Aan minister van Financiën
Anders Borg
Box 1
123 45 Stockholm
Betr: belastingaanslag 2011
Ludvika, 22 mei 2012
Beste Anders,
Hier even een kattebelletje van één van je buitenlandse onderdanen die sinds haar komst in mei 2002 inmiddels al een aardig kapitaaltje heeft bijgedragen aan de Zweedse schatkist.
Je kent me wel, die druiloor die keurig betaalt wat haar opgedragen wordt en vaak nog wat meer zodat bij de belastingaanslag die elk jaar op de mat valt de belastingdienst constateert dat er weer wat terugbetaald moet worden aan ondergetekende.
Het zijn geen megabedragen hoor maar meestal toch wel genoeg om me heel even rijk te voelen in 'pluk-me-kaal' Zweden. Als ik de btw/moms buiten beschouwing laat heb ik inmiddels al een dikke twee miljoen kronen mogen afstaan aan dat het Zweedse sociale systeem de afgelopen tien jaar maar ik klaag niet want uiteindelijk heb ik daar ook gebruik van kunnen maken. Mijn kinderen zijn naar school geweest, artsen zijn betaald toen ik ziek was, onbezorgd zoef ik over het Zweedse asfalt en ik zal zeker niet boven de grond blijven staan als ik aan de hemelpoort sta te kloppen. Allemaal betaald met mijn eigen belastingcentjes. En dat wat ik zelf niet gebruik daar weet jij Anders, zeker een andere leuke bestemming voor te vinden. Prima hoor, als ik dat niet wil had ik maar naar de Maagdeneilanden moeten emigreren (waar ik overigens wel eens serieus over na begin te denken, al was het alleen maar vanwege het klimaat, maar dat terzijde).
Maar nu moet er iets van mijn hart en vandaar dat ik me maar direct tot jou richt. Want zou ik me richten tot Margaretha Karlsson, één van je werknemers bij de belastingdienst die ooit zorgvuldig is geselecteerd na een langdurige sollicitatieprocedure en als beste uit de bus kwam, en die me deze week een briefje namens de belastingdienst stuurde, dan weet ik zeker dat zij vaste klant zou worden bij de interne psychiatrische dienst van de belastingdienst.
Zij schreef mij namelijk het volgende antwoord naar aanleiding van mijn verzoek tot terugbetaling van te veel betaald belastinggeld in 2011:
"Uw verzoek tot voortijdige terugbetaling van de belastingaanslag 2011 is afgewezen. De reden hiertoe is:
met referte aan hoofdstuk 64 paragraaf 5 van het wetboek skatteförfarandelagen (SFL) zal voortijdige uitbetaling van eerder betaalde loonbelasting uitsluitend geschieden wanneer:
het bedrag anders zou worden terugbetaald volgens hoofdstuk 56 paragraaf 9 van de SFL en het onaannemelijk zou zijn om langer te wachten. Een onaanemelijkheidsbeoordeling is gebaseerd op het feit dat het moet gaan om een wezenlijk bedrag te weten minimaal 0,2 keer het basisbedrag wat voor 2011 is vastgesteld op 8 560 kr. Een uitzondering kan worden gemaakt wanneer een niet wezenlijk bedrag te weten minder dan minimaal 0,2 keer het basisbedrag voor schulden aan de belastingdienst".
De brief gaat nog even verder en je zal vast weten wat er nog meer in die brief staat, Anders. De essentie van de brief dringt wel tot me door hoor, ik begrijp dat mijn verzoek is afgewezen. Maar kan Margaretha dat dan niet gewoon schrijven.
Ik kan wel even een suggestie geven van tekst die simpele zielen zoals ik wel begrijpen:
"Beste Patricia, we moeten je verzoek voor het terugbetalen van je eigen geld helaas afwijzen omdat wij jou pecunia gewoon harder nodig hebben dan jijzelf. Een dikke 8% van de Zweden zit momenteel werkloos thuis en zij willen ook graag een boterham op tafel. Verder willen jouw vrienden uit Verwegistan met een vaste verblijfsvergunning en uitkering ook graag hun maandelijkse toelage krijgen. Bovendien is de doop van kleine Estelle wat duurder uitgevallen dan gepland en ook Zweden ontkomt er niet aan om kansloos Griekenland overeind te houden. Tel daarbij op de vele snoepreisjes die we onszelf regelmatig kado moeten doen en dan gaat het hard met de staatsruif.
Je begrijpt, Patricia, elke öre is er één en we hebben jouw duimkruid dus erg hard nodig.
Ik hoop dat je begrip hebt voor onze penibele economische situatie maar zonder jou redden we het gewoon niet.
Meid, hou je taai en probeer het volgend jaar gewoon opnieuw.
Houw doe, Margaretha."
Kijk Anders, dat is een heel andere toonzetting. Ik ben nog steeds niet blij maar ik weet in ieder geval dat mijn geld goed terecht komt op een plek waar het blijkbaar harder nodig is dan bij mij.
Zullen we afspreken Anders dat je even een woordje wisselt met Margaretha en vraagt of ze even een nieuw briefje voor me in elkaar flanst. En dat je voor dit keer een oogje toeknijpt en haar niet op staande voet ontslaat? Hebben we een deal Anders?
Groetjes aan vrouw en kinderen en we komen gauw effe een bakkie doen.
Patrice
Carpe diem
dinsdag 22 mei 2012
zaterdag 5 mei 2012
Mythe
Ik wil nu voor eens en voor altijd een mythe de wereld uit helpen die hardnekkig rond blijft waren in de wereld; de mythe dat Zweden een goed georganiseerd volkje is. Ze zijn ongetwijfeld goed in het in stand houden van een mythe maar neem van mij aan, organiseren en regelen kunnen ze absoluut niet.
Ik heb lang genoeg gestudeerd om te weten dat je zaken nooit ongefundeerd mag neerschrijven maar dat je je conclusies altijd moet baseren op feiten dus hier komen wat feiten:
Ik heb lang genoeg gestudeerd om te weten dat je zaken nooit ongefundeerd mag neerschrijven maar dat je je conclusies altijd moet baseren op feiten dus hier komen wat feiten:
- Dit weekend is door een aantal makelaars uitgeroepen tot het grote 'open-huis' weekend waarbij je dus huizen mag gaan bekijken teneinde zelf uiteindelijk eigenaar te worden van een mooi stulpje in Scandinavië. Maar, je moet je wel aanmelden bij de makelaar om te vertellen dat je komt kijken en vrijwel alle makelaars houden open huis tussen 14:00 - 14:30 uur. Met een beetje mazzel kun je in dat half uurtje twee appartementen bekijken als je het geluk hebt dat ze allebei in hetzelfde gebouw liggen. Is er dan geen makelaar die bedenkt dat ze hun concurrenten de loef af kunnen steken door open huis te houden van 10.00 - 16:00 uur? En hoe open is een open huis als je je eerst moet aanmelden?
- Als je de Zweedse nationaliteit wil aannemen moet je de Nederlandse nationaliteit opgeven. Daartoe moet je 150 euro/1500 kronen betalen en je paspoort opsturen naar de immigratiedienst. Vervolgens zul je de Zweedse nationaliteit binnen 12 maanden (één jaar!!!) toegewezen krijgen en kun je een Zweeds paspoort aanvragen. Je kunt dus een jaar lang niet naar het buitenland omdat je geen paspoort of identiteitskaart bezit. Dus bij het plotseling overlijden van een familielid ontbreek jij op de begrafenis want je mag niet naar het buitenland. Wil je om die reden je paspoort terug dan ben je je geld kwijt en mag je de hele procedure weer van vooraf aan laten beginnen.
- Bij de post is een nieuw project - ongetwijfeld met EU subsidie - gestart genaamd LINDA. Waar de afkorting voor staat weet niemand maar de naam is leuk. In dat project wordt de post voorgesorteerd op postcode in Örebro en wordt daarna gesorteerd aangeleverd in de uitlevercentra. Goed idee ware het niet dat bijvoorbeeld het hele dorp Nyhammar waar wij wonen postcode 77014 heeft zodat er alsnog handmatig gesorteerd moet worden en dat dit systeem bovendien al in Nederland wordt gebruikt sinds 1990. Ik werkte namelijk bij Correct Express in die tijd en zat de hele avond postcodes in te kloppen van pakketjes die de volgende dag afgeleverd moesten worden.
- Ik kan een hele blog besteden aan de inefficientie van de post maar ik bespaar jullie de lachsalvo's. Maar leuk is het wel om te weten dat Richard een hele dag op cursus is geweest om te leren hoe hij milieuvriendelijk zijn voertuig moet besturen en vervolgens met een vrachtwagen naar Falun wordt gestuurd (50 km heen en weer) om een komkommer weg te brengen.
- Restaurants sluiten in de regel om zes uur 's avonds. Als je 's avonds een keer uit eten wil dan kun je uiteraard wel terecht bij Mc Donalds.
- Twee weken geleden werden wij onverwacht getrakteerd op 20 cm sneeuw - april doet wat ie wil - maar de wegen werden niet meer geveegd want de veegmachines waren al opgeruimd met als gevolg dat ik een dikke twee uur heb gedaan over een stukje snelweg van 18 km.
- Het wemelt in Zweden van de kapsalons maar bij elke kapper moet je een afspraak maken en betaal je gemiddeld 40 euro/400 kronen voor een simpele knipbeurt. Er zijn wel enkele kappers met drop-in maar voor de drop-in moet je dan wel weer een afspraak maken. Marktwerking, nog nooit van gehoord.
- Ismail zijn uitkering is gehalveerd en als hij vraagt waarom krijgt hij als antwoord dat dat een beslissing van de hoogste chef is geweest. Hij heeft weinig genen van mij maar inmiddels wel de assertiviteit van zijn pleegmoeder overgenomen dus een afspraak met de hoogste chef gemaakt. In dat gesprek krijgt hij als antwoord dat dat een te gedetailleerde beslissing is waar de big boss zich niet mee bemoeit en verwijst hem vervolgens terug naar de mensen die hem naar de hoogste chef verwezen. Geen geld, geen antwoord en een kwestie van kastje en muur.
- Elk jaar organiseert Borlänge een 'peace and love' festival met veel muziek en bands waar half Zweden op af komt. Elk jaar organiseert Ludvika in precies hetzelfde weekend een muziekfestival met bands die ver onder het niveau van Peace and Love liggen en elk jaar staat er in de krant dat de opkomst in Ludvika tegenviel maar dat men geen idee heeft hoe dat nou komt. Het lag waarschijnlijk aan het weer.
- Zweden zit op slot in de zomer. Tussen 15 juni en 15 augustus krijg je niemand te spreken, kun je geen enkel probleem oplossen en heb je frequente gesprekken met telefoonbeantwoorders. Nog nooit is iemand op het idee gekomen om de werkzaamheden van iemand die op vakantie is tijdelijk overgenomen zouden kunnen worden door een collega.
- De tijd tussen overlijden en begrafenis is nergens ter wereld zo lang als in Zweden. Gemiddeld duurt het drie maanden voor je een tuintje op je buik krijgt maar het komt regelmatig voor dat mensen 5 maanden bewaard worden voor ze een keertje officieel mogen gaan hemelen. Begrafenisondernemers willen nu een wettelijke regeling dat dat binnen 8 weken moet gebeuren en nu staat Zweden dus op zijn achterste benen. De begrafenisstress zoals men die kent van het continent waar naar wordt gezegd men binnen 5 werkdagen de koffie met cake achter de kiezen moet hebben , daar hebben ze echt geen zin in.
- Mijn drie katten moesten gisteren naar de dierenarts voor hun jaarlijkse prik. Zonder overdrijven ben ik tweeeneenhalf uur binnen geweest. Ik had gelukkig een vrije dag genomen.
vrijdag 27 april 2012
LAT
Voor sommigen een donderslag bij heldere hemel, anderen zagen het al jaren aankomen en hebben zich verwonderd afgevraagd hoe zo'n aardige man het zo lang uit heeft weten te houden met zo'n haaiebek. Maar de kogel is door de kerk, Ries en ik gaan uit elkaar. Leedvermaak is ook vermaak dus er zullen zeker mensen zijn die roepen:"Ik heb het al gezegd toen de trouwkaart op de mat viel.... die gaan de rit niet volmaken, let op mijn woorden. Hij zo'n trouwe sul en zij altijd met d'r grote kanis vooraan en overal een mening over, dat kan niet goed gaan".
