Ik houd mijn hart vast als de hoge heren ooit besluiten om de belastingdienst te gaan privatiseren. Het is één van de weinige instanties die nog in handen is van de overheid en ik denk dat we dat maar zo moeten houden. De Zweedse belastingdienst krijgt volgens diverse opinieonderzoeken enorm hoge waarderingscijfers ondanks het feit dat we daar - geheel onvrijwillig - gigabedragen aan overmaken. Geen lange wachttijden bij de telefonische klantenservice en altijd word je vriendelijk te woord gestaan.
Vorige week kreeg ik mijn belastingaanslag terug omdat formulier K7 ontbrak. Het ontbrekende formulier was netjes bijgevoegd en ik hoefde het alleen even in te vullen en te ondertekenen. Het was uiteraard volledig abacadabra voor mij maar mijn belastingambtenaar had zijn naam, zijn telefoonnummer en zijn e-mailadres is de brief geschreven dus een telefoontje was gauw gepleegd. Twee keer ging de telefoon over en toen had ik Bert - de afgevaardigde van de grijp-en-graaidienst van firma Rheinfeldt - aan de lijn. Ik voelde al meteen bij het noemen van zijn naam een klik en toen ik vroeg of hij mij kon helpen met formulier K7 antwoordde hij eerlijk en oprecht: "ach, ik werk hier pas een week en ik weet het zelf eigenlijk ook niet". Een man naar mijn hart, je hebt meteen een band, een wij-gevoel, twee leden van de club 'geen-idee-hoe-je-formulier K7-moet-invullen-maar-we-komer-er-samen-wel-uit'. Bert gaf mij echt het gevoel dat ik niet de enige stommeling op deze aardkloot ben en dat er echt meer mensen zijn die formuliertjes van Rheinfeldt en trawanten niet kunnen invullen.
Bert ging het voor me uitzoeken en zou terugbellen. En hoewel ik ambtenaren in de regel nooit geloof -er werken er meer dan 100 bij mij op kantoor - had ik er nu alle vertrouwen in dat Bert mij ging bellen. En Bert belde inderdaad! Ik moest alle cijfers van formulier K5 even invullen op formulier K7. Bert kreeg een telefonische omhelzing en ik deed wat mij opgedragen was. Twintig minuten later lag een ingevuld en ondertekend K7 formulier in de brievenbus en blij dat alles zo snel was opgelost liep ik terug naar mijn werk.
Maar Bert overtrof zichzelf en kort na de lunch belde hij me nogmaals op. Hij had me fout voorgelicht en begon met duizend verontschuldigingen.Vervolgens vroeg hij me pen en papier te pakken zodat ik bij elk punt het juiste bedrag kon invullen. Drie minuutjes later waren zowel formulier K5 als K7 volgens de standaard van de Zweedse belastingdienst ingevuld en even later lagen ze zoals gevraagd in de mailbox van Bert. Bert blij, ik blij.
Nee, dan de Vattenfall, de geprivatiseerde tegenhanger van het staatsbedrijf voor electriciteit. Ik had mij daar begin februari al gemeld omdat ik op 12 april trotse eigenaar zou worden van een vrijstaand huisje in Tungelsta die graag gebruik zou willen maken van de energiekabels van Vattenfall. Ik werd destijds van harte welkom geheten en daarna hoorde ik niets meer. Deze week trok ik maar eens aan de bel om te vragen waar mijn eerste factuur bleef. Ik had slechts 56 wachtenden voor me maar er waren voldoende medewerkers om de lijst binnen een kwartier weg te werken. Toen Pelle mijn vraag over het uitblijven van de factuur had aangehoord en mijn persoonsnummer in het systeem opvroeg zag hij meteen wat het probleem was. Ik was niet kredietwaardig en was dus niet door de kredietmeting gekomen. Bovendien was ik met 10.000 kWh per jaar grootverbruiker en ik moest dus een borg betalen. Waarom ik niet kredietwaardig was, was niet duidelijk en hoe hoog de borg was wist hij ook niet. Wat dat betreft kon hij zich meten met Bert want Bert wist ook niet veel. Maar Pelle wilde mij niet terugbellen, ik kon wel even aan de lijn blijven zodat hij het kon uitzoeken. Want als hij alle klanten met een vraag moest terug gaan bellen, dan zouden ze de energieprijzen nog verder moeten verhogen (echt jolijt hoor met Pelle).
Een dik half uur later was Pelle eruit; mijn kredietaanvragen voor de huizen die we eerder hadden willen kopen waren het probeem geweest. Omdat ik het laatste halfjaar echter geen kredietaanvragen meer had gedaan werd het door de vingers gezien. Hoezo? Hadden jullie anders mijn kabels opgegraven? Dus Vattenfall had in al zijn goedheid besloten dat wij klant bij hen mochten worden. Hoe hoog de borg zou worden wist Pelle nog steeds niet. Dat zou ik wel op de eerste factuur zien. Ik had duidelijk geen klik met Pelle en ik verlangde hevig naar de gebronsde stem van Bert.
Of Telia. Waar ik in februari bij Jonas mijn verhuizing had gemeld in de hoop om op 12 april breedband en tv in ons nieuwe stulpje te hebben. Dat hadden we niet maar wel de mededeling van Jonas dat we 12 mei zouden worden ingekoppeld. 12 mei werd het niet maar waarschijnlijk 15 mei wel, zei Jonas later. 15 mei werd 21 mei, 21 mei werd 29 mei en vanwege enorme drukte bij de orderafdeling werd het eerst 3 juni en toen 7 juni. En vandaag is het 7 juni en raad eens wat, we hebben breedband. Plotseling zonder waarschuwing, hup zomaar breedband. De bijbehorende telefoonlijn doet het dan weer niet maar ik ben al blij dat ik voor een dikke 600 kronen per maand breedband en tv heb. Die telefoon gaat ook wel lukken. En anders bel ik gewoon even met Bert.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten