Graves

Savannah zal wel protesteren als ze ziet dat ik over haar schrijf maar als ik niets zeg/schrijf krijg ik ook commentaar.

In 2008 kreeg ik bij een abonnement van een tijdschtift een gratis hartslagmeter en dus moest iedereen even testen of zijn hart het nog wel deed. Het 'made-in-Taiwan' apparaatje gaf bij allemaal een hartslag tussen 70 en 80 aan behalve bij Savannah. Haar hartslag in rust was volgens het flutding 130. 'Waarom sturen ze toch zulke goedkope rotzooi naar onwetende klanten', vroeg ik me in alle ernst af. Je zou er ongerust van kunnen worden. Voor de grap rende Savannah een keer de trap op en af en had - volgens 'made-in-Taiwan' - een hartslag van 175. Ja hoor, wat heeft ze dan voor hartslag als ze de marathon zou lopen (wat een hypothetische vraag is want Savannah loopt nog niet  eens naar de brievenbus).
Maar ik heb mijn levenslessen in een rugzakje dus belde ik voor de zekerheid toch maar even met de dokter. Na wat bloedonderzoek en het constateren dat zowel de hartslag als de bloeddruk te hoog waren kwam men tot de conclusie dat zij de ziekte van Graves heeft. Dit is een ziekte aan de schildklier waarbij de schildklier te hard werkt en te veel hormoon aanmaakt.
Het lijkt een erfelijke kwestie want aan de Wijnandsenkant zijn er meer familieleden met schildklierproblemen (en bedankt voor de dominante genen).
Savannah werd aan de medicijnen gezet; één medicijn die de schildklier helemaal stillegt en één medicijn die de hormonen van de schildklier vervangt. Bij ongeveer 40% van de patiënten blijkt na twee jaar, als de schildklier weer gaat werken na het stoppen met de medicijnen dat de schildklier weer functioneert zoals het zou moeten.
Vorig jaar mei mocht Savannah stoppen met de medicijnen en ging de schildklier weer aan de gang. In eerste instantie leek het allemaal goed te gaan maar dinsdag kregen we in het ziekenhuis te horen dat de bloedwaardes weer niet goed waren.
En nu staan we dus voor een zware keus; of bestralen met radioactief materiaal of opereren. Bestralen kan niet in Zweden en daarvoor zal ze dus naar het buitenland moeten. Opereren is definitief, de schildklier gaat eruit, een litteken dwars over haar keel en de rest van haar leven medicijnen.
Opereren zal gebeuren in het universiteitsziekenhuis in Uppsala en heeft een aantal risico's. Zo kunnen haar stembanden beschadigd raken met alle gevolgen van dien.
Bestralen kan in Groningen maar daar zijn Zweedse artsen niet zo voor vanwege mogelijke beschadigingen aan ander weefsel.
We weten nog niet wat het gaat worden; misschien een weekje aardbeien plukken in Japan?