Onze "scheiding" is echter niet definitief, hopelijk niet lang en zeker niet vrijwillig. Ik heb namelijk een baan gekregen in Haninge, een voorstad van Stockholm en op steenworp afstand van mijn dochter, schoonzoon en binnenkort kleinzoon. En ook wat dichterbij Robin en Mathilda. Sinds onze twee oudsten de provincie hebben verlaten en ook kuiken nummer drie binnenkort het nest verlaat is er eigenlijk niets dat ons nog bindt aan het platteland. Ikzelf mis de stad al jaren en doe een moord voor lopend-naar-het-werk of een-bakkie-op-een-terrasje. Of wat dacht je van een bus die elk kwartier gaat.
Binnen het arbeidsbureau is het vrij eenvoudig om intern te solliciteren en afgelopen maandag mocht ik dus op gesprek komen voor hetzelfde werk als dat ik nu doe maar dan in Haninge. 's Middags belde de chef al op en meldde enthousiast dat ik 4 juni mag beginnen. En daarmee begon een 24-uurs zoektocht naar een onderkomen. Want een dak boven je hoofd vinden in de nabijheid van Stockholm dat redelijk betaalbaar is, is vergelijkbaar met het zoeken naar een garnaal met groene stippels in de Stille Oceaan.
Quinta bood vriendelijk de babykamer aan tegen een schappelijke huurprijs en een collega stelde spontaan haar tent ter beschikking. Ik heb nog even getwijfeld over een kartonnen doos maar in mijn maat zijn die moeilijk te vinden tenzij ik mijn voeten buitenboord hang.
Uiteindelijk gaan we nu voor een koopappartement op 10 minuten LOPEN van mijn werk en waar Ries en Savannah bij in kunnen trekken zodra ons huis in Dalarna is verkocht. We rekenen erop dat de verkoop van het huis helaas nog wel even kan duren en tot die tijd blijft Richard wonen in Ludvika samen met Savannah en werken in Borlänge. Zodra het huis verkocht is kan ook hij interne overplaatsing aanvragen en kunnen we op zoek naar een nieuw huis in Stockholm. Maar tot die tijd gaan we dus latten. Ik woon en werk in Stockholm op werkdagen en kom de weekenden naar Dalarna. In Zweden is dat heel gewoon en wordt weekpendelen genoemd. Zeg dus niet dat ik niet integreer want ik heb me inmiddels volledig aangepast aan de Zweedse mores, weekpendelen en een LAT relatie. Nu alleen nog een tweede leg.
Ik hoop alleen niet dat het te lang duurt want scheiden van mijn echtgenoot doe ik echt niet vrijwillig en zeker niet graag. Daar is hij te lief en ben ik te gebekt voor.
Onze "scheiding" is echter niet definitief, hopelijk niet lang en zeker niet vrijwillig. Ik heb namelijk een baan gekregen in Haninge, een voorstad van Stockholm en op steenworp afstand van mijn dochter, schoonzoon en binnenkort kleinzoon. En ook wat dichterbij Robin en Mathilda. Sinds onze twee oudsten de provincie hebben verlaten en ook kuiken nummer drie binnenkort het nest verlaat is er eigenlijk niets dat ons nog bindt aan het platteland. Ikzelf mis de stad al jaren en doe een moord voor lopend-naar-het-werk of een-bakkie-op-een-terrasje. Of wat dacht je van een bus die elk kwartier gaat.
Binnen het arbeidsbureau is het vrij eenvoudig om intern te solliciteren en afgelopen maandag mocht ik dus op gesprek komen voor hetzelfde werk als dat ik nu doe maar dan in Haninge. 's Middags belde de chef al op en meldde enthousiast dat ik 4 juni mag beginnen. En daarmee begon een 24-uurs zoektocht naar een onderkomen. Want een dak boven je hoofd vinden in de nabijheid van Stockholm dat redelijk betaalbaar is, is vergelijkbaar met het zoeken naar een garnaal met groene stippels in de Stille Oceaan.
Quinta bood vriendelijk de babykamer aan tegen een schappelijke huurprijs en een collega stelde spontaan haar tent ter beschikking. Ik heb nog even getwijfeld over een kartonnen doos maar in mijn maat zijn die moeilijk te vinden tenzij ik mijn voeten buitenboord hang.
Uiteindelijk gaan we nu voor een koopappartement op 10 minuten LOPEN van mijn werk en waar Ries en Savannah bij in kunnen trekken zodra ons huis in Dalarna is verkocht. We rekenen erop dat de verkoop van het huis helaas nog wel even kan duren en tot die tijd blijft Richard wonen in Ludvika samen met Savannah en werken in Borlänge. Zodra het huis verkocht is kan ook hij interne overplaatsing aanvragen en kunnen we op zoek naar een nieuw huis in Stockholm. Maar tot die tijd gaan we dus latten. Ik woon en werk in Stockholm op werkdagen en kom de weekenden naar Dalarna. In Zweden is dat heel gewoon en wordt weekpendelen genoemd. Zeg dus niet dat ik niet integreer want ik heb me inmiddels volledig aangepast aan de Zweedse mores, weekpendelen en een LAT relatie. Nu alleen nog een tweede leg.
Ik hoop alleen niet dat het te lang duurt want scheiden van mijn echtgenoot doe ik echt niet vrijwillig en zeker niet graag. Daar is hij te lief en ben ik te gebekt voor.
dinsdag 10 april 2012
Pasen
Zo is het bijna Pasen en zo is het net Pasen geweest. Gelukkig heb ik nog wat vrije dagen na Pasen opgenomen want zo'n volksfeest gaat toch niet in je kouwe kleren zitten.
Het begon namelijk al op Goede Vrijdag.
