Niets doen

Ik ben er niet zo goed in. Niets doen. Ik heb sinds een week vakantie en we gaan pas vrijdag naar Nederland dus kan ik de eerste week van mijn vakantie heerlijk niets doen. Maar dat valt echt niet mee. Ik word er gewoon ziek van. Elke eerste week van mijn vakantie dreigt jaarlijks in het water te vallen vanwege mijn algehele gesteldheid. Vorig jaar moesten we ons reisje naar Nederland zelfs uitstellen omdat ik me zo beroerd voelde dat een autoreis van  1600 kilometer er echt niet in zat. En ook dit jaar voel ik me gammel, moe en mistroostig en ben niet aan te zwengelen.
Ik heb nergens zin in en zelfs mijn studie kan me niet boeien. Ik heb plicht en dwang nodig, eisen en verplichtingen, tijdsdruk en moeten, dan voel ik me prima.

Ga het gras maaien, de ramen zemen, je balkon in de olie zetten, zou je zeggen. Dan ben je toch lekker bezig. Helaas ligt dat niet zo simpel. Ik heb een lichaamsthermostaat die bij mijn geboorte niet goed is afgestemd en sindsdien dus heel regelmatig kuren heeft. Zit iedereen bibberend bij het haardvuur met een etra paar sokken en een warme fleece om zich heen geslagen dan zou ik bij voorkeur het raam even openzetten voor wat frisse lucht. Het zweet loopt mij tappelings van de rug wanneer ik servetjes vouw, de gordijnen recht hang of iets te fanatiek de tafel dek. De badkamer schoonmaken neemt meer dan vier uur in beslag aangezien dat alleen in etappes kan gebeuren waarbij ik tussendoor de mogelijkheid krijg om af te koelen, zomer en winter. Gras maaiden, ramen zemen of het balkon in de olie zetten is dus een meer-wekenplan als ik mijn lichaamstemperatuur  op aangenaam wil houden.

Een boek lezen is een optie wanneer ik niet buiten zit. Ik heb namelijk een bril nodig om te lezen maar ook een zonnebril tegen het felle licht. Samen opzetten heb ik geprobeerd maar lukt niet echt. Maar vier uur een boek lezen zonder verplichtingen is ook niet echt genieten voor mij. Ja, leuk voor een dag maar dan wil ik weer wat doen.

Ik wandel wat af de laatste dagen maar in je eentje gaat ook dat danig vervelen. En als ik aan mijn werk denk dat ik na de vakantie weer op ga pakken word ik helemaal mistroostig. Volgens de regel werkt elke etableringshandläggare bij het arbeidsbureau met maximaal 40 asielzoekers. Dat is voor mij al een ondergrens maar als ik me inspan dan kan ik daar een werkweek van dertig uur wel mee vol krijgen. Tel daarbij op alle koffie- en lunchpauzes en dan komen we een heel end.
Maar in Zuid Stockholm zijn niet zo veel asielzoekers dus moet ik 48 asielzoekers delen met één collega en binnenkort met nog drie collega's. Dan heeft ieder dus welgeteld 10 asielszoekers om achter de vodden te zitten. Ik ga warempel last krijgen van een omgekeerde burn out.

Ik zie de bui al hangen, nog voor ik goed en wel terug ben op mijn werkstek stapelen de te versturen sollicitatiebrieven zich al weer op.
Ja, dat is een goed idee, tijdens het nietsdoen kan ik mooi gaan solliciteren naar een baan met werkdruk en stress, moeten en eisen, een baas die alles gisteren af wil hebben en een bureau met stapels werk. Nu alleen nog even bedenken welke werkgever in Zweden me dat kan bieden!

In de grote stad

Vandaag is mijn  vierde dag dat ik aan het werk ben in Stockholm en ik kan wel zeggen dat het me tot nu toe goed bevalt. Aangezien mijn flatje pas 13 juli wordt opgeleverd logeer ik zo lang in de babykamer bij Quint en Hjalmar. De kleine junior heeft zijn kamertje toch nog niet nodig want tot begin september heeft hij een all-inclusive resort bij zijn moeder geboekt en dus lig ik deze week ingeklemd tussen kinderwagen en babybedje.
's Morgens stap ik op mijn fietsje en rijd op mijn gemakkie in een half uurtje van Västerhaninge naar Haninge waar ik werk.
Dat is op zich al een luxe aangezien ik de afgelopen periode gemiddeld een dikke 500 euro per maand aan benzine kwijt was en nu slechts wat extra lucht in mijn bandjes pomp om zadelpijn te vermijden.
En mocht het een dagje minder weer zijn dan is er een pendeltrein op 5 minuten lopen van huis die me vervolgens binnen 6 minuten naar mijn werk brengt. Dat is nog eens wat anders dan drie kwartier herten en elanden ontwijken op een slingerende bosweg waar ik op de één of andere manier altijd achter een bomenwagen rijd en dus nauwelijks opschiet.

