Tijdverdrijf

"Ik wou dat ik van paarden hield", verzuchtte Savannah gisteren. En dat snap ik want wij wonen in het dichtsbevolkte paardengebied van Zweden en Zweden is weer het dichtsbevolkte paardengebied van Europa. Er zijn meer paarden dan Zweedse burgers wat op zich wel prettig is want paarden werken harder dan Zweden, zelfs als ze slechts staan te grazen terwijl ze vliegen van hun rug jagen met hun staarten. Echte multitaskers hoor, Zweedse paarden.
"Als ik van paarden hield dan kon ik tenminste elke dag gaan paardrijden", ging mijn jongste dapper door, "maar ik ben bang voor paarden".

Nu heb ik als kind zelf ook een paardentrauma opgelopen dus ik weet precies wat ze bedoelt. Ik was een jaar of zes en in de buurt van ons vakantiehuisje in Beltgraven stond een paard in een wei. Mijn vader vroeg aan de bijbehorende boer of ik daar even op mocht zitten. Dat had hij wat mij betreft echt niet gehoeven want zo'n paardenliefhebber was ik niet maar om mijn vader gunstig te stemmen - er zat wellicht een waterijsje in het vat als ik me zou gedragen - liet ik me op dat knol hijsen. Het beest sloeg enthousiast met zijn staart in mijn ogen en tot overmaat van ramp werd ik gestoken door een wesp in mijn pink. Ik raakte redelijk overstuur en mijn vader wilde maar niet begrijpen dat een ritje op zo'n knol met een wespensteek in je pink geen onverdeeld genoegen was. Uiteindelijk werd ik van dat ros afgehaald en dat ijsje heb ik nooit gekregen. Kortom, het begin van een levenslang paardentrauma.
Quinta heeft als zevenjarige nog geprobeerd om een carriere als paardenmeisje te beginnen maar ik heb er werkelijk alles aan gedaan om dat tegen te houden en dat is goddank ook gelukt.

Toen we een jaar of wat geleden in Zuid Afrika op vakantie waren hebben we nog een middagje een ritje met een paard door de bushbush geboekt en dat was achteraf ook de flater van de week.
Allereerst had ik een stoel en een tafel nodig om mezelf op dat paard te krijgen. Dat ziet er dan leuk uit op tv als zo'n deerne haar voet in zo'n stijgbeugel plaatst en galant haar andere been over dat paard zwiept maar als je dat zelf moet doen valt zoiets echt vies tegen. Ik ben lang en kreeg dan ook een hoog paard wat betekende dat ik mijn voet naar één meter vijfenvijftig hoogte moest brengen omdat daar die stijgbeugel hing. Als me dat al zou lukken had ik nooit meer genoeg kracht om mezelf op dat paard te hijsen dus als dat knol wat onrustig zou worden en ging lopen dan kon ik daar hinkend achteraan. Vandaar die tafel en die stoel.
Eenmaal op dat paard besloot Bruintje er een beetje vaart in te zetten zodat hij ook gauw weer terug op stal zou staan. Dus ongewild liet ik mijn groepje mederijders al snel achter me en verdween ik uit zicht. En aangezien ik helemaal niet kan paardrijden, en al zeker niet in draf, werd ik als een zoutzak heen en weer geslingerd op die paardenrug. Mijn echtgenoot en kinderen hadden een fantastische middag en hebben zelden zo gelachen maar ik vond er knap weinig aan. Ik heb dagenlang niet kunnen zitten vanwege een beurs achterwerk, hoe leuk is dat?
De rit duurde 45 minuten wat voor wat mij betreft drie kwartier te lang was. Wilde ik links, ging Bruintje rechts en als er niet in draf gereden werd dan stopte dat verrotte beest om een hapje te eten waardoor ik bekant over zijn nek naar beneden gleed. En daar keek ik ook al niet echt naar uit omdat onze begeleider vooraf had gewaarschuwd dat er slangen in het hoge gras konden zitten maar dat de meeste paarden dat wel in de gaten hadden. Behalve Bruintje want die was vorige week met een duitser op zijn rug langs een groene boomslang gelopen die in een boom naar beneden hing en die duitser op een haar na te pakken had.
Na eindeloos lang op dat knol door de Zuid Afrikaanse wildernis gehobbeld te hebben kwamen we goddank weer terug bij de ranch en mocht ik eraf. Maar de stoel en de tafel waren weg dus moest ik in een elegante houding van dat paard af zien te komen.  Ik zag daar toch wel wat tegenop temeer omdat ik zeven toeschouwers in mijn nek had. Voorzichtig plaatste ik mijn gewicht op één voet en probeerde mijn andere been over die rug te gooien maar net toen ik dacht dat het ging lukken zette Bruintje de pas er weer in en hing ik hulpeloos tussen hemel en aarde. Dat ik mijn been niet op drie plaatsen heb gebroken doordat ik vast zat in die stijgbeugel is me werkelijk een godsraadsel.
Nooit, nee nooit meer laat ik me overhalen om te gaan paardrijden, al is zo'n knol  volledig blind, doof en kreupel.

Dus ik snap Savannah haar afschuw van paarden en dat wil ik graag zo houden. Ze zal op zoek moeten naar een ander tijdverdrijf.
Ik houd het voorlopig maar bij een stalen ros, dat bevalt me prima.