Tijger, één van onze drie katten had enkele dagen geleden huis en haard verdedigd toen een onbekende zwarte soortgenoot de tuin betrad. Hij was daarbij onbedoeld toch wat gewond geraakt aan zijn oog en vrijdag zat dat oog helemaal dicht en leek hij er ook last van te hebben. Niets zo leuk als het weekendtarief van de dierenarts betalen dus togen Savannah, Tijger en ik naar het dierenziekenhuis 100 km verderop om Tijger weer van twee ogen te laten voorzien. De kat moest blijven en kon over een uurtje of 3 weer opgehaald worden. Geen nood, Savannah en ik zouden wel wat uurtjes stukgooien in het winkelcentrum en bovendien moest omama van de trein worden gehaald die bij ons de Paasdagen zou doorbrengen.
Eerst maar eens even naar de autospeciaalzaak - niet direct mijn favoriete shopstek, maar één van mijn banden miste een ventieldopje dus daar moest een nieuw exemplaar voor worden aangeschaft. Weet ik veel dat dat onder de afdeling pimp-your-car valt dus uiteindelijk vroeg ik bij de klantenservice naar een ventieldopje voor mijn auto. Ik had zelfs nog even gecontroleerd welk merk en type auto ik heb want daar vragen ze altijd naar op momenten dat je er niet op bedacht bent en dus met een mond vol tanden staat. Maar dat wilde de goede man niet weten, nee, hij vroeg me slechts welke kleur ik wilde hebben. Welke kleur!! Weet ik veel, zwart net als de andere drie lijkt me wel passend. Nee, die had ie niet maar wel rood, zilver, goudkleurig, metallic, blauw, groen en roze. Nou ben ik van mezelf best een avonturier maar roze ventieldopjes gaan me echt te ver. Uiteindelijk heb ik voor de metallic gekozen - lekker veilig - en hebben al mijn banden weer een ventieldopje. Drie zwarte en één metallic.
Vervolgens zijn Savannah en ik nog even uitgeweest op een boeketje betaalbare narcissen, leuk voor op de paastafel, maar uiteindelijk hebben mijn gasten het moeten doen met paasservetjes als versiering want voor de narcissen moest ik mijn spaarrekening aanspreken.
Als afsluiting nog even een babytruitje, broekje en mamatrui gekocht want Quinta groeit tegen de klippen op en het kind kan zich toch niet in een representatieve bungalowtent hullen, nietwaar. En ze moet nog 5 maanden.
Daarna snel naar het station om omama op te halen en daarna door naar het ziekenhuis om een gerepareerde kat op te halen. Maar de kat was nog niet gerepareerd want er was een spoedkeizersnee tussen gekomen. Dus Tijger moest nog even wachten op een nieuw oog. En wij ook want het kon nog wel een paar uur duren. Dus toch maar naar huis gereden, zalm in de oven gemikt waarna de dierenarts belde om te vertellen dat de kat gerenoveerd en wel kon worden opgehaald. Gelukkig was Robin met vriendin en auto in Ludvika dus hij was zo goed om 'even' naar Falun te rijden om de kat te halen. Bovendien had hij al gegeten. En de beschikking over een spaarrekening als losgeld voor de kat.
Zaterdag was iedereen inmiddels gearriveerd en vermaakten de heren zich met autoaangelegenheden (jammer dat mijn ventieldopje er al opzat anders had Ries dat mooi kunnen doen) terwijl de dames de portemonnees nog maar eens lieten wapperen in het winkelcentrum.
Zondag zou er nog meer visite komen dus ik heb de keuken van binnen en van buiten gezien om een lekker paasbuffetje in elkaar te draaien. Omdat het mooi weer was - de zon scheen - maar het wel wat waaide kwam Richard op het lumineuze idee om het windscherm op te zetten. Nu is een windscherm vooral bedoeld om op het strand uit de wind te liggen maar in onze tuin is geen strand. Wel een terras dus sloeg hij dapper wat spijkers in mijn balkon en zette het windscherm neer. Het was wel een beetje jammer dat bij elke minimale windvlaag de pootjes onder het windscherm vandaan schoven waardoor het scherm voortdurend omviel. Ik heb hem zeker 15 keer met dat scherm in de weer gezien al dan niet geholpen door kinderen die intens medelijden hadden met hun vader omdat hij door de hele goegemeente werd uitgelachen. Toen het scherm eindelijk stormvast leek te staan zijn we naar binnen gegaan omdat het te koud werd. Zo sneu!
Maandag is iedereen weer huiswaarts gegaan en heb ik mijn laatste tentamen afgemaakt.
Het was een geslaagd weekend!
Een impressie van mijn ventieldopje
Het begon namelijk al op Goede Vrijdag.
Tijger, één van onze drie katten had enkele dagen geleden huis en haard verdedigd toen een onbekende zwarte soortgenoot de tuin betrad. Hij was daarbij onbedoeld toch wat gewond geraakt aan zijn oog en vrijdag zat dat oog helemaal dicht en leek hij er ook last van te hebben. Niets zo leuk als het weekendtarief van de dierenarts betalen dus togen Savannah, Tijger en ik naar het dierenziekenhuis 100 km verderop om Tijger weer van twee ogen te laten voorzien. De kat moest blijven en kon over een uurtje of 3 weer opgehaald worden. Geen nood, Savannah en ik zouden wel wat uurtjes stukgooien in het winkelcentrum en bovendien moest omama van de trein worden gehaald die bij ons de Paasdagen zou doorbrengen.
Eerst maar eens even naar de autospeciaalzaak - niet direct mijn favoriete shopstek, maar één van mijn banden miste een ventieldopje dus daar moest een nieuw exemplaar voor worden aangeschaft. Weet ik veel dat dat onder de afdeling pimp-your-car valt dus uiteindelijk vroeg ik bij de klantenservice naar een ventieldopje voor mijn auto. Ik had zelfs nog even gecontroleerd welk merk en type auto ik heb want daar vragen ze altijd naar op momenten dat je er niet op bedacht bent en dus met een mond vol tanden staat. Maar dat wilde de goede man niet weten, nee, hij vroeg me slechts welke kleur ik wilde hebben. Welke kleur!! Weet ik veel, zwart net als de andere drie lijkt me wel passend. Nee, die had ie niet maar wel rood, zilver, goudkleurig, metallic, blauw, groen en roze. Nou ben ik van mezelf best een avonturier maar roze ventieldopjes gaan me echt te ver. Uiteindelijk heb ik voor de metallic gekozen - lekker veilig - en hebben al mijn banden weer een ventieldopje. Drie zwarte en één metallic.
Vervolgens zijn Savannah en ik nog even uitgeweest op een boeketje betaalbare narcissen, leuk voor op de paastafel, maar uiteindelijk hebben mijn gasten het moeten doen met paasservetjes als versiering want voor de narcissen moest ik mijn spaarrekening aanspreken.
Als afsluiting nog even een babytruitje, broekje en mamatrui gekocht want Quinta groeit tegen de klippen op en het kind kan zich toch niet in een representatieve bungalowtent hullen, nietwaar. En ze moet nog 5 maanden.
Daarna snel naar het station om omama op te halen en daarna door naar het ziekenhuis om een gerepareerde kat op te halen. Maar de kat was nog niet gerepareerd want er was een spoedkeizersnee tussen gekomen. Dus Tijger moest nog even wachten op een nieuw oog. En wij ook want het kon nog wel een paar uur duren. Dus toch maar naar huis gereden, zalm in de oven gemikt waarna de dierenarts belde om te vertellen dat de kat gerenoveerd en wel kon worden opgehaald. Gelukkig was Robin met vriendin en auto in Ludvika dus hij was zo goed om 'even' naar Falun te rijden om de kat te halen. Bovendien had hij al gegeten. En de beschikking over een spaarrekening als losgeld voor de kat.
Zaterdag was iedereen inmiddels gearriveerd en vermaakten de heren zich met autoaangelegenheden (jammer dat mijn ventieldopje er al opzat anders had Ries dat mooi kunnen doen) terwijl de dames de portemonnees nog maar eens lieten wapperen in het winkelcentrum.
Zondag zou er nog meer visite komen dus ik heb de keuken van binnen en van buiten gezien om een lekker paasbuffetje in elkaar te draaien. Omdat het mooi weer was - de zon scheen - maar het wel wat waaide kwam Richard op het lumineuze idee om het windscherm op te zetten. Nu is een windscherm vooral bedoeld om op het strand uit de wind te liggen maar in onze tuin is geen strand. Wel een terras dus sloeg hij dapper wat spijkers in mijn balkon en zette het windscherm neer. Het was wel een beetje jammer dat bij elke minimale windvlaag de pootjes onder het windscherm vandaan schoven waardoor het scherm voortdurend omviel. Ik heb hem zeker 15 keer met dat scherm in de weer gezien al dan niet geholpen door kinderen die intens medelijden hadden met hun vader omdat hij door de hele goegemeente werd uitgelachen. Toen het scherm eindelijk stormvast leek te staan zijn we naar binnen gegaan omdat het te koud werd. Zo sneu!
Maandag is iedereen weer huiswaarts gegaan en heb ik mijn laatste tentamen afgemaakt.
Het was een geslaagd weekend!
Een impressie van mijn ventieldopje
zaterdag 24 maart 2012
Kluns
Ik ben een kluns. Of eigenlijk moet ik in meervoud spreken en schrijven:"wij zijn een kluns" want mijn gewaardeerde ega is minstens net zo'n grote kluns als ik. Echt, hoe hebben we elkaar kunnen vinden!
In de meeste huwelijken is de één een aanvulling op de ander. Zij naait de gordijnen en hij bouwt een hondenhok. Zij vervangt een snoertje aan een lamp en hij repareert de stofzuiger. Zij installeert de dvd speler en hij vult de belastingpapieren in. Mooi verdeeld en zij leefden nog lang en gelukkig. Nou, wij niet! Wij kunnen niks.
Als mijn stofzuiger het begeeft en ik vraag aan Ries of hij er even naar wil kijken, dan pakt hij de stofzuiger, zet zijn handen in zijn zij, blijft drie minuten zo staan en zegt dan opgewekt:"Ik heb ernaar gekeken, geen idee wat er mis mee is". En dan komt Robin een weekendje naar huis, vervangt een nippeltje van een schroefje op een dopje naast een plunkje en verdomd, het ding doet het weer.
In al mijn goedheid heb ik Richard een hd tv voor zijn verjaardag gegeven niet wetende dat je dan ook een hd satelietontvanger en een hd satelietpakket moet hebben. Dus toen Robin (uiteraard wie anders) die tv geinstalleerd had constateerden wij dat het beeld nog net zo belazerd was als bij de oude tv. Wat speurwerk op internet leidde ertoe dat we we een hd satelietontvanger bij mijn grote vrienden van Anaal Digitaal bestelden en toen we die eenmaal hadden leek het een koud kunstje. Kabeltje in de ontvanger, kabeltje in de tv, kabeltje in het stopcontact en kijken maar. Mooi niet dus. Haarscherp stond er op de tv dat er geen kabelontvangst was. Toch maar even de gebruiksaanwijzing van het ding gelezen en daarin stond dat we een dubbele kop en een extra kabel moesten hebben. Nou, die dubbele kop had ik inmiddels al van mezelf.
Dubbele kop gekocht, kabeltje van 10 meter erbij die achteraf 12 meter had moeten zijn waardoor de kabel dus half door de kamer liep om bij de ontvanger te kunnen komen. Gat in de muur geboord met een geleende boor want we kunnen niks maar we hebben ook niks. Alles ingeplugd, geen beeld.
Oude kop er maar weer op gezet want toen hadden we gelukkig nog beeld maar ook dat beeld kregen we niet meer. Zo chagerijning word ik ervan. Uiteindelijk moest Robin er nogmaals aan te pas komen die de hele kermis in een half uurtje voor elkaar had. Van wie hij het heeft, zeker niet van ons!!
Gisteren de beruchte blauwe enveloppe in de bus. In Nederland is ie blauw, in Zweden ook.
Volgens de belastingdienst heeft Richard vorig jaar een eenmansbedrijfje opgericht en ik ook. Van mij klopt het wel maar al zou mijn geliefde echtgenoot het willen, het zou hem zeker niet gelukt zijn. Hij is al blij dat ie 's morgens de weg naar zijn werk bij de post kan vinden. Een eigen bedrijfje oprichten is echt zijn ding niet.