Maar ook op mijn werk zijn de omstandigheden enigszins veranderd. Wonen er in Ludvika en Borlänge vrijwel uitsluitend ongeletterde Somaliers, hier is de doelgroep volledig anders. Ik heb inmiddels 8 'klantjes' op mijn naam staan waaronder een vrouwelijke arts uit Syrie die in september klaar is met haar studie Zweeds en aan de slag gaat als arts in opleiding, een electricien uit Irak die al een baan in het vooruitzicht heeft zodra hij klaar is met Zweeds voor immigranten, een knul uit Afghanistan die fulltime aan de slag is als bakker en een vrouw uit Iran die volgende week op stage gaat als administratief medewerkster bij een psychiatrische opvang.
Dat zijn nog eens leuke resultaten. Ik heb er zin an.

Verder kan ik boodschappen doen wanneer het mij uitkomt want de kapper, supermarkten, bouwmarkt,  kledingzaak en alle andere etablissementen in of buiten winkelcentra zijn in de regel open tot 8 uur en zelfs op zaterdag en zondag kan ik er de hele dag terecht. Het assortiment in de supermarkt beperkt zich niet tot beschimmeld brood en langhoudbare melk maar ik kan kiezen uit verse groente en fruit die ook werkelijk vers zijn en die ik, als ik zou willen, zelf thuisbezorgd zou kunnen krijgen. Kom daar maar eens om in wereldstad Ludvika.
Inwoners van Stockholm lopen niet in berevellen en op open sandalen maar hebben warempel leuke, vlotte kleding aan en de afzakbroek is hier al lange tijd uit de mode en de jeugd vindt hier, net als hun ouders, dat je voor joker loopt met je broek op je knieën. Wat een verademing!

Maar alles heeft zijn prijs dus betalen zul je in de grote stad. Een koopwoning vind je niet onder de 3 miljoen kronen/€ 300 000 en ook een bostadsrätt (koop/huurwoning) is niet goedkoop. In Nederland zijn er twee varianten om een dak boven je hoofd te hebben (kopen of huren) maar Zweden kent er drie: kopen, huren of koophuren (bostadsrätt). Voor huren kom je in Stockholm pas na een jaar of acht in aanmerking een kopen is slechts voor de rijken weggelegd. Wanneer je een bostadsrätt wilt hebben dan betaal je een deel als koop en een deel als huur. Het gaat meestal om een flat/appartement waarbij je een deel van het gebouw koopt en huur betaalt voor onderhoud. Mijn flat (een driekamerflat) kost 950 000 sek/€ 95 000,= en daarnaast betaal ik 3000 sek/€ 300,= per maand aan huur. Het lijkt veel maar als ik een flat zou kopen ben ik aan koopprijs minstens hetzelfde kwijt.
Voordeel is dat het onderhoud en bijvoorbeeld de aanschaf van een nieuwe keuken of badkamer van de huuropbrengst wordt gefinancierd maar er zijn natuurlijk ook nadelen. Zo heeft Quinta ook een bostadsrätt in de vorm van een rijtjeshuis met tuin. Die tuin is niet van haar en nu heeft de gemeente in al haar wijsheid het besluit genomen om een dikke twee meter van die tuin in te pikken en om te dopen tot openbaar groen. Dus alle bewoners hebben een brief gekregen dat ze hun tuinhekje twee meter naar binnen moeten verplaatsen en doen ze dat niet dan doet de gemeente het en krijg je de rekening op de deurmat. En ook je terras mag niet groter zijn dan 15 vierkante meter zodat je nauwelijks een tuinsetje kwijt kunt.
Maar die 15 vierkante meter is nog altijd meer dan mijn balkonnetje die slechts 1,25 vierkante meter telt. Met zijn tweeën op het balkonnetje van de zon genieten zal niet lukken want er passen geen twee stoelen op het balkon.
Hopelijk zal mijn appartementeneigendom niet al te lang duren want wanneer ons huis in Dalarna verkocht is gaan we toch echt weer op zoek naar een stulpje voor onszelf. Wel iets kleiner dan we nu hebben maar we zullen ervoor zorgen dat er een logeerkamer beschikbaar is.

Mijn flatje op de derde verdieping in het midden

Beste Anders

Aan minister van Financiën
Anders Borg
Box 1
123 45  Stockholm


Betr: belastingaanslag 2011

Ludvika, 22 mei 2012

Beste Anders,

Hier even een kattebelletje van één van  je buitenlandse onderdanen die sinds haar komst in mei 2002 inmiddels al een aardig kapitaaltje heeft bijgedragen aan de Zweedse schatkist.
Je kent me wel, die druiloor die keurig betaalt wat haar opgedragen wordt  en vaak nog wat meer zodat bij de belastingaanslag die elk jaar op de mat valt de belastingdienst constateert dat er weer wat terugbetaald moet worden aan ondergetekende.
Het zijn geen megabedragen hoor maar meestal toch wel genoeg om me heel even rijk te voelen in 'pluk-me-kaal' Zweden. Als ik de btw/moms buiten beschouwing laat heb ik inmiddels al een dikke twee miljoen kronen mogen afstaan aan dat het Zweedse sociale systeem de afgelopen tien jaar maar ik klaag niet want uiteindelijk heb ik daar ook gebruik van kunnen maken. Mijn kinderen zijn naar school geweest, artsen zijn betaald toen ik ziek was, onbezorgd zoef ik over het Zweedse asfalt en ik zal zeker niet boven de grond blijven staan als ik aan de hemelpoort sta te kloppen. Allemaal betaald met mijn eigen belastingcentjes. En dat wat ik zelf niet gebruik daar weet jij Anders, zeker een andere leuke bestemming voor te vinden. Prima hoor, als ik dat niet wil had ik maar naar de Maagdeneilanden moeten emigreren (waar ik overigens wel eens serieus over na begin te denken, al was het alleen maar vanwege het klimaat, maar dat terzijde).

Maar nu moet er iets van mijn hart en vandaar dat ik me maar direct tot jou richt. Want zou ik me richten tot Margaretha Karlsson, één van je werknemers bij de belastingdienst die ooit zorgvuldig is geselecteerd na een langdurige sollicitatieprocedure en als beste uit de bus kwam, en die me deze week een briefje namens de belastingdienst stuurde, dan weet ik zeker dat zij vaste klant zou worden bij de interne psychiatrische dienst van de belastingdienst.
Zij schreef mij namelijk het volgende antwoord naar aanleiding van mijn verzoek tot terugbetaling van te veel betaald belastinggeld in 2011:
"Uw verzoek tot voortijdige terugbetaling van de belastingaanslag 2011 is afgewezen. De reden hiertoe is:
    met referte aan hoofdstuk 64 paragraaf  5 van het wetboek skatteförfarandelagen (SFL) zal voortijdige uitbetaling van eerder betaalde loonbelasting uitsluitend geschieden wanneer:
het bedrag anders zou worden terugbetaald volgens hoofdstuk 56 paragraaf 9 van de SFL en het onaannemelijk zou zijn om langer te wachten. Een onaanemelijkheidsbeoordeling is gebaseerd op het feit dat het moet gaan om een wezenlijk bedrag te weten minimaal 0,2 keer het basisbedrag wat voor 2011 is vastgesteld op 8 560 kr. Een uitzondering kan worden gemaakt wanneer een niet wezenlijk bedrag te weten minder dan minimaal 0,2 keer het basisbedrag voor schulden aan de belastingdienst".

