeerplaats voor je auto te vinden, vervolgens loop je in een grote stroom allemaal dezelfde richting op en als je gekocht hebt wat je eigenlijk niet van plan was en niet gekocht hebt wat je nodig hebt, dan mag je proberen het parkeerterrein weer af te komen.
Tijdens de kerstdagen zijn de meeste supermarkten gewoon open wat mensen niet belet om dagen ervoor hun winkelwagentjes te vullen met alles van hetzelfde. Wil je echter met kerst iets anders eten dan julbord dan heb je pech want een beetje wild, ja zelfs kalkoen, is niet te krijgen.
Voor ons zat er dit jaar niets anders op dan maar te gourmetten met de kinders wat overigens wel erg gezellig was.

Kerstmis duurt in Zweden drie dagen. Zweden hebben altijd een aanloopje nodig naar feestdagen en dat aanloopje noemen ze afton (avond) wat ze vervolgens tot feestdag bombarderen. Zo hebben we julafton (kerstavond), påskafton (paasavond), Valborgsafton (weet ik geen vertaling van maar het is 30 april), midsommarafton (midzomeravond) en allhelgonaafton (allerheiligenavond).
In 2012 had Nederland 7 erkende feestdagen, Zweden had er 13.

Op julafton, 24 december, wordt de kerstboom in huis gehaald en opgetuigd die vervolgens tot Sint Knut (20 januari) blijft staan. Om drie uur gaat de tv aan want dan komt traditioneel Donald Duck op tv waar heel Zweden met zijn volle verstand naar gaat zitten kijken. Dit jaar is de zwarte eend uit één van de filmpjes gehaald vanwege het mogelijk racistische karakter. Zweden, het braafste jongetje van de klas.
Daarna worden de kadootjes uitgepakt en gaat iedereen en masse aan het julbord en de alcohol.

Op eerste kerstdag om 8 uur 's mogens begint de mellandagsrea wat wil zeggen dat de meeste winkels hun deuren weer openen met allerlei 'spectaculaire' kortingen. Vorig jaar verhoogde Elgiganten aan het begin van de kerstperiode alle prijzen met 25% en kondigde vervolgens een supermellandagsrea aan met kortingen tot 25%. Mensen vragen er gewoon om om bedonderd te worden als je dan iets koopt.

Zoals gezegd, ik doe er dit jaar niet aan mee. Saaie doos zul je misschien zeggen maar ik kan het iedereen aanbevelen. Gewoon een jaartje overslaan. Het scheelt een hoop kerststress en een heleboel geld. Dan kun je er de komende jaren gewoon weer tegenaan.

En ook Oud en Nieuw vieren we dit jaar niet in Zweden. Maar wel in Nederland. Zaterdag pakken we het vliegtuig en gaan we ouderwets aan de oliebollen.

Ik wens iedereen het allerbeste voor 2013!

Winter

Winter in Stockholm, een beleving apart.
De winter is niet echt mijn meest favoriete seizoen, zeg maar gerust dat ik er hekel aan heb, en toen Quinta vorig jaar enthousiast riep dat de winter in Stockholm veel milder was dan in Dalarna schreef ik dat meteen bij op mijn lijstje 'redenen om naar Stockholm te verhuizen'.
We wonen we al weer even in de grote stad en inmiddels is ook hier de winter ingevallen. Maar om nu te zeggen dat die milder is dan in de buitengebieden van Ludvika, nou, nee.
Het leek er wel even op dat we de winter zo goed als sneeuwvrij zouden doorkomen omdat de temperatuur tot eind november nauwelijks onder de tien graden kwam. Er was hoop, goede hoop, dacht ik enthousiast. Maar 3 december begon het te sneeuwen en het hield niet meer op. In twee dagen tijd is er een dikke 40 centimeter gevallen en wat ze in Dalarna niet kunnen, kunnen ze hier ook niet: organiseren. Dus toen we kuithoog door de sneeuw banjerden was er in de wijde omtrek nog geen sneeuwschuiver of zandstrooier te bekennen.

Gisteren ging het helemaal fout want het ging harder sneeuwen en bovendien stormen. Alles sneeuwde dicht en er was verkeerstechnisch geen doorkomen meer aan. Om tien uur werden de bussen uit de ritten gehaald en om één uur werd het vliegveld gesloten. In een paar uur tijd heb ik vanuit mijn kamer zeker 20 auto's vast zien staan in de sneeuw waaronder een vrachtauto die meer dan drie uur heeft staan ploeteren voor hij los kwam.
Ik had in al mijn wijsheid besloten om 's morgens niet met mijn auto naar het werk te gaan en toen wij om drie uur naar huis werden gestuurd stond ik meer dan een uur hopeloos te wachten op de trein die niet kwam. En toen hij eindelijk kwam reed hij slechts één station verder en stopte er toen mee.
Dat was niet zo erg want op die manier had ik ruim de tijd om me te verbazen over de inflexibilteit van de Zweden. Er rijdt geen trein of bus op tijd, vliegvelden zijn gesloten en de gemiddelde wachttijd voor een taxi is 6 uur. Dan sta je op het station de blauwbekken in de hoop dat er ooit nog een trein gaat komen en dan vraagt een Zweed mij of de trein van dertien over al is vertrokken. Hoezo? Dertien over wat?
Toen de trein er de brui aan gaf vanwege een vastgevroren wissel en wij dus de rest moesten lopen vroeg iemand mij of ik wist waar de pendelbussen stonden. Mens, kijk om je heen. Al het verkeer staat al uren vast, mensen lopen in drommen langs de weg en doen verwoede pogingen om thuis te komen, vrachtwagens blokkeren rotondes en er is nergens een doorkomen aan. En dan denk jij dat er ergens een pendelbus staat?
Op het station werd omgeroepen dat de spoorwegen helaas hun dienstverlening wegens de weersomstandigheden moesten staken maar er werd geadviseerd om alternatief openbaar vervoer te gebruiken. Tuurlijk, de bussen zijn al de hele dag uit de roulatie en een taxi kan je vergeten. Het enige alternatieve openbaar vervoer waar ik gebruik van kon maken was de benenwagen. Het was gelukkig maar 4 kilometer lopen naar huis en ik was in gezelschap van vele andere gestrande reizigers.

Eenmaal thuis zag ik dat er ook bij ons in de straat niet geschoven was maar gelukkig had de vereniging wel de parkeerplaats sneeuwvrij gemaakt. Wel jammer dat ze de sneeuw vervolgens achter mijn auto hadden gedumpt waardoor Richard en ik een dik uur aan het scheppen zijn geweest om het ding weer toegankelijk te maken.

Gelukkig is het gestopt met sneeuwen en de maatschappij komt weer op gang. De bussen en treinen rijden weer, ik zie sneeuwschuivers op de weg, het vliegveld is weer open en het hamsteeren is gestaakt. Stockholm gaat weer over tot de orde van de dag.
En ik ben even erg blij dat ik in een flatje woon en niet bang hoef te zijn dat mijn verwarming het begeeft of het dak instort. Elluk nadeel hep ze voordeel.

In de lappenmand 2

Ik heb zoveel reacties en beste wensen gekregen op mijn vorige blog dat ik mij min of meer verplicht voel om mijn trouwe lezers op de hoogte te houden van mijn wel maar vooral ook mijn wee.
Misschien moet ik wat vaker over mijn lichaamsdelen gaan bloggen, dan krijg ik tenminste reacties.

Vandaag kreeg ik mijn tweede radioactieve onderzoek en dit keer zou mijn schildklier nader bekeken worden. Radioactieve deeltjes hechten zich aan jodium dat zich in de schildklier bevindt. Als een schildklier veel jodium bevat is het erg actief en blijft er veel radioactief spul aan kleven. Hoe groter de paardenvijg, des te meer strontvliegen zullen we maar zeggen.
Op een scherm licht het radioactieve goedje dan op. Zie je op de schildklier één of meerdere oplichtende puntjes dan is het een tumor, gloeit de hele schildklier als een kerstster dan is het Graves.

Ik heb even een plaatje van internet geleend en mijn plattegrondje zag eruit zoals de schildklier op het plaatje linksboven.

Dat is natuurlijk een hele opluchting want plaatje rechtsboven en plaatje linksonder hadden een kleutertekening kunnen zijn maar zijn gezwellen op de schildklier.
Ik heb het me allemaal laten uitleggen want er vliegen termen om je oren in zo'n ziekenhuis waar je duizelig van wordt.

Voorlopig maak ik me nu alleen nog druk over mijn kwaaltjes. Want elk kwaaltje is op zich niet zo erg maar een tas vol kwaaltjes kan je toch wat ziek maken.
Mijn arts riep vanmiddag optimistisch dat ik me met een week of vier vijf wel weer wat prettiger zal voelen. Mooi, ben ik net weer op de been om de kerstdrukte aan te kunnen.

Ik moet de komende 24 uur uit de buurt van kleine kinderen blijven vanwege de straling door het onderzoek. In de trein terug naar huis zat een kleine etterbak de hele boel bij elkaar te schreeuwen. Ik heb hem even lekker geknuffeld.

Volgende keer is mijn hartslag weer op normaal niveau, poep ik hooguit één keer per dag, schrijf ik met vaste hand mijn naam, is mijn t-shirt weer vervangen door een trui, loop ik zonder moeite de trap op en af, slaap ik 8 uur per dag, zijn mijn enkels weer slank, heb ik een T4 niveau van minder dan 25 mmol/l, prikken mijn ogen niet meer, hoor ik mijn hart niet meer kloppen in mijn linkeroor, hijg ik niet meer als ik mijn sokken heb aangetrokken en schrijf ik weer over iets leuks.

Verder denkt de dokter dat ik ook minder last zal hebben van een kort lontje. Dat denk ik dan weer niet.

In de lappenmand

Ik geef het niet gauw toe maar nu moet ik toch echt erkennen dat ik even in de lappenmand zit.

Een week of twee geleden is het begonnen, mijn handen begonnen te trillen. Eerst maar een paar minuten maar al gauw ging het soms uren door. Ik ben vrij goed in het negeren van signalen van mijn lichaam dus besteedde ik er nauwelijks aandacht aan. Mijn lichaam kreeg in de gaten dat ik de zaken niet serieus nam en ging over tot drastische maatregelen. Mijn benen gingen meetrillen en op het laatst trilde mijn hele lichaam. Ik leek warempel wel een olifant met Parkinson.

Richard probeerde me verschillende keren over te halen om naar de dokter te gaan maar ik ging pas toen ik op mijn werk niet meer fatsoenlijk kon ttttyyyyypppennnn. Ik belde de huisarts om een afspraak te maken maar die vond de verschijnselen zo serieus dat het haar het beste leek om meteen maar naar het ziekenhuis te gaan. Wat een flauwekul!
Mijn collega's drongen er echter sterk op aan dat ik toch zou gaan (misschien had ik wel last van paniekangsten, zei een gek) en dus nam ik de trein naar het ziekenhuis. Ach, dat mag allemaal in de baas zijn tijd dus waarom niet.