In mijn enthousiasme probeerde ik alle cijfertjes te begrijpen en te identificeren maar om heel eerlijk te zijn heb ik geen benul waar ik naar kijk. Ik weet niet eens of ik moet betalen of dat ik nog wat terugkrijg. Dat laatste zal wel niet want ik krijg nooit wat terug, hooguit het verkeerd ingevulde belastingformulier.
Dan heb ik gelukkig wel weer een vriendin die boekhouder is en zelf een eigen bedrijfje runt, www.lekute.se, en ongetwijfeld wel weet wat en hoeveel moms, skatte, inbetalning en utbetalning ik moet invullen. Maar ja, ik moet het weer aan een ander vragen want zelf kan ik niks.
Mijn vriendin in Nederland weet me over te halen om te gaan joggen. Rennen is al niks voor mij, ik krijg al een astmaanval als ik 50 meter op een perron naar de trein moet rennen, maar zij is er 14 kilo mee afgevallen dus dat zal mij verdimme toch ook moeten lukken.
Op internet heb ik een site gevonden met een trainschema dat garandeert dat je binnen 6 weken 5 kilometer onafgebroken kunt rennen. En dan ook nog een anderhalve kilo per week afvallen, daar ga ik voor. Heb ik ruim voor de zomer mijn o zo gewenste gewicht bereikt.
Nou, inmiddels ben ik 4 weken met mijn loopschema bezig en kan ik met veel pijn en moeite 150 meter aan één stuk joggen in een tempo dat mijn kinderen doet glimlachen maar waarbij ik bijna dood ga aan ademnood. En die anderhalve kilo ben ik nog niet eens in vier weken kwijtgeraakt.
Dus dat kan ik ook al niet.
Ja, er zijn natuurlijk best dingen die ik wel kan. Ik kan lekker koken, een sollicitatiebrief flans ik zo voor je in elkaar, de meest kansloze Zweed krijg ik nog aan het werk, ik schrijf aardig. Maar om nou te zeggen dat een ander daar wat aan heeft. Of dat ik daar tenminste nog een zakcentje aan zou kunnen verdienen. Of desnoods als ruilmiddel zou kunnen gebruiken als een ander mij een dienst bewijst. Nou, nee.
Ik denk dat ik maar eens in de zon ga zitten, daar ben ik namelijk heel goed in!!
In de meeste huwelijken is de één een aanvulling op de ander. Zij naait de gordijnen en hij bouwt een hondenhok. Zij vervangt een snoertje aan een lamp en hij repareert de stofzuiger. Zij installeert de dvd speler en hij vult de belastingpapieren in. Mooi verdeeld en zij leefden nog lang en gelukkig. Nou, wij niet! Wij kunnen niks.
Als mijn stofzuiger het begeeft en ik vraag aan Ries of hij er even naar wil kijken, dan pakt hij de stofzuiger, zet zijn handen in zijn zij, blijft drie minuten zo staan en zegt dan opgewekt:"Ik heb ernaar gekeken, geen idee wat er mis mee is". En dan komt Robin een weekendje naar huis, vervangt een nippeltje van een schroefje op een dopje naast een plunkje en verdomd, het ding doet het weer.
In al mijn goedheid heb ik Richard een hd tv voor zijn verjaardag gegeven niet wetende dat je dan ook een hd satelietontvanger en een hd satelietpakket moet hebben. Dus toen Robin (uiteraard wie anders) die tv geinstalleerd had constateerden wij dat het beeld nog net zo belazerd was als bij de oude tv. Wat speurwerk op internet leidde ertoe dat we we een hd satelietontvanger bij mijn grote vrienden van Anaal Digitaal bestelden en toen we die eenmaal hadden leek het een koud kunstje. Kabeltje in de ontvanger, kabeltje in de tv, kabeltje in het stopcontact en kijken maar. Mooi niet dus. Haarscherp stond er op de tv dat er geen kabelontvangst was. Toch maar even de gebruiksaanwijzing van het ding gelezen en daarin stond dat we een dubbele kop en een extra kabel moesten hebben. Nou, die dubbele kop had ik inmiddels al van mezelf.
Dubbele kop gekocht, kabeltje van 10 meter erbij die achteraf 12 meter had moeten zijn waardoor de kabel dus half door de kamer liep om bij de ontvanger te kunnen komen. Gat in de muur geboord met een geleende boor want we kunnen niks maar we hebben ook niks. Alles ingeplugd, geen beeld.
Oude kop er maar weer op gezet want toen hadden we gelukkig nog beeld maar ook dat beeld kregen we niet meer. Zo chagerijning word ik ervan. Uiteindelijk moest Robin er nogmaals aan te pas komen die de hele kermis in een half uurtje voor elkaar had. Van wie hij het heeft, zeker niet van ons!!
Gisteren de beruchte blauwe enveloppe in de bus. In Nederland is ie blauw, in Zweden ook.
Volgens de belastingdienst heeft Richard vorig jaar een eenmansbedrijfje opgericht en ik ook. Van mij klopt het wel maar al zou mijn geliefde echtgenoot het willen, het zou hem zeker niet gelukt zijn. Hij is al blij dat ie 's morgens de weg naar zijn werk bij de post kan vinden. Een eigen bedrijfje oprichten is echt zijn ding niet.
In mijn enthousiasme probeerde ik alle cijfertjes te begrijpen en te identificeren maar om heel eerlijk te zijn heb ik geen benul waar ik naar kijk. Ik weet niet eens of ik moet betalen of dat ik nog wat terugkrijg. Dat laatste zal wel niet want ik krijg nooit wat terug, hooguit het verkeerd ingevulde belastingformulier.
Dan heb ik gelukkig wel weer een vriendin die boekhouder is en zelf een eigen bedrijfje runt, www.lekute.se, en ongetwijfeld wel weet wat en hoeveel moms, skatte, inbetalning en utbetalning ik moet invullen. Maar ja, ik moet het weer aan een ander vragen want zelf kan ik niks.
Mijn vriendin in Nederland weet me over te halen om te gaan joggen. Rennen is al niks voor mij, ik krijg al een astmaanval als ik 50 meter op een perron naar de trein moet rennen, maar zij is er 14 kilo mee afgevallen dus dat zal mij verdimme toch ook moeten lukken.
