Nederlanders zijn recht door zee - en ik ben geen uitzondering op die regel - en houden daar niet mee op als ze emigreren. Dat zit namelijk in onze genen en heeft ons gemaakt tot het handelsrijke volkje dat we nu zijn. Daarnaast zijn we harde werkers, pragmatisch ingesteld en meestal van het type niet-lullen-maar poetsen. We zijn niet wars van zelfkritiek die meestal doorspekt is met zwarte humor. Niets mis mee tenzij je zelf van een ander slag bent. En ik kan je garanderen dat de Zweden van een ander slag zijn. Zonder te willen generaliseren kan ik rustig stellen dat Zweden jaloers, ongeorganiseerd, werkschuw en humorloos zijn en hun zelfkritisch vermogen is vrijwel nul. Daarnaast zijn velen oneerlijk en laf.
Dat wordt dus wat moeilijk samenwerken met Nederlanders.
Onze buren laten op dit moment een huis bouwen en wij hebben vanaf ons terras uitstekend zicht op de vorderingen. Dat huis is in oktober besteld en zou op 11 juni geleverd worden. Tussen oktober en de eerste week van juni gebeurde er niets en wij vroegen ons in alle ernst af of het huis misschien geannuleerd was. Maar een dag of tien voor de levering kwam de buurman plots in actie en werd de grond halsoverkop bouwrijp gemaakt. Dat dat wat laat was bleek uit het feit dat vader en zoon verschillende avonden tot 11 uur 's avonds aan het graven waren om de boel maar op tijd klaar te krijgen. Overal lag rotzooi op de bouwplaats en ik heb de buurman zeker een vijftigtal keren met een kruiwagen zien lopen om de rommel te verplaatsen zodat hij weer een klus kon doen. Het huis staat er nu maar het is één grote bende rondom het huis en niemand komt op het idee om dat even op te ruimen. Laat je hande es wappere, sijssieslijmer.
Robin ging vorige week met wat Zweedse vrienden naar een festival in Stockholm. Ze sliepen bij ons en het enige waarvoor ze moesten zorgen was een treinkaartje via internet kopen en op tijd op de trein stappen. De trein van kwart voor twee misten ze net als de trein van kwart over twee. En als ik ze niet met geweld het huis uitgemikt had, dan hadden ze de trein van kwart voor drie ook niet gehaald. En toen zaten er nog drie zonder geldig treinkaartje in de trein. Je komt er wel as je het glas laat staan en je jongeheer laat hange.
Op het festivalterrein kon je bij de ene bar een biertje kopen en bij een andere bar alcoholvrije versnaperingen en worstebroodjes. Dus als je een biertje en een colaatje wilde mocht je twee keer in een gigarij achteraan sluiten. En de verkoper van de colaatjes moest ook de worstjes grillen en afrekenen dus er zat weinig omzet in die stand want alles duurde een eeuwigheid. As het nog lang duurt dan wacht ik effe.
Gisteren kwam ik op mijn werk en trof mijn zwangere collega in tranen aan. Ze had het idee dat ik haar zwangerschap en bijbehorende kwaaltjes niet serieus nam. Nu heeft ze daar een punt want na vijf maanden gezanik en gezever over alles waar ze last van heeft begin ik dat wel zat te worden. Ze heeft ‘ondersteunende middelen’ voor haar rug, haar kont, haar armen, haar polsen en nu komt ze binnenkort ook nog op krukken vanwege haar bekken. Ze heeft een apje op haar telefoon om ze controleren of ze wel mag eten wat ze eet. Ze werkt nog maar halve dagen omdat het allemaal te zwaar wordt en heeft geen eigen cases meer. Geen idee wat ze die 4 uur per dag doet maar na 11 jaar Zweden heb ik inmiddels geleerd dat ik daar geen vraagtekens bij mag zetten. Haar bloeddruk is volgens eigen zeggen gevaarlijk hoog (80/130) en ze moet alle stress vermijden. Ieder gezond en ziek mens doet een moord voor zo’n bloeddruk maar ik ben geen arts dus wat weet ik ervan. Alleen al het werken met een Nederlander op je kamer is bloeddrukverhogend, volgens haar eigen zeggen.
Ze werkt elke dag van 8 tot 12 uur en ik had haar gevraagd of ze misschien van 9 tot 1 kon werken zodat ze van 12 tot 1 de klantjes aan de balie kon opvangen. Volledig overstuur was ze naar onze chef gestapt omdat ik me bemoeide met haar werktijden. Opzouten muts, zou ik als Nederlander willen zeggen. Maar de ziektewet wil ze niet in want dan krijgt ze minder geld. Ach wijf, pleur toch in de majem.
Van mijn veertigurige werkweek wordt minimaal een dikke zes uur per week opgesnoept door vergaderingen. Tel daarbij op alle pauzes, bensträckare (letterlijk even de benen strekken maar in Nederland is daar geen woord voor want het bestaat eenvoudigweg niet in Nederland), overleg-even-met-elkaar momentjes, gezamenlijke lunches en het academisch kwartiertje en je bent al gauw een dag per week kwijt aan niets. Beter een buik van het suipe as een bult van het harde werke.
In Zweden krijg je volledige studiefinanciering als je fulltime studeert. Full time studeren wil zeggen dat je zeventien uur op meer per week aan je studie besteedt. Misschien ga ik ook maar fulltime werken, zeventien uur per week. Die badmuts van een Arie hep nog nooit een slag gewerkt.
Ik mis Nederland. Ik mis de Nederlanders. Het is niet altijd leuk om de waarheid te horen maar het is nog vele malen minder leuk om achteraf te horen wat iemand tegen een ander over je heeft gezegd. Ik mis de ‘goedemorgen’ bij de kassa en ik mis zelfs de schaterlach als ik uitglijd over een bananenschil. Ik mis het lullen-over-niets bij de kapper en ik mis de Amsterdamse humor waar ik zelf aardig over beschik maar die hier niet gewaardeerd wordt. Maar ja, Over het IJ en onder Diemen wone enkel boere.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten