LAT

Voor sommigen een donderslag bij heldere hemel, anderen zagen het al jaren aankomen en hebben zich verwonderd afgevraagd hoe zo'n aardige man het zo lang uit heeft weten te houden met zo'n haaiebek. Maar de kogel is door de kerk, Ries en ik gaan uit elkaar. Leedvermaak is ook vermaak dus er zullen zeker mensen zijn die roepen:"Ik heb het al gezegd toen de trouwkaart op de mat viel.... die gaan de rit niet volmaken, let op mijn woorden. Hij zo'n trouwe sul en zij altijd met d'r grote kanis vooraan en overal een mening over, dat kan niet goed gaan".

Onze "scheiding" is echter niet definitief, hopelijk niet lang en zeker niet vrijwillig. Ik heb namelijk een baan gekregen in Haninge, een voorstad van Stockholm en op steenworp afstand van mijn dochter, schoonzoon en binnenkort kleinzoon. En ook wat dichterbij Robin en Mathilda. Sinds onze twee oudsten de provincie hebben verlaten en ook kuiken nummer drie binnenkort het nest verlaat is er eigenlijk niets dat ons nog bindt aan het platteland. Ikzelf mis de stad al jaren en doe een moord voor lopend-naar-het-werk of een-bakkie-op-een-terrasje. Of wat dacht je van een bus die elk kwartier gaat.

Binnen het arbeidsbureau is het vrij eenvoudig om intern te solliciteren en afgelopen maandag mocht ik dus op gesprek komen voor hetzelfde werk als dat ik nu doe maar dan in Haninge. 's Middags belde de chef al op en meldde enthousiast dat ik 4 juni mag beginnen. En daarmee begon een 24-uurs zoektocht naar een onderkomen. Want een dak boven je hoofd vinden in de nabijheid van Stockholm dat redelijk betaalbaar is, is vergelijkbaar met het zoeken naar een garnaal met groene stippels in de Stille Oceaan.
Quinta bood vriendelijk de babykamer aan tegen een schappelijke huurprijs en een collega stelde spontaan haar tent ter beschikking. Ik heb nog even getwijfeld over een kartonnen doos maar in mijn maat zijn die moeilijk te vinden tenzij ik mijn voeten buitenboord hang.

Uiteindelijk gaan we nu voor een koopappartement op 10 minuten LOPEN van mijn werk en waar Ries en Savannah bij in kunnen trekken zodra ons huis in Dalarna is verkocht. We rekenen erop dat de verkoop van het huis helaas nog wel even kan duren en tot die tijd blijft Richard wonen in Ludvika samen met Savannah en werken in Borlänge. Zodra het huis verkocht is kan ook hij interne overplaatsing aanvragen en kunnen we op zoek naar een nieuw huis in Stockholm. Maar tot die tijd gaan we dus latten. Ik woon en werk in Stockholm op werkdagen en kom de weekenden naar Dalarna. In Zweden is dat heel gewoon en wordt weekpendelen genoemd. Zeg dus niet dat ik niet integreer want ik heb me inmiddels volledig aangepast aan de Zweedse mores, weekpendelen en een LAT relatie. Nu alleen nog een tweede leg.

Ik hoop alleen niet dat het te lang duurt want scheiden van mijn echtgenoot doe ik echt niet vrijwillig en zeker niet graag. Daar is hij te lief en ben ik te gebekt voor.

Pasen

Zo is het bijna Pasen en zo is het net Pasen geweest. Gelukkig heb ik nog wat vrije dagen na Pasen opgenomen want zo'n volksfeest gaat toch niet in je kouwe kleren zitten.

Het begon namelijk al op Goede Vrijdag.
Tijger, één van onze drie katten had enkele dagen geleden huis en haard verdedigd toen een onbekende zwarte soortgenoot de tuin betrad. Hij was daarbij onbedoeld toch wat gewond geraakt aan zijn oog en vrijdag zat dat oog helemaal dicht en leek hij er ook last van te hebben. Niets zo leuk als het weekendtarief van de dierenarts betalen dus togen Savannah, Tijger en ik naar het dierenziekenhuis  100 km verderop om Tijger weer van twee ogen te laten voorzien. De kat moest blijven en kon over een uurtje of 3 weer opgehaald worden. Geen nood, Savannah en ik zouden wel wat uurtjes stukgooien in het winkelcentrum en bovendien moest omama van de trein worden gehaald die bij ons de Paasdagen zou doorbrengen.
Eerst maar eens even naar de autospeciaalzaak - niet direct mijn favoriete shopstek, maar één van mijn banden miste een ventieldopje dus daar moest een nieuw exemplaar voor worden aangeschaft. Weet ik veel dat dat onder de afdeling pimp-your-car valt dus uiteindelijk vroeg ik bij de klantenservice naar een ventieldopje voor mijn auto. Ik had zelfs nog even gecontroleerd welk merk en type auto ik heb want daar vragen ze altijd naar op momenten dat je er niet op bedacht bent en dus met een mond vol tanden staat. Maar dat wilde de goede man niet weten, nee, hij vroeg me slechts welke kleur ik wilde hebben. Welke kleur!! Weet ik veel, zwart net als de andere drie lijkt me wel passend. Nee, die had ie niet maar wel rood, zilver, goudkleurig, metallic, blauw, groen en roze. Nou ben ik van mezelf best een avonturier maar roze ventieldopjes gaan me echt te ver. Uiteindelijk heb ik voor de metallic gekozen - lekker veilig - en hebben al mijn banden weer een ventieldopje. Drie zwarte en één metallic.

Vervolgens zijn Savannah en ik nog even uitgeweest op een boeketje betaalbare narcissen, leuk voor op de paastafel, maar uiteindelijk hebben mijn gasten het moeten doen met paasservetjes als versiering want voor de narcissen moest ik mijn spaarrekening aanspreken.
Als afsluiting nog even een babytruitje, broekje en mamatrui gekocht want Quinta groeit tegen de klippen op en het kind kan zich toch niet in een representatieve bungalowtent hullen, nietwaar. En ze moet nog 5 maanden.

Daarna snel naar het station om omama op te halen en daarna door naar het ziekenhuis om een gerepareerde kat op te halen. Maar de kat was nog niet gerepareerd want er was een spoedkeizersnee tussen gekomen. Dus Tijger moest nog even wachten op een nieuw oog. En wij ook want het kon nog wel een paar uur duren. Dus toch maar naar huis gereden, zalm in de oven gemikt waarna de dierenarts belde om te vertellen dat de kat gerenoveerd en wel kon worden opgehaald. Gelukkig was Robin met vriendin en auto in Ludvika dus hij was zo goed om 'even' naar Falun te rijden om de kat te halen. Bovendien had hij al gegeten. En de beschikking over een spaarrekening als losgeld voor de kat.

Zaterdag was iedereen inmiddels gearriveerd en vermaakten de heren zich met autoaangelegenheden (jammer dat mijn ventieldopje er al opzat anders had Ries dat mooi kunnen doen) terwijl de dames de portemonnees nog maar eens lieten wapperen in het winkelcentrum.

Zondag zou er nog meer visite komen dus ik heb de keuken  van binnen en van buiten gezien om een lekker paasbuffetje in elkaar te draaien. Omdat het mooi weer was - de zon scheen - maar het wel wat waaide kwam Richard op het lumineuze idee om het windscherm op te zetten. Nu is een windscherm vooral bedoeld om op het strand uit de wind te liggen maar in onze tuin is geen strand. Wel een terras dus sloeg hij dapper wat spijkers in mijn balkon en zette het windscherm neer. Het was wel een beetje jammer dat bij elke minimale windvlaag de pootjes onder het windscherm vandaan schoven waardoor het scherm voortdurend omviel. Ik heb hem zeker 15 keer met dat scherm in de weer gezien al dan niet geholpen door kinderen die intens medelijden hadden met hun vader omdat hij door de hele goegemeente werd uitgelachen. Toen het scherm eindelijk stormvast leek te staan zijn we naar binnen gegaan omdat het te koud werd. Zo sneu!

Maandag is iedereen weer huiswaarts gegaan en heb ik mijn laatste tentamen afgemaakt.
Het was een geslaagd weekend!



Een impressie van mijn ventieldopje

Kluns

Ik ben een kluns. Of eigenlijk moet ik in meervoud spreken en schrijven:"wij zijn een kluns" want mijn gewaardeerde ega is minstens net zo'n grote kluns als ik. Echt, hoe hebben we elkaar kunnen vinden!
In de meeste huwelijken is de één een aanvulling op de ander. Zij naait de gordijnen en hij bouwt een hondenhok. Zij vervangt een snoertje aan een lamp en hij repareert de stofzuiger. Zij installeert de dvd speler en hij vult de belastingpapieren in. Mooi verdeeld en zij leefden nog lang en gelukkig. Nou, wij niet! Wij kunnen niks.
Als mijn stofzuiger het begeeft en ik vraag aan Ries of hij er even naar wil kijken, dan pakt hij de stofzuiger, zet zijn handen in zijn zij, blijft drie minuten zo staan en zegt dan opgewekt:"Ik heb ernaar gekeken, geen idee wat er mis mee is". En dan komt Robin een weekendje naar huis, vervangt een nippeltje van een schroefje op een dopje naast een plunkje en verdomd, het ding doet het weer.

In al mijn goedheid heb ik Richard een hd tv voor zijn verjaardag gegeven niet wetende dat je dan ook een hd satelietontvanger en een hd satelietpakket moet hebben. Dus toen Robin (uiteraard wie anders) die tv geinstalleerd had constateerden wij dat het beeld nog net zo belazerd was als bij de oude tv. Wat speurwerk op internet leidde ertoe dat we we een hd satelietontvanger bij mijn grote vrienden van Anaal Digitaal bestelden en toen we die eenmaal hadden leek het een koud kunstje. Kabeltje in de ontvanger, kabeltje in de tv, kabeltje in het  stopcontact en kijken maar. Mooi niet dus. Haarscherp stond er op de tv dat er geen kabelontvangst was. Toch maar even de gebruiksaanwijzing van het ding gelezen en daarin stond dat we een dubbele kop en een extra kabel moesten hebben. Nou, die dubbele kop had ik inmiddels al van mezelf.
Dubbele kop gekocht, kabeltje van 10 meter erbij die achteraf 12 meter had moeten zijn waardoor de kabel dus half door de kamer liep om bij de ontvanger te kunnen komen. Gat in de muur geboord met een geleende boor want we kunnen niks maar we hebben ook niks. Alles ingeplugd, geen beeld.
Oude kop er maar weer op gezet want toen hadden we gelukkig nog beeld maar ook dat beeld kregen we niet meer. Zo chagerijning word ik ervan. Uiteindelijk moest Robin er nogmaals aan te pas komen die de hele kermis in een half uurtje voor elkaar had. Van wie hij het heeft, zeker niet van ons!!

Gisteren de beruchte blauwe enveloppe in de bus. In Nederland is ie blauw, in Zweden ook.
Volgens de belastingdienst heeft Richard vorig jaar een eenmansbedrijfje opgericht en ik ook. Van mij klopt het wel maar al zou mijn geliefde echtgenoot het willen, het zou hem zeker niet gelukt zijn. Hij is al blij dat ie 's morgens de weg naar zijn werk bij de post kan vinden. Een eigen bedrijfje oprichten is echt zijn ding niet.
In mijn enthousiasme probeerde ik alle cijfertjes te begrijpen en te identificeren maar om heel eerlijk te zijn heb ik geen benul waar ik naar kijk. Ik weet niet eens of ik moet betalen of dat ik nog wat terugkrijg. Dat laatste zal wel niet want ik krijg nooit wat terug, hooguit het verkeerd ingevulde belastingformulier.
Dan heb ik gelukkig wel weer een vriendin die boekhouder is en zelf een eigen bedrijfje runt, www.lekute.se, en ongetwijfeld wel weet wat en hoeveel moms, skatte, inbetalning en utbetalning ik moet invullen. Maar ja, ik moet het weer aan een ander vragen want zelf kan ik niks.

Mijn vriendin in Nederland weet me over te halen om te gaan joggen. Rennen is al niks voor mij, ik krijg al een astmaanval als ik  50 meter op een perron naar de trein moet rennen, maar zij is er 14 kilo mee afgevallen dus dat zal mij verdimme toch ook moeten lukken.
Op internet heb ik een site gevonden met een trainschema dat garandeert dat je binnen 6 weken 5 kilometer onafgebroken kunt rennen. En dan ook nog een anderhalve kilo per week afvallen, daar ga ik voor. Heb ik ruim voor de zomer mijn o zo gewenste gewicht bereikt.
Nou, inmiddels ben ik 4 weken met mijn loopschema bezig en kan ik met veel pijn en moeite 150 meter aan één stuk joggen in een tempo dat mijn kinderen doet glimlachen maar waarbij ik bijna dood ga aan ademnood.  En die anderhalve kilo ben ik nog niet eens in vier weken kwijtgeraakt.
Dus dat kan ik ook al niet.

Ja, er zijn natuurlijk best dingen die ik wel kan. Ik kan lekker koken, een sollicitatiebrief flans ik zo voor je in elkaar, de meest kansloze Zweed krijg ik nog aan het werk, ik schrijf aardig. Maar om nou te zeggen dat een ander daar wat aan heeft. Of dat ik daar tenminste nog een zakcentje aan zou kunnen verdienen. Of desnoods als ruilmiddel zou kunnen gebruiken als een ander mij een dienst bewijst. Nou, nee.

Ik denk dat ik maar eens in de zon ga zitten, daar ben ik namelijk heel goed in!!

Ambtenarentaal

Ik heb een collega waar ik op zijn zachtst gezegd niet zo heel goed mee overweg kan. Nog tamelijk jong, een jaar of 35, maar inmiddels verworden tot een ambtenaar in hart en nieren. Flexibel als een houten deur en er kan werkelijk geen normale Zweedse zin over zijn lippen komen. Als wij vroeger op de middelbare school onvergeeflijke zaken zeiden als: 'Hij is groter als mij' of  'hij wou het zelf' dan kregen wij het standaard antwoord van de lerares Nederlands:"Spreek Nederlands of spreek niet". Hinderlijk maar wel terecht. En nu zou ik graag die zin aangepast aan mijn collega willen voorleggen:"Spreek Zweeds of spreek niet".

De doelgroep waarmee wij werken is in de regel niet eens laag opgeleid maar eigenlijk helemaal niet opgeleid. Met een beetje mazzel kunnen ze hun eigen naam in houtje-touwtje somalisch schrijven maar daar is de grens van de opleiding meestal wel bereikt. Het gaat er niet om of deze mensen wel of niet intelligent zijn, ze hebben gewoon geen kans gehad om zich te ontwikkelen. Hebben jarenlang op de plaatselijke Albert Cuijp van Mogadishu mais, graan en rijst verkocht en zijn al blij als ze wisselgeld kunnen teruggeven. Een land waar in de wijde omtrek geen ambtenaar of functionerende overheid te vinden is en waar het gros van de mensen niet eens in wat voor gemeentearchief dan ook voorkomt. Geboorteakte, trouwakte, persoonsbewijs, paspoort, id-kaart, het zijn totaal onbekende begrippen voor mensen uit een land in oorlog.
En dan komen ze naar Zweden, krijgen na korte of langere tijd een verblijfsvergunning en moeten zich vervolgens melden bij het arbeidsbureau om de integratie in gang te zetten.
Dan komt een vertwijfelde en ongeletterde Halima met drie koters aan haar rokken op gesprek bij mijn gewaardeerde collega en krijgt de volgende openingszin te horen:"Wij hebben geconstateerd dat je volgens de nieuwe wet 'etablering en integratie' 2010§197 paragraaf 8a en 8b behoort tot de doelgroep etablering en integratie wat tot gevolg heeft dat we een etableringsplan zullen opstellen teneinde jouw integratie in de Zweedse maatschappij te bevorderen." Kijk daar krijg ik nou jeuk van.
En medelijden met de tolk heb ik ook want hoe vertaal je zo'n zin naar het somalisch?

"Om het juiste beleid te kunnen uitzetten voor wat betreft een mogelijke toegang tot de arbeidsmarkt in de nabije toekomst zullen wij een competentieprofiel opstellen". Wat zegt de goede man nou helemaal? "Ben je naar school geweest en heb je ooit gewerkt?" Dat is wat hij eigenlijk wil weten.

"In de werkgroep  'etablering en integratie' zullen wij een proces in gang moeten zetten om de regulatie van arbeidsmarktgerichte cursussen voor de doelgroep tot stand te brengen en vervolgens verder zullen uitkristaliseren". Geen wonder dat ik vergaderingen zo veel mogelijk probeer te vermijden. Ik vind het nog een wonder dat ik zelf begrijp wat hij zegt.

Vorige week keken we naar een documentaire op de Nederlandse tv over het werk van de politie op Schiphol. Twee jonge agentjes, nauwelijks droog achter de oren, gingen een bedrijfspand binnen omdat daar waarschijnlijk een junk zat verstopt. Een normaal mens roept dan als hij binnenkomt:"Hallo, is daar iemand"? Deze heren wilden blijkbaar laten zien dat ze cum laude waren geslaagd voor de introductiecursus 'politietaal' en riepen bij binnenkomst:"Degene die zich onrechtmatig in dit pand bevindt dient zich nu kenbaar te maken".  Oftewel "Hallo, is daar iemand".
De politieauto stond wat ongelukkig geparkeerd waarop de andere jonge diender zei:"Ik zal het voertuig op een andere plaats stationeren". Vrij vertaald:"Ik zet hem effe daar neer".

Waarom willen mensen zich mooier voordoen dan ze zijn? Wat is er mis met het gebruik van gewoon Zweeds of zelf Sesamstraat Zweeds voor mensen die niet alles in één keer begrijpen.
Ik leg me er niet bij neer en ben de zandkorrel in de onderbroek,  het kiezeltje in de schoen en de luis op een schoongewassen schedel. Ik blijf irriteren tot ook mijn collega begrijpt dat begrijpelijke taal onontbeerlijk is voor communicatie tussen klant en ambtenaar.

Nieuwe buren

Wij hebben sinds een maand nieuwe buren. Aardige buren, mag ik na gisteren wel zeggen.

Het huisje waarin ze wonen was voorheen een vakantiehuisje en de eigenaresse uit Stockholm zagen of spraken we zelden omdat ze er eenvoudigweg bijna nooit was. Niet erg, krijg je ook geen ruzie, nietwaar.
Dus toen we hoorden dat ze haar huisje ging verkopen waren we wel wat ongerust. Goedkope huisjes op het platteland worden vaak gekocht door werkeloze Zweden die hun rechten op een huurwoning al lang verspeeld hebben en vervolgens een klein huisje met geleend geld binnen no time ombouwen tot een vuilnisbelt annex autokerkhof.
Of een veganiste van 63 die leeft van eigengekweekte palsternaken en allergisch is voor electriciteit. Of een uit de kluiten gewassen gezin die met 7 kinderen van tweede respectievelijk derde leg zich in een vakantiehuisje met twee slaapkamers proppen om vervolgens het leven van de directe buren tot een hel te maken. Ja, enige reden tot ongerustheid was er wel.
Maar de buurvrouw trok eruit, overigens zonder ook maar even gedag te zeggen en te bedanken voor al die jaren dat we haar grasveldje hebben bijgehouden, haar houthok hebben bijgevuld en in de weg staande bomen hebben omgehakt. Beetje merkwaardig maar het zal wel Zweedse traditie zijn. En uiteindelijk went alles.
De nieuwe buren hebben we in een maand tijd slechts één keer in het voorbijgaan langs zien rijden maar tot een gezellig bakkie was het nog niet gekomen. Ach, iedereen heeft het natuurlijk ook druk, druk, druk en wij zijn ook niet altijd thuis.
Toch was het wel tamelijk belangrijk om op korte termijn even een handje met hen te schudden aangezien we gezamenlijk de waterput delen. Die put hoorde eerst bij ons huis maar is bij de verkoop van het vakantiehuisje een aantal jaar geleden op hun grond geregistreerd. We zijn dus gezamenlijk eigenaar van de put maar de drukketel staat in hun kelder. Wij betalen elk jaar en x-bedrag voor de electriciteit van de waterpomp en onderhoud is verdeeld op fifty-fifty basis.

Maandagavond wilde ik gaan koken en merkte dat er nauwelijks druk op de waterleiding stond. Andere kranen geprobeerd en na een klein kwartiertje was er helemaal geen water meer. Richard liep enthousiast naar de nieuwe buren om uit te zoeken wat er aan de hand zou kunnen zijn maar helaas waren ze niet thuis.
Toen ze om 9 uur nog niet thuis waren begon het ons te dagen dat ze misschien wel helemaal niet thuiskwamen vanavond. Of misschien wel de hele week niet. Of wellicht wel de hele maand niet.
In het pikkedonker met een hamer en een zaklamp hakten we een stuk van onze privebeek en waterval open om wat emmers water te vullen om in ieder geval de wc te kunnen doorspoelen en de handen en het gezicht te kunnen wassen. Ik had nog een blikje mineraalwater waarmee we onze tanden konden poetsen want spoelen met melk na een grondige poetsbeurt leek geen optie.

De volgende morgen om 7 uur werd de loodgieter gebeld die keurig om half 8 op de stoep stond en vrij snel kon gissen wat er aan de hand was. Er stond geen druk op de leiding dus de ketel zou wel uitstaan. Er stond gelukkig een auto op hun oprit en via het kenteken konden we achterhalen wie de eigenaar was en vonden we op internet hun mobiele nummer.
Ze waren op vakantie in Åre en hadden de ketel uitgezet en de leidingen leeg laten lopen om te voorkomen dat deze zouden bevriezen tijdens hun vakantie.
Heel goed, vond de loodgieter. Zo voorkom je grote waterschades. Alleen is dat een minder goed idee als anderen op diezelfde  put zijn aangesloten en niet in Åre vakantie vieren. Jammer dat hun makelaar dat bij de aankoop vergeten was te vertellen en het ook vergeten was op te nemen in het koopcontract.

Ze zouden zaterdag pas weer terugkomen en begrepen zelf ook wel dat we tot die tijd niet zonder water konden. Dus óf de deur openbreken óf de vakantie afbreken  en terugkomen om de ketel weer aan te zetten.
Ze kozen voor het laatste en zijn om 9 uur 's morgens gaan rijden en waren om 4 uur 's middags thuis om hun buren weer van water te voorzien.

Ik heb maar een bosje tulpen gekocht om hen als nieuwe buren te verwelkomen. Ik denk dat het wel goed komt tussen Karin en Jari en ons. Aardige mensen!

Sociaal of asociaal

Ik mopper wel vaker zoals jullie wellicht hebben gemerkt en als je dat nu maar met een korreltje zout en een vleugje humor neemt dan valt het eigenlijk allemaal best wel mee hier in het hoge noorden. Maar nu gaat mijn gegrom heel wat verder. Boos en teleurgesteld ben ik. Op de Zweedse staat. En niet zo zuinig ook.

Heel wat blogjes geleden heb ik geschreven over mijn 'pleegzoon' Amir, mijn amaatje uit Iran.

Amir heeft een lange en ingewikkelde geschiedenis en daar zal ik jullie niet mee lastig vallen maar in september 2011 besloot de immigratiedienst in al haar wijsheid Amir geen verblijfsvergunning voor Zweden te geven. Zulke beslissingen moet je respecteren - niet iedereen kan immers zijn toevlucht in een rijk westers land zoeken uitsluitend en alleen omdat je de pech hebt een idioot als staatshoofd te hebben gekregen.
Amir moest dus het land uit, zei de immigratiedienst. Er werd aan Amir gevraagd of hij wilde meewerken aan zijn uitzetting maar dat wilde Amir niet. In Iran geldt de krankzinnige wet dat als je geprobeerd hebt asiel aan te vragen in een ander land en je komt terug in Iran (om wat voor reden dan ook), dan word je voor 5 jaar in de nor gezet. En een nor in Iran is niet helemaal te vergelijken met de Bijlmerbajes in Amsterdam, geloof mij!
Amirs vader heeft inmiddels al een half jaar vastgezeten en is mishandeld omdat hij moest vertellen waar Amir was wat hij overigens steeds geweigerd heeft.

Omdat Amir weigert mee te werken aan zijn uitzetting - welke asielzoeker werkt wel vrijwillig mee aan zijn uitzetting, kun je je afvragen - is de zaak overgedragen aan de grenspolitie.
Die moeten Amir dus officieel aanhouden en het land uitzetten. Maar sinds september is er niets meer gebeurd en de komende tijd zal er ook wel niets gebeuren. Amir heeft namelijk een paspoort nodig om terug te kunnen keren naar Iran maar de Iraanse ambassade in Stockholm weigert paspoorten uit te geven aan asielzoekers. En als ze dat wel zouden doen dan zou Amir netjes worden opgewacht op de luchthaven van Teheran om direct te kunnen worden afgevoerd naar de lik ergens in een verre buitenwijk van Teheran.
Pakt de grenspolitie hem dus op, dan moeten ze ook voor hem zorgen en daar hebben ze geen zin in.

Op dit moment woont Amir is een huis voor minderjarige asielzoekers in Ludvika. Hij krijgt keurig elke maand 700 kronen zakgeld, hij heeft een dak boven zijn hoofd en ook zijn eten wordt betaald door de immigratiedienst. Dat is Europees zo geregeld om te voorkomen dat kinderen in de illegaliteit belanden.
Maar nu wordt Amir begin maart 18 jaar en is dan volgens de Zweedse wetgeving geen kind meer.
Op 10 maart kan Amir dus de schamele bezittingen die hij heeft bij elkaar rapen en wordt ie op straat gemikt. Geen grapje, hij staat letterlijk op straat. Het zal de Zweedse staat een worst zijn wat er met Amir gebeurt, waar hij gaat wonen, waar hij zijn eten vandaan zal halen en wie er voor hem zal zorgen.
Ik heb ellelange gesprekken gevoerd met de gemeente om naar een oplossing te zoeken maar ook de gemeente zegt:"het is ons pakkie an niet meer, hij is volwassen. Good luck with your life".

Natuurlijk is er wat voor te zeggen om asielzoekers niet eeuwig te pamperen en te laten doorprocederen - dat waar Nederland zo goed in is - maar als je besluit om iemand het land uit te zetten, zet hem dan ook het land uit.

Eigenlijk zijn er maar twee oplossingen.
1. Amir komt zo lang er niets geregeld is bij ons wonen en we hopen de school zo ver te krijgen dat hij daar naar toe mag zo lang hij bij ons woont.
2. Een werkgever in Zweden wil Amir een tijdelijk of vast dienstverband geven zodat hij op basis daarvan een tijdelijk of een permanente verblijfsvergunning kan krijgen.

Het zal wel uitdraaien op oplossing 1 want welke werkgever in Zweden wil een Iraanse asielzoeker in dienst nemen als hij ook Pelle of Olle met subsidie kan krijgen.

En toch maak ik van de gelegenheid gebruik:
Ben jij een Zweedse werkgever of ken jij een Zweedse werkgever die Amir voor korte of langere tijd - desnoods voor een hongerloontje - in dienst wil nemen zodat Amir op basis daarvan een verblijfsvergunning kan krijgen, laat het mij dan zo spoedig mogelijk weten.
Amir is een serieuze, leergierige en betrouwbare jongen die zeer goed zweeds en engels spreekt en bijzonder gemotiveerd zal zijn om zijn werkzaamheden naar volle tevredenheid uit te voeren.

Nederland heeft Mauro, wij hebben Amir!

Zijn Zweden echt normaal?

Are Swedes really that normal?

Vrij vertaald naar een artikel van Colin Moon (met ervaringen van Bart)

Om effectief te kunnen communiceren met Zweden dien je je te realiseren dat Zweden ook  eigenaardigheden hebben. Voor Zweden is dat echter niet zo makkelijk te verkroppen. Hoe kan iemand die goed bij zijn verstand is een normale, efficiënte Zweed als vreemd beschouwen?

Het uitgangspunt van de Zweed is natuurlijk dat zij “normaal” zijn. Natuurlijk denken de Zweden dat zij een beetje meer normaal zijn dan anderen. Ze geloven dat ze heel gevoelig en logisch ingesteld zijn. Ze hebben vaak niet in de gaten dat hun zakelijke partners een andere mening hebben. Die kunnen vaak denken dat Zweden grappig, vermakelijk en soms zelfs een tikje raar zijn.
Neem bijvoorbeeld de zakenwereld. Zweden nemen deel aan vergaderingen. Heel veel vergaderingen. Drie dingen in Zweden zijn absoluut zeker: de dood, de belastingen en nog meer vergaderingen.

Mötet gick bra!

Wanneer bedoelen Zweden eigenlijk wanneer ze zeggen “Mötet gick bra”’ (de vergadering ging goed)? Waren er verhitte discussies? De vergadering duurde eeuwen? Het grote aantal beslissingen die worden genomen? Ik betwijfel het.

Andere mensen op deze planeet geloven dat de enige bedoeling van een vergadering is om beslissingen te nemen. Een Zweedse vergadering wordt namelijk gehouden om samen met de aanwezigen op de vergadering te bepalen wanneer de volgende vergadering gehouden dient te worden, waarop je kunt praten over wat er de vorige vergadering gebeurd is. Vandaar dat vergaderingen vaak gehouden dienen te worden.
Op deze vergadering hebben Vicky (Victoria), Lasse (Lars) en Nisse (Nils) de kans om te zeggen wat ze vinden. Wanneer je daarna denkt een beslissing te willen nemen is het echter nodig om een andere vergadering te organiseren, want in de tussentijd dienen Vicky, Lasse en Nisse met hun collega´s Ninni, Titti en P-O (Per Olof voor de niet Zweden) te vragen wat zij er van denken. Het liefst wordt dit dan besproken in een werkgroepje (waar ook weer diverse vergaderingen voor ingepland worden).

Beslissingsproces

In Zweden worden beslissingen genomen via een zogenaamd “förankringsprocess”. Wanneer Zweden praten over een proces, is het handiger om geen haast te hebben. Ze hebben namelijk een proces voor alles. Kort gezegd betekent dit dat iedereen betrokken wordt in alles.

Iedereen vormt een opinie en iedereen luistert daarnaar. Daarna wordt er een compromis gesloten. Het woord compromis klinkt als muziek in de oren van iedere Zweed. Niet teveel en niet te weinig. Niemand wint en niemand verliest. Misschien wordt er gediscussieerd, maar in ieder geval is men het altijd eens over de datum en tijd voor de volgende vergadering.

Agenda

Zweden houden daarom ook heel erg vast aan de agenda van een vergadering. Ze zetten een paraafje bij ieder punt, nadat iedereen de kans gehad heeft om zijn zegje te doen. Ze moeten dit ook wel doen, want er is namelijk haast geboden bij het doorlopen van de agenda, want 10 minuten later is er alweer een volgende vergadering. Daarentegen wordt er natuurlijk wel iedere vergadering een uitgebreide “fika” aangeboden, waar iedereen zich op mag storten alsof ze een hele week niet gegeten hebben (terwijl de meeste net uit een net zo goed gevulde fika-vergadering gestapt komen).
 Zweden houden daarom ook helemaal niet van het laatste punt op de agenda “Övriga frågor” (overige punten). Geen enkele zichzelf respecterende Zweed zal zich wagen aan het verlengen van een vergadering met zijn eigen in te brengen punten met natuurlijk het grote risico dat de vergadering iets langer zal duren dan gepland. Natuurlijk wordt er met de tijd die het puntje Övriga frågor in kan nemen geen rekening gehouden tijdens het nuttigen van de fika.
Tijd om te beslissen

Zweden zeggen zelden meteen ja of nee. In plaats van ja of nej komt er dan iets uit van nja, wat zoveel betekent als “ja, maar nee, maar..”. Gewoon ja of nee zeggen kan in Zweden namelijk leiden tot een conflict en daar zijn Zweden niet zo happig op. Om dit te voorkomen dien je je heel vaak te bedienen van woorden als “misschien”, “dat hangt er vanaf”, “dat gaan we onderzoeken” of “ik zal zien wat ik kan doen”. Het opstarten van werkgroepjes kan vaak ook een nuttige oplossing zijn.

Buitenlanders kunnen daarover geïrriteerd of zelfs boos worden. Zweden beschouwen dit dan als hysterisch gedrag. En hysterisch gedrag voelt niet comfortabel en dient geheel niet getoond te worden tijdens kantooruren. Maar als je een Zweed hoort praten dat je naar een plaats kan gaan die “hellsicke” heet, dan heb je het echter goed verbruid.

Je zult je afvragen hoe Zweden sowieso een beslissing kunnen nemen. Voor dit niet kunnen nemen van beslissingen hebben ze echter ook een woord uitgevonden, namelijk “beslutsimpotens”. Vertaal dit zo´n beetje als niet de ballen hebben om hoe dan ook een beslissing te kunnen nemen.

Melk en geen suiker

Iemand heeft weleens gezegd dat als de Zweden hun koffiepauzes zouden opgeven ze vijf jaar eerder met pensioen kunnen. Koffie drinken is namelijk een essentieel onderdeel van een vergadering, hetzij als een zelfbedieningshandeling tijdens een praatje of als een separate pauze (met daarbij de nodige versnaperingen als genoemd in het eerste deel van dit stuk). Deze koffiepauze dien je echter niet te verwarren met een nog meer voorkomende “bensträckare” (benen-strekker). Hierbij gaat iedereen staan om eventjes zijn zitvlees te ontlasten. Ik heb weleens geopperd dat we eigenlijk op die momenten gewoon door kunnen praten, maar daar werd natuurlijk heel vreemd van opgekeken
Onder andere daaruit heb ik mijn lesje geleerd om niet aan de Zweedse vergadertradities te toornen.

Balans tussen werk en vrije tijd

De meeste Zweden is het er erg aan gelegen om een gezonde balans te vinden tussen werk en het andere deel van hun leven. Ze zeggen dat Zweden hard werken, alleen zijn ze niet zo vaak op hun werk om dat ook daadwerkelijk te doen. Probeer maar eens om iemand op een vrijdagmiddag te pakken te krijgen. Aan het einde van de dinsdag wordt er al uitvoerig besproken wat er in het komende weekend gedaan gaat worden en stel je voor dat je de dag voor een feestdag (een zogenaamde “afton”) hoeft te werken. Waar iedereen op de 24e december gewoon werkt is dit in Zweden een vrije dag. Vrijdagmiddag na 14:00 uur zet je je telefoonbeantwoorder al op “gått för dagen” (wat zoveel betekent als: laat maar gaan die resterende uurtjes op mijn werk, ik ben lekker al naar huis).

Vakantie

In Zweden heb je recht op een behoorlijk aantal vrije dagen (zeker als je de verplichte aftons meerekent). Het grote voordeel zijn toch wel de “klämdagar”, zogenaamde werkdagen tussen een feestdag en het weekend, waardoor je plotseling een langere vakantie hebt, maar wat je dan maar één vakantiedag kost. Gelukkig kun je in Zweden ook dagen opnemen om je ziek kind te verzorgen (zgn. “vård av sjukt barn-dag”), waarbij je gewoon doorbetaald je werk even achter je kan laten om een dagje voor je zieke kind te zorgen. Dit fenomeen is overigens geheel geaccepteerd in Zweden, evenals het feit dat je niet op je werk verschijnt als je ´s ochtends een druppel uit je neus voelt komen of een beetje raar gevoel in je maag hebt. Je zou je collega´s eens kunnen besmetten met een opkomende verkoudheid of een maaggriepje.

Maar -eerlijk is eerlijk- als de Zweden niet vergaderen en toch op het werk zijn gaat het er vaak wel effectief aan toe. Buiten het ieder uur checken van je Facebook-pagina en het lezen van de krant komt er toch nog wel wat uit hun handen. Maar echter niet voor 08:30 (opnemen flex-tijd), na 16:00 (ophalen van de kinderen van de naschoolse opvang), niet na 14:00 op een vrijdag en het liefste ook niet tussen 1 mei en half augustus.
Het is dus maar net vanuit welke ogen en achtergrond je de Zweden bekijkt, zo normaal zijn ze dus blijkbaar ook weer niet.

En daar ben ik nog steeds iedere dag blij om!!!