Op internet heb ik een site gevonden met een trainschema dat garandeert dat je binnen 6 weken 5 kilometer onafgebroken kunt rennen. En dan ook nog een anderhalve kilo per week afvallen, daar ga ik voor. Heb ik ruim voor de zomer mijn o zo gewenste gewicht bereikt.
Nou, inmiddels ben ik 4 weken met mijn loopschema bezig en kan ik met veel pijn en moeite 150 meter aan één stuk joggen in een tempo dat mijn kinderen doet glimlachen maar waarbij ik bijna dood ga aan ademnood. En die anderhalve kilo ben ik nog niet eens in vier weken kwijtgeraakt.
Dus dat kan ik ook al niet.
Ja, er zijn natuurlijk best dingen die ik wel kan. Ik kan lekker koken, een sollicitatiebrief flans ik zo voor je in elkaar, de meest kansloze Zweed krijg ik nog aan het werk, ik schrijf aardig. Maar om nou te zeggen dat een ander daar wat aan heeft. Of dat ik daar tenminste nog een zakcentje aan zou kunnen verdienen. Of desnoods als ruilmiddel zou kunnen gebruiken als een ander mij een dienst bewijst. Nou, nee.
Ik denk dat ik maar eens in de zon ga zitten, daar ben ik namelijk heel goed in!!
zaterdag 17 maart 2012
Ambtenarentaal
Ik heb een collega waar ik op zijn zachtst gezegd niet zo heel goed mee overweg kan. Nog tamelijk jong, een jaar of 35, maar inmiddels verworden tot een ambtenaar in hart en nieren. Flexibel als een houten deur en er kan werkelijk geen normale Zweedse zin over zijn lippen komen. Als wij vroeger op de middelbare school onvergeeflijke zaken zeiden als: 'Hij is groter als mij' of 'hij wou het zelf' dan kregen wij het standaard antwoord van de lerares Nederlands:"Spreek Nederlands of spreek niet". Hinderlijk maar wel terecht. En nu zou ik graag die zin aangepast aan mijn collega willen voorleggen:"Spreek Zweeds of spreek niet".
De doelgroep waarmee wij werken is in de regel niet eens laag opgeleid maar eigenlijk helemaal niet opgeleid. Met een beetje mazzel kunnen ze hun eigen naam in houtje-touwtje somalisch schrijven maar daar is de grens van de opleiding meestal wel bereikt. Het gaat er niet om of deze mensen wel of niet intelligent zijn, ze hebben gewoon geen kans gehad om zich te ontwikkelen. Hebben jarenlang op de plaatselijke Albert Cuijp van Mogadishu mais, graan en rijst verkocht en zijn al blij als ze wisselgeld kunnen teruggeven. Een land waar in de wijde omtrek geen ambtenaar of functionerende overheid te vinden is en waar het gros van de mensen niet eens in wat voor gemeentearchief dan ook voorkomt. Geboorteakte, trouwakte, persoonsbewijs, paspoort, id-kaart, het zijn totaal onbekende begrippen voor mensen uit een land in oorlog.
En dan komen ze naar Zweden, krijgen na korte of langere tijd een verblijfsvergunning en moeten zich vervolgens melden bij het arbeidsbureau om de integratie in gang te zetten.
Dan komt een vertwijfelde en ongeletterde Halima met drie koters aan haar rokken op gesprek bij mijn gewaardeerde collega en krijgt de volgende openingszin te horen:"Wij hebben geconstateerd dat je volgens de nieuwe wet 'etablering en integratie' 2010§197 paragraaf 8a en 8b behoort tot de doelgroep etablering en integratie wat tot gevolg heeft dat we een etableringsplan zullen opstellen teneinde jouw integratie in de Zweedse maatschappij te bevorderen." Kijk daar krijg ik nou jeuk van.
En medelijden met de tolk heb ik ook want hoe vertaal je zo'n zin naar het somalisch?
"Om het juiste beleid te kunnen uitzetten voor wat betreft een mogelijke toegang tot de arbeidsmarkt in de nabije toekomst zullen wij een competentieprofiel opstellen". Wat zegt de goede man nou helemaal? "Ben je naar school geweest en heb je ooit gewerkt?" Dat is wat hij eigenlijk wil weten.
"In de werkgroep 'etablering en integratie' zullen wij een proces in gang moeten zetten om de regulatie van arbeidsmarktgerichte cursussen voor de doelgroep tot stand te brengen en vervolgens verder zullen uitkristaliseren". Geen wonder dat ik vergaderingen zo veel mogelijk probeer te vermijden. Ik vind het nog een wonder dat ik zelf begrijp wat hij zegt.
Vorige week keken we naar een documentaire op de Nederlandse tv over het werk van de politie op Schiphol. Twee jonge agentjes, nauwelijks droog achter de oren, gingen een bedrijfspand binnen omdat daar waarschijnlijk een junk zat verstopt. Een normaal mens roept dan als hij binnenkomt:"Hallo, is daar iemand"? Deze heren wilden blijkbaar laten zien dat ze cum laude waren geslaagd voor de introductiecursus 'politietaal' en riepen bij binnenkomst:"Degene die zich onrechtmatig in dit pand bevindt dient zich nu kenbaar te maken". Oftewel "Hallo, is daar iemand".
De politieauto stond wat ongelukkig geparkeerd waarop de andere jonge diender zei:"Ik zal het voertuig op een andere plaats stationeren". Vrij vertaald:"Ik zet hem effe daar neer".
Waarom willen mensen zich mooier voordoen dan ze zijn? Wat is er mis met het gebruik van gewoon Zweeds of zelf Sesamstraat Zweeds voor mensen die niet alles in één keer begrijpen.
Ik leg me er niet bij neer en ben de zandkorrel in de onderbroek, het kiezeltje in de schoen en de luis op een schoongewassen schedel. Ik blijf irriteren tot ook mijn collega begrijpt dat begrijpelijke taal onontbeerlijk is voor communicatie tussen klant en ambtenaar.