De brief gaat nog even verder en je zal vast weten wat er nog meer in die brief staat, Anders. De essentie van de brief dringt wel tot me door hoor, ik begrijp dat mijn verzoek is afgewezen. Maar kan Margaretha dat dan niet gewoon schrijven.
Ik kan wel even een suggestie geven van tekst die simpele zielen zoals ik wel begrijpen:
"Beste Patricia, we moeten je verzoek voor het terugbetalen van je eigen geld helaas afwijzen omdat wij jou pecunia gewoon harder nodig hebben dan jijzelf. Een dikke 8% van de Zweden zit momenteel werkloos thuis en zij willen ook graag een boterham op tafel. Verder willen jouw vrienden uit Verwegistan met een vaste verblijfsvergunning en uitkering ook graag hun maandelijkse toelage krijgen. Bovendien is de doop van kleine Estelle wat duurder uitgevallen dan gepland en ook Zweden ontkomt er niet aan om kansloos Griekenland overeind te houden. Tel daarbij op de vele snoepreisjes die we onszelf regelmatig kado moeten doen en dan gaat het hard met de staatsruif.
Je begrijpt, Patricia, elke öre is er één en we hebben jouw duimkruid dus erg hard nodig.
Ik hoop dat je begrip hebt voor onze penibele economische situatie maar zonder jou redden we het gewoon niet.
Meid, hou je taai en probeer het volgend jaar gewoon opnieuw.

Houw doe, Margaretha." 

Kijk Anders, dat is een heel andere toonzetting. Ik ben nog steeds niet blij maar ik weet in ieder geval dat mijn geld goed terecht komt op een plek waar het blijkbaar harder nodig is dan bij mij.

Zullen we afspreken Anders dat je even een woordje wisselt met Margaretha en vraagt of ze even een nieuw briefje voor me in elkaar flanst. En dat je voor dit keer een oogje toeknijpt en haar niet op staande voet ontslaat? Hebben we een deal Anders?

Groetjes aan vrouw en kinderen en we komen gauw effe een bakkie doen.

Patrice

Mythe

Ik wil nu voor eens en voor altijd een mythe de wereld uit helpen die hardnekkig rond blijft waren in de wereld; de mythe dat Zweden een goed georganiseerd volkje is. Ze zijn ongetwijfeld goed in het in stand houden van een mythe maar neem van mij aan, organiseren en regelen kunnen ze absoluut niet.
Ik heb lang genoeg gestudeerd om te weten dat je zaken nooit ongefundeerd mag neerschrijven maar dat je je conclusies altijd moet baseren op feiten dus hier komen wat feiten:

• Dit weekend is door een aantal makelaars uitgeroepen tot het grote 'open-huis' weekend waarbij je dus huizen mag gaan bekijken teneinde zelf uiteindelijk eigenaar te worden van een mooi stulpje in Scandinavië. Maar, je moet je wel aanmelden bij de makelaar om te vertellen dat je komt kijken en vrijwel alle makelaars houden open huis tussen 14:00 - 14:30 uur. Met een beetje mazzel kun je in dat half uurtje twee appartementen bekijken als je het geluk hebt dat ze allebei in hetzelfde gebouw liggen. Is er dan geen makelaar die bedenkt dat ze hun concurrenten de loef af kunnen steken door open huis te houden van 10.00 - 16:00 uur? En hoe open is een open huis als je je eerst moet aanmelden?
  
• Als je de Zweedse nationaliteit wil aannemen moet je de Nederlandse nationaliteit opgeven. Daartoe moet je 150 euro/1500 kronen betalen en je paspoort opsturen naar de immigratiedienst. Vervolgens zul je de Zweedse nationaliteit binnen 12 maanden (één jaar!!!) toegewezen krijgen en kun je een Zweeds paspoort aanvragen. Je kunt dus een jaar lang niet naar het buitenland omdat je geen paspoort of identiteitskaart bezit. Dus bij het plotseling overlijden van een familielid ontbreek jij op de begrafenis want je mag niet naar het buitenland. Wil je om die reden je paspoort terug dan ben je je geld kwijt en mag je de hele procedure weer van vooraf aan laten beginnen.
  
• Bij de post is een nieuw project - ongetwijfeld met EU subsidie - gestart genaamd LINDA. Waar de afkorting voor staat weet niemand maar de naam is leuk. In dat project wordt de post voorgesorteerd op postcode in Örebro en wordt daarna gesorteerd aangeleverd in de uitlevercentra. Goed idee ware het niet dat bijvoorbeeld het hele dorp Nyhammar waar wij wonen postcode 77014 heeft zodat er alsnog handmatig gesorteerd moet worden en dat dit systeem bovendien al in Nederland wordt gebruikt sinds 1990. Ik werkte namelijk bij Correct Express in die tijd en zat de hele avond postcodes in te kloppen van pakketjes die de volgende dag afgeleverd moesten worden.
  
• Ik kan een hele blog besteden aan de inefficientie van de post maar ik bespaar jullie de lachsalvo's. Maar leuk is het wel om te weten dat Richard een hele dag op cursus is geweest om te leren hoe hij milieuvriendelijk zijn voertuig moet besturen en vervolgens met een vrachtwagen naar Falun wordt gestuurd (50 km heen en weer) om een komkommer weg te brengen.
  
• Restaurants sluiten in de regel om zes uur 's avonds. Als je 's avonds een keer uit eten wil dan kun je uiteraard wel terecht bij Mc Donalds.
  
• Twee weken geleden werden wij onverwacht getrakteerd op 20 cm sneeuw - april doet wat ie wil - maar de wegen werden niet meer geveegd want de veegmachines waren al opgeruimd met als gevolg dat ik een dikke twee uur heb gedaan over een stukje snelweg van 18 km.
  
• Het wemelt in Zweden van de kapsalons maar bij elke kapper moet je een afspraak maken en betaal je gemiddeld 40 euro/400 kronen voor een simpele knipbeurt. Er zijn wel enkele kappers met drop-in maar voor de drop-in moet je dan wel weer een afspraak maken. Marktwerking, nog nooit van gehoord.
  
• Ismail zijn uitkering is gehalveerd en als hij vraagt waarom krijgt hij als antwoord dat dat een beslissing van de hoogste chef is geweest. Hij heeft weinig genen van mij maar inmiddels wel de assertiviteit van zijn pleegmoeder overgenomen dus een afspraak met de hoogste chef gemaakt. In dat gesprek krijgt hij als antwoord dat dat een te gedetailleerde beslissing is waar de big boss zich niet mee bemoeit en verwijst hem vervolgens terug naar de mensen die hem naar de hoogste chef verwezen. Geen geld, geen antwoord en een kwestie van kastje en muur.
  
• Elk jaar organiseert Borlänge een 'peace and love' festival met veel muziek en bands waar half Zweden op af komt. Elk jaar organiseert Ludvika in precies hetzelfde weekend een muziekfestival met bands die ver onder het niveau van Peace and Love liggen en elk jaar staat er in de krant dat de opkomst in Ludvika tegenviel maar dat men geen idee heeft hoe dat nou komt. Het lag waarschijnlijk aan het weer.
  
• Zweden zit op slot in de zomer. Tussen  15 juni en 15 augustus krijg je niemand te spreken, kun je geen enkel probleem oplossen en heb je frequente gesprekken met telefoonbeantwoorders. Nog nooit is iemand op het idee gekomen om de werkzaamheden van iemand die op vakantie is  tijdelijk overgenomen zouden kunnen worden door een collega.
  
• De tijd tussen overlijden en begrafenis is nergens ter wereld zo lang als in Zweden. Gemiddeld  duurt het drie maanden voor je een tuintje op je buik krijgt maar het komt regelmatig voor dat mensen 5 maanden bewaard worden voor ze een keertje officieel mogen gaan hemelen. Begrafenisondernemers willen nu een wettelijke regeling dat dat binnen 8 weken moet gebeuren en nu staat Zweden dus op zijn achterste benen. De begrafenisstress zoals men die kent van het continent waar naar wordt gezegd men binnen 5 werkdagen de koffie met cake achter de kiezen moet hebben , daar hebben ze echt geen zin in.
  
• Mijn drie katten moesten gisteren naar de dierenarts voor hun jaarlijkse prik. Zonder overdrijven ben ik tweeeneenhalf uur binnen geweest. Ik had gelukkig een vrije dag genomen.

Ik denk dat dit op zich wel voldoende feiten zijn maar ik houd me aanbevolen als je zelf nog wat leuke anekdotes weet.

LAT

Voor sommigen een donderslag bij heldere hemel, anderen zagen het al jaren aankomen en hebben zich verwonderd afgevraagd hoe zo'n aardige man het zo lang uit heeft weten te houden met zo'n haaiebek. Maar de kogel is door de kerk, Ries en ik gaan uit elkaar. Leedvermaak is ook vermaak dus er zullen zeker mensen zijn die roepen:"Ik heb het al gezegd toen de trouwkaart op de mat viel.... die gaan de rit niet volmaken, let op mijn woorden. Hij zo'n trouwe sul en zij altijd met d'r grote kanis vooraan en overal een mening over, dat kan niet goed gaan".

Onze "scheiding" is echter niet definitief, hopelijk niet lang en zeker niet vrijwillig. Ik heb namelijk een baan gekregen in Haninge, een voorstad van Stockholm en op steenworp afstand van mijn dochter, schoonzoon en binnenkort kleinzoon. En ook wat dichterbij Robin en Mathilda. Sinds onze twee oudsten de provincie hebben verlaten en ook kuiken nummer drie binnenkort het nest verlaat is er eigenlijk niets dat ons nog bindt aan het platteland. Ikzelf mis de stad al jaren en doe een moord voor lopend-naar-het-werk of een-bakkie-op-een-terrasje. Of wat dacht je van een bus die elk kwartier gaat.

Binnen het arbeidsbureau is het vrij eenvoudig om intern te solliciteren en afgelopen maandag mocht ik dus op gesprek komen voor hetzelfde werk als dat ik nu doe maar dan in Haninge. 's Middags belde de chef al op en meldde enthousiast dat ik 4 juni mag beginnen. En daarmee begon een 24-uurs zoektocht naar een onderkomen. Want een dak boven je hoofd vinden in de nabijheid van Stockholm dat redelijk betaalbaar is, is vergelijkbaar met het zoeken naar een garnaal met groene stippels in de Stille Oceaan.
Quinta bood vriendelijk de babykamer aan tegen een schappelijke huurprijs en een collega stelde spontaan haar tent ter beschikking. Ik heb nog even getwijfeld over een kartonnen doos maar in mijn maat zijn die moeilijk te vinden tenzij ik mijn voeten buitenboord hang.

Uiteindelijk gaan we nu voor een koopappartement op 10 minuten LOPEN van mijn werk en waar Ries en Savannah bij in kunnen trekken zodra ons huis in Dalarna is verkocht. We rekenen erop dat de verkoop van het huis helaas nog wel even kan duren en tot die tijd blijft Richard wonen in Ludvika samen met Savannah en werken in Borlänge. Zodra het huis verkocht is kan ook hij interne overplaatsing aanvragen en kunnen we op zoek naar een nieuw huis in Stockholm. Maar tot die tijd gaan we dus latten. Ik woon en werk in Stockholm op werkdagen en kom de weekenden naar Dalarna. In Zweden is dat heel gewoon en wordt weekpendelen genoemd. Zeg dus niet dat ik niet integreer want ik heb me inmiddels volledig aangepast aan de Zweedse mores, weekpendelen en een LAT relatie. Nu alleen nog een tweede leg.

Ik hoop alleen niet dat het te lang duurt want scheiden van mijn echtgenoot doe ik echt niet vrijwillig en zeker niet graag. Daar is hij te lief en ben ik te gebekt voor.

Pasen

Zo is het bijna Pasen en zo is het net Pasen geweest. Gelukkig heb ik nog wat vrije dagen na Pasen opgenomen want zo'n volksfeest gaat toch niet in je kouwe kleren zitten.

Het begon namelijk al op Goede Vrijdag.
Tijger, één van onze drie katten had enkele dagen geleden huis en haard verdedigd toen een onbekende zwarte soortgenoot de tuin betrad. Hij was daarbij onbedoeld toch wat gewond geraakt aan zijn oog en vrijdag zat dat oog helemaal dicht en leek hij er ook last van te hebben. Niets zo leuk als het weekendtarief van de dierenarts betalen dus togen Savannah, Tijger en ik naar het dierenziekenhuis  100 km verderop om Tijger weer van twee ogen te laten voorzien. De kat moest blijven en kon over een uurtje of 3 weer opgehaald worden. Geen nood, Savannah en ik zouden wel wat uurtjes stukgooien in het winkelcentrum en bovendien moest omama van de trein worden gehaald die bij ons de Paasdagen zou doorbrengen.
Eerst maar eens even naar de autospeciaalzaak - niet direct mijn favoriete shopstek, maar één van mijn banden miste een ventieldopje dus daar moest een nieuw exemplaar voor worden aangeschaft. Weet ik veel dat dat onder de afdeling pimp-your-car valt dus uiteindelijk vroeg ik bij de klantenservice naar een ventieldopje voor mijn auto. Ik had zelfs nog even gecontroleerd welk merk en type auto ik heb want daar vragen ze altijd naar op momenten dat je er niet op bedacht bent en dus met een mond vol tanden staat. Maar dat wilde de goede man niet weten, nee, hij vroeg me slechts welke kleur ik wilde hebben. Welke kleur!! Weet ik veel, zwart net als de andere drie lijkt me wel passend. Nee, die had ie niet maar wel rood, zilver, goudkleurig, metallic, blauw, groen en roze. Nou ben ik van mezelf best een avonturier maar roze ventieldopjes gaan me echt te ver. Uiteindelijk heb ik voor de metallic gekozen - lekker veilig - en hebben al mijn banden weer een ventieldopje. Drie zwarte en één metallic.

