In de lappenmand 2

Ik heb zoveel reacties en beste wensen gekregen op mijn vorige blog dat ik mij min of meer verplicht voel om mijn trouwe lezers op de hoogte te houden van mijn wel maar vooral ook mijn wee.
Misschien moet ik wat vaker over mijn lichaamsdelen gaan bloggen, dan krijg ik tenminste reacties.

Vandaag kreeg ik mijn tweede radioactieve onderzoek en dit keer zou mijn schildklier nader bekeken worden. Radioactieve deeltjes hechten zich aan jodium dat zich in de schildklier bevindt. Als een schildklier veel jodium bevat is het erg actief en blijft er veel radioactief spul aan kleven. Hoe groter de paardenvijg, des te meer strontvliegen zullen we maar zeggen.
Op een scherm licht het radioactieve goedje dan op. Zie je op de schildklier één of meerdere oplichtende puntjes dan is het een tumor, gloeit de hele schildklier als een kerstster dan is het Graves.

Ik heb even een plaatje van internet geleend en mijn plattegrondje zag eruit zoals de schildklier op het plaatje linksboven.

Dat is natuurlijk een hele opluchting want plaatje rechtsboven en plaatje linksonder hadden een kleutertekening kunnen zijn maar zijn gezwellen op de schildklier.
Ik heb het me allemaal laten uitleggen want er vliegen termen om je oren in zo'n ziekenhuis waar je duizelig van wordt.

Voorlopig maak ik me nu alleen nog druk over mijn kwaaltjes. Want elk kwaaltje is op zich niet zo erg maar een tas vol kwaaltjes kan je toch wat ziek maken.
Mijn arts riep vanmiddag optimistisch dat ik me met een week of vier vijf wel weer wat prettiger zal voelen. Mooi, ben ik net weer op de been om de kerstdrukte aan te kunnen.

Ik moet de komende 24 uur uit de buurt van kleine kinderen blijven vanwege de straling door het onderzoek. In de trein terug naar huis zat een kleine etterbak de hele boel bij elkaar te schreeuwen. Ik heb hem even lekker geknuffeld.

Volgende keer is mijn hartslag weer op normaal niveau, poep ik hooguit één keer per dag, schrijf ik met vaste hand mijn naam, is mijn t-shirt weer vervangen door een trui, loop ik zonder moeite de trap op en af, slaap ik 8 uur per dag, zijn mijn enkels weer slank, heb ik een T4 niveau van minder dan 25 mmol/l, prikken mijn ogen niet meer, hoor ik mijn hart niet meer kloppen in mijn linkeroor, hijg ik niet meer als ik mijn sokken heb aangetrokken en schrijf ik weer over iets leuks.

Verder denkt de dokter dat ik ook minder last zal hebben van een kort lontje. Dat denk ik dan weer niet.