In het ziekenhuis werd een hartfilmpje gemaakt die niet goed bleek te zijn en vervolgens werd ik anderhalf uur op de hartbewaking gelegd. Gut, hoe lang zou het duren voor iemand in de gaten kreeg dat dit toch allemaal wel erg overdreven was. Na verloop van tijd kwam een arts mij melden dat mijn hartslag in rust en mijn ademhaling in rust erg hoog waren. Ook de bloeduitslagen waren niet goed en het leek hem het beste om mij op te nemen. Dat leek mij niet het beste maar ik had weinig keus.
Het ziekenhuis was hetzelfde als de bunker waar Quinta is bevallen dus erg op mijn gemak lag ik niet. Ik kwam terecht op de afdeling endocrinologie waar het wemelt van bejaarde diabetespatiënten die luidruchtig snurken en aan iedere nieuwe patiënt al hun kwalen melden. Ik was de komende uren zoet.

Omdat het inmiddels dik na vijfen was en alle artsen al thuis aan de warme prak zaten werd er die dag niets meer gedaan. De volgende dag kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk de ziekte van Graves heb, een schildklierziekte die Savannah ook heeft. Verder dacht men dat ik  een bloedprop in mijn longen had vanwege de benauwdheid en dezelfde dag kreeg ik een radioactief onderzoek van mijn longen. Ja kan veel zeggen over artsen in Stockholm maar dat ze de boel bagatelliseren kan hen niet verweten worden. Gelukkig bleek ik geen bloedpropje te hebben maar was de astma verslechterd onder invloed van die schildklier die volledig zijn eigen leven was gaan leiden.

Bij de ziekte van Graves geeft de hypofyse geen signaal aan de schildklier dat er geen schildklierhormoon moet worden aangemaakt en krijg je dus te veel schildkierhormoon in je lichaam.
Gevolg: trillen, hoge hartslag, hartkloppingen, vocht vasthouden, darmproblemen, snelle ademhaling, zweten en....... afvallen. Dat laatste symptoom vind ik helemaal niet erg maar laat dat nou net het enige symptoom zijn wat ik niet heb.
De hypofyse geeft geen signaal meer aan de schildklier omdat er antilichamen worden aangemaakt door het lichaam. Het lichaam valt dus als het ware zijn eigen hormonen aan. Dat heet een auto-immuun ziekte. Het vervelende is echter dat er bij mij geen antilichamen zijn gevonden wat zou kunnen betekenen dat er een tumor op mijn schildklier zou kunnen zitten. Daar wordt maandag opnieuw een radioactief onderzoek aan besteedt. Nog even en ik kan dienst doen als lantaarnpaal 's avonds. De lengte heb ik mee.

Het klinkt misschien raar maar ik hoop maandag te horen dat ik de ziekte van Graves heb. Nooit gedacht dat ik mezelf nog eens een ziekte zou toewensen.

Wordt vervolgd..

Kredietwaardig

Ik ben een kritische consument, vind ik zelf. Niet altijd en overal want prijzen vergelijken om te zien waar de mandarijnen het goedkoopst zijn, daar begin ik niet aan. Maar gaat het om wat duurdere aankopen dan pluis ik vaak de huis-aan-huissufferdjes uit om te zien waar ik het beste af ben. En ook www.prisjakt.se en www.pricerunner.se bezoek ik vrijwel altijd voor ik overga tot een grote aankoop.
En als ik van plan ben om een hypotheek af te sluiten dan vraag ik bij meerdere banken een offerte aan zodat ik een uitgebreid vergelijkend onderzoek kan doen. Een verstandige en kritische consument, nietwaar?

In Zweden word je voor het aanvragen van kredieten altijd getest op je kredietwaardigheid. Als je bijvoorbeeld een lening wilt afsluiten bij een bank dan vraagt de bank een kreditupplysning (overzicht van alle leningen die je hebt uitstaan) aan. In dat overzicht is precies te zien hoeveel leningen je hebt, welke bedragen je hebt geleend bij wie en hoeveel je inmiddels hebt afgelost. Bovendien is in dat overzicht te zien wie er de afgelopen maanden nog meer een kredietoverzicht hebben aangevraagd.
Niet alleen bij leningen wordt zo'n kredietoverzicht aangevraagd maar ook als je bijvoorbeeld een telefoonabonnement wilt afsluiten, bij een internetwinkel op factuur wil kopen of een offerte voor een hypotheek aanvraagt.

Ik dacht, naïef als ik kan zijn, dat er voor ons geen vuiltje aan de lucht was omdat we geen leningen hebben en onze abonnementen altijd keurig op tijd betalen (ja, zulke mensen zijn er ook).

Toen wij een flatje in Stockholm wilden aanschaffen heb ik dus als kritische consument bij drie banken een offerte aangevraagd die vervolgens eerst een kredietoverzicht hebben aangevraagd voordat ze de offerte uitbrachten.
Eenmaal gesettled in ons driekamerpaleisje  wilden we ook graag breedband, want hoe kan ik anders vrienden en familie op de hoogte houden van ons wel en wee. Dus een breedbandpakket aangevraagd waarvoor ook weer een kredietoverzicht werd aangevraagd. Ons huis in Nyhammar was verkocht dus er stond welgeteld één lening van 150 000 sek op het overzicht. Een droomklant zou je zeggen en dat vond Telia ook want binnen twee dagen hadden we breedband.

Daarna besloten we in al onze wijsheid om een huis te laten bouwen en ook daar werden weer een aantal offertes voor opgevraagd waarbij elke verstrekker uiteraard eerst weer even een kredietoverzicht wilde hebben.
Iedereen kent inmiddels onze plannen van het nieuw te bouwen huis en dus gingen we op zoek naar een meer betaalbare variant om in te wonen.
Twee huizen gingen aan onze neus voorbij maar voor beide huizen had ik wel offertes aangevraagd. En ook daar werd weer een kredietoverzicht voor aangevraagd.

Afgelopen dinsdag was het echter raak. Een huis dat perfect voor ons was en bovendien minder kostte dan wat we ons konden permitteren. Ik vroeg een hypotheekofferte aan via internet maar kreeg tot mijn grote verbazing een mededeling terug dat we geen hypotheek konden krijgen omdat we niet kredietwaardig waren. In eerste instantie verdacht ik mijn echtgenoot van oneigenlijk gebruik van onze creditcard maar toen ik op onze bankrekening keek stonden er geen afschrijvingen bij die ik niet herkende en extreem rood stonden we ook niet.
Even met de bank bellen dus om dit kleine misverstand even uit de wereld te helpen. En daar werd ik direct met mijn neus op de feiten gedrukt. Er stonden 8 kredietoverzichten op onze naam waarmee we werden bestempeld als potentiële oplichters en kredietonwaardig.
Ik probeerde in een wanhopige poging om mijn krediet- en geloofwaardigheid op te vijzelen, de bankmeneer uit te leggen dat ik altijd meerdere offertes opvraag om vervolgens tot een verstandige keuze te komen. Maar hij was niet te vermurwen; wij hadden zo veel kredieten en leningen aangevraagd dat elke verstandige bank niet langer met mij in zee wilde gaan. Ik was bestempeld tot potentiële oplichter. Ik vroeg boos en teeurgesteld wanneer ik mijn status als oplichter weer kwijt zou zijn en hoorde dat alle kredietoverzichten 12 maanden zouden blijven geregistreerd. Met andere woorden; september 2013 kan ik weer voor een huis gaan kijken en bijbehorende offertes aanvragen.

Een paar weken geleden is uit onderzoek gebleken dat Zweden gemiddeld 5 leningen en/of kredieten op hun naam hebben staan en die leningen meestal afsluiten bij onbetrouwbare kredietverstrekkers.
En die onbetrouwbare kredietverstrekkers vragen geen kredietoverzicht op.
Drie keer raden waarom Zweden daar gebruik van maken.

En dan blijf ik als kritische consument gewoon wel in mijn driekamerappartementje wonen omdat ik geen hypotheek kan krijgen.