Vervolgens zijn Savannah en ik nog even uitgeweest op een boeketje betaalbare narcissen, leuk voor op de paastafel, maar uiteindelijk hebben mijn gasten het moeten doen met paasservetjes als versiering want voor de narcissen moest ik mijn spaarrekening aanspreken.
Als afsluiting nog even een babytruitje, broekje en mamatrui gekocht want Quinta groeit tegen de klippen op en het kind kan zich toch niet in een representatieve bungalowtent hullen, nietwaar. En ze moet nog 5 maanden.

Daarna snel naar het station om omama op te halen en daarna door naar het ziekenhuis om een gerepareerde kat op te halen. Maar de kat was nog niet gerepareerd want er was een spoedkeizersnee tussen gekomen. Dus Tijger moest nog even wachten op een nieuw oog. En wij ook want het kon nog wel een paar uur duren. Dus toch maar naar huis gereden, zalm in de oven gemikt waarna de dierenarts belde om te vertellen dat de kat gerenoveerd en wel kon worden opgehaald. Gelukkig was Robin met vriendin en auto in Ludvika dus hij was zo goed om 'even' naar Falun te rijden om de kat te halen. Bovendien had hij al gegeten. En de beschikking over een spaarrekening als losgeld voor de kat.

Zaterdag was iedereen inmiddels gearriveerd en vermaakten de heren zich met autoaangelegenheden (jammer dat mijn ventieldopje er al opzat anders had Ries dat mooi kunnen doen) terwijl de dames de portemonnees nog maar eens lieten wapperen in het winkelcentrum.

Zondag zou er nog meer visite komen dus ik heb de keuken  van binnen en van buiten gezien om een lekker paasbuffetje in elkaar te draaien. Omdat het mooi weer was - de zon scheen - maar het wel wat waaide kwam Richard op het lumineuze idee om het windscherm op te zetten. Nu is een windscherm vooral bedoeld om op het strand uit de wind te liggen maar in onze tuin is geen strand. Wel een terras dus sloeg hij dapper wat spijkers in mijn balkon en zette het windscherm neer. Het was wel een beetje jammer dat bij elke minimale windvlaag de pootjes onder het windscherm vandaan schoven waardoor het scherm voortdurend omviel. Ik heb hem zeker 15 keer met dat scherm in de weer gezien al dan niet geholpen door kinderen die intens medelijden hadden met hun vader omdat hij door de hele goegemeente werd uitgelachen. Toen het scherm eindelijk stormvast leek te staan zijn we naar binnen gegaan omdat het te koud werd. Zo sneu!

Maandag is iedereen weer huiswaarts gegaan en heb ik mijn laatste tentamen afgemaakt.
Het was een geslaagd weekend!



Een impressie van mijn ventieldopje

Kluns

Ik ben een kluns. Of eigenlijk moet ik in meervoud spreken en schrijven:"wij zijn een kluns" want mijn gewaardeerde ega is minstens net zo'n grote kluns als ik. Echt, hoe hebben we elkaar kunnen vinden!
In de meeste huwelijken is de één een aanvulling op de ander. Zij naait de gordijnen en hij bouwt een hondenhok. Zij vervangt een snoertje aan een lamp en hij repareert de stofzuiger. Zij installeert de dvd speler en hij vult de belastingpapieren in. Mooi verdeeld en zij leefden nog lang en gelukkig. Nou, wij niet! Wij kunnen niks.
Als mijn stofzuiger het begeeft en ik vraag aan Ries of hij er even naar wil kijken, dan pakt hij de stofzuiger, zet zijn handen in zijn zij, blijft drie minuten zo staan en zegt dan opgewekt:"Ik heb ernaar gekeken, geen idee wat er mis mee is". En dan komt Robin een weekendje naar huis, vervangt een nippeltje van een schroefje op een dopje naast een plunkje en verdomd, het ding doet het weer.

In al mijn goedheid heb ik Richard een hd tv voor zijn verjaardag gegeven niet wetende dat je dan ook een hd satelietontvanger en een hd satelietpakket moet hebben. Dus toen Robin (uiteraard wie anders) die tv geinstalleerd had constateerden wij dat het beeld nog net zo belazerd was als bij de oude tv. Wat speurwerk op internet leidde ertoe dat we we een hd satelietontvanger bij mijn grote vrienden van Anaal Digitaal bestelden en toen we die eenmaal hadden leek het een koud kunstje. Kabeltje in de ontvanger, kabeltje in de tv, kabeltje in het  stopcontact en kijken maar. Mooi niet dus. Haarscherp stond er op de tv dat er geen kabelontvangst was. Toch maar even de gebruiksaanwijzing van het ding gelezen en daarin stond dat we een dubbele kop en een extra kabel moesten hebben. Nou, die dubbele kop had ik inmiddels al van mezelf.
Dubbele kop gekocht, kabeltje van 10 meter erbij die achteraf 12 meter had moeten zijn waardoor de kabel dus half door de kamer liep om bij de ontvanger te kunnen komen. Gat in de muur geboord met een geleende boor want we kunnen niks maar we hebben ook niks. Alles ingeplugd, geen beeld.
Oude kop er maar weer op gezet want toen hadden we gelukkig nog beeld maar ook dat beeld kregen we niet meer. Zo chagerijning word ik ervan. Uiteindelijk moest Robin er nogmaals aan te pas komen die de hele kermis in een half uurtje voor elkaar had. Van wie hij het heeft, zeker niet van ons!!

Gisteren de beruchte blauwe enveloppe in de bus. In Nederland is ie blauw, in Zweden ook.
Volgens de belastingdienst heeft Richard vorig jaar een eenmansbedrijfje opgericht en ik ook. Van mij klopt het wel maar al zou mijn geliefde echtgenoot het willen, het zou hem zeker niet gelukt zijn. Hij is al blij dat ie 's morgens de weg naar zijn werk bij de post kan vinden. Een eigen bedrijfje oprichten is echt zijn ding niet.
In mijn enthousiasme probeerde ik alle cijfertjes te begrijpen en te identificeren maar om heel eerlijk te zijn heb ik geen benul waar ik naar kijk. Ik weet niet eens of ik moet betalen of dat ik nog wat terugkrijg. Dat laatste zal wel niet want ik krijg nooit wat terug, hooguit het verkeerd ingevulde belastingformulier.
Dan heb ik gelukkig wel weer een vriendin die boekhouder is en zelf een eigen bedrijfje runt, www.lekute.se, en ongetwijfeld wel weet wat en hoeveel moms, skatte, inbetalning en utbetalning ik moet invullen. Maar ja, ik moet het weer aan een ander vragen want zelf kan ik niks.

Mijn vriendin in Nederland weet me over te halen om te gaan joggen. Rennen is al niks voor mij, ik krijg al een astmaanval als ik  50 meter op een perron naar de trein moet rennen, maar zij is er 14 kilo mee afgevallen dus dat zal mij verdimme toch ook moeten lukken.
Op internet heb ik een site gevonden met een trainschema dat garandeert dat je binnen 6 weken 5 kilometer onafgebroken kunt rennen. En dan ook nog een anderhalve kilo per week afvallen, daar ga ik voor. Heb ik ruim voor de zomer mijn o zo gewenste gewicht bereikt.
Nou, inmiddels ben ik 4 weken met mijn loopschema bezig en kan ik met veel pijn en moeite 150 meter aan één stuk joggen in een tempo dat mijn kinderen doet glimlachen maar waarbij ik bijna dood ga aan ademnood.  En die anderhalve kilo ben ik nog niet eens in vier weken kwijtgeraakt.
Dus dat kan ik ook al niet.

Ja, er zijn natuurlijk best dingen die ik wel kan. Ik kan lekker koken, een sollicitatiebrief flans ik zo voor je in elkaar, de meest kansloze Zweed krijg ik nog aan het werk, ik schrijf aardig. Maar om nou te zeggen dat een ander daar wat aan heeft. Of dat ik daar tenminste nog een zakcentje aan zou kunnen verdienen. Of desnoods als ruilmiddel zou kunnen gebruiken als een ander mij een dienst bewijst. Nou, nee.

Ik denk dat ik maar eens in de zon ga zitten, daar ben ik namelijk heel goed in!!