De doelgroep waarmee wij werken is in de regel niet eens laag opgeleid maar eigenlijk helemaal niet opgeleid. Met een beetje mazzel kunnen ze hun eigen naam in houtje-touwtje somalisch schrijven maar daar is de grens van de opleiding meestal wel bereikt. Het gaat er niet om of deze mensen wel of niet intelligent zijn, ze hebben gewoon geen kans gehad om zich te ontwikkelen. Hebben jarenlang op de plaatselijke Albert Cuijp van Mogadishu mais, graan en rijst verkocht en zijn al blij als ze wisselgeld kunnen teruggeven. Een land waar in de wijde omtrek geen ambtenaar of functionerende overheid te vinden is en waar het gros van de mensen niet eens in wat voor gemeentearchief dan ook voorkomt. Geboorteakte, trouwakte, persoonsbewijs, paspoort, id-kaart, het zijn totaal onbekende begrippen voor mensen uit een land in oorlog.
En dan komen ze naar Zweden, krijgen na korte of langere tijd een verblijfsvergunning en moeten zich vervolgens melden bij het arbeidsbureau om de integratie in gang te zetten.
Dan komt een vertwijfelde en ongeletterde Halima met drie koters aan haar rokken op gesprek bij mijn gewaardeerde collega en krijgt de volgende openingszin te horen:"Wij hebben geconstateerd dat je volgens de nieuwe wet 'etablering en integratie' 2010§197 paragraaf 8a en 8b behoort tot de doelgroep etablering en integratie wat tot gevolg heeft dat we een etableringsplan zullen opstellen teneinde jouw integratie in de Zweedse maatschappij te bevorderen." Kijk daar krijg ik nou jeuk van.
En medelijden met de tolk heb ik ook want hoe vertaal je zo'n zin naar het somalisch?
"Om het juiste beleid te kunnen uitzetten voor wat betreft een mogelijke toegang tot de arbeidsmarkt in de nabije toekomst zullen wij een competentieprofiel opstellen". Wat zegt de goede man nou helemaal? "Ben je naar school geweest en heb je ooit gewerkt?" Dat is wat hij eigenlijk wil weten.
"In de werkgroep 'etablering en integratie' zullen wij een proces in gang moeten zetten om de regulatie van arbeidsmarktgerichte cursussen voor de doelgroep tot stand te brengen en vervolgens verder zullen uitkristaliseren". Geen wonder dat ik vergaderingen zo veel mogelijk probeer te vermijden. Ik vind het nog een wonder dat ik zelf begrijp wat hij zegt.
Vorige week keken we naar een documentaire op de Nederlandse tv over het werk van de politie op Schiphol. Twee jonge agentjes, nauwelijks droog achter de oren, gingen een bedrijfspand binnen omdat daar waarschijnlijk een junk zat verstopt. Een normaal mens roept dan als hij binnenkomt:"Hallo, is daar iemand"? Deze heren wilden blijkbaar laten zien dat ze cum laude waren geslaagd voor de introductiecursus 'politietaal' en riepen bij binnenkomst:"Degene die zich onrechtmatig in dit pand bevindt dient zich nu kenbaar te maken". Oftewel "Hallo, is daar iemand".
De politieauto stond wat ongelukkig geparkeerd waarop de andere jonge diender zei:"Ik zal het voertuig op een andere plaats stationeren". Vrij vertaald:"Ik zet hem effe daar neer".
Waarom willen mensen zich mooier voordoen dan ze zijn? Wat is er mis met het gebruik van gewoon Zweeds of zelf Sesamstraat Zweeds voor mensen die niet alles in één keer begrijpen.
Ik leg me er niet bij neer en ben de zandkorrel in de onderbroek, het kiezeltje in de schoen en de luis op een schoongewassen schedel. Ik blijf irriteren tot ook mijn collega begrijpt dat begrijpelijke taal onontbeerlijk is voor communicatie tussen klant en ambtenaar.
woensdag 14 maart 2012
Nieuwe buren
Wij hebben sinds een maand nieuwe buren. Aardige buren, mag ik na gisteren wel zeggen.
Het huisje waarin ze wonen was voorheen een vakantiehuisje en de eigenaresse uit Stockholm zagen of spraken we zelden omdat ze er eenvoudigweg bijna nooit was. Niet erg, krijg je ook geen ruzie, nietwaar.
Dus toen we hoorden dat ze haar huisje ging verkopen waren we wel wat ongerust. Goedkope huisjes op het platteland worden vaak gekocht door werkeloze Zweden die hun rechten op een huurwoning al lang verspeeld hebben en vervolgens een klein huisje met geleend geld binnen no time ombouwen tot een vuilnisbelt annex autokerkhof.
Of een veganiste van 63 die leeft van eigengekweekte palsternaken en allergisch is voor electriciteit. Of een uit de kluiten gewassen gezin die met 7 kinderen van tweede respectievelijk derde leg zich in een vakantiehuisje met twee slaapkamers proppen om vervolgens het leven van de directe buren tot een hel te maken. Ja, enige reden tot ongerustheid was er wel.
Maar de buurvrouw trok eruit, overigens zonder ook maar even gedag te zeggen en te bedanken voor al die jaren dat we haar grasveldje hebben bijgehouden, haar houthok hebben bijgevuld en in de weg staande bomen hebben omgehakt. Beetje merkwaardig maar het zal wel Zweedse traditie zijn. En uiteindelijk went alles.
De nieuwe buren hebben we in een maand tijd slechts één keer in het voorbijgaan langs zien rijden maar tot een gezellig bakkie was het nog niet gekomen. Ach, iedereen heeft het natuurlijk ook druk, druk, druk en wij zijn ook niet altijd thuis.
Toch was het wel tamelijk belangrijk om op korte termijn even een handje met hen te schudden aangezien we gezamenlijk de waterput delen. Die put hoorde eerst bij ons huis maar is bij de verkoop van het vakantiehuisje een aantal jaar geleden op hun grond geregistreerd. We zijn dus gezamenlijk eigenaar van de put maar de drukketel staat in hun kelder. Wij betalen elk jaar en x-bedrag voor de electriciteit van de waterpomp en onderhoud is verdeeld op fifty-fifty basis.
Maandagavond wilde ik gaan koken en merkte dat er nauwelijks druk op de waterleiding stond. Andere kranen geprobeerd en na een klein kwartiertje was er helemaal geen water meer. Richard liep enthousiast naar de nieuwe buren om uit te zoeken wat er aan de hand zou kunnen zijn maar helaas waren ze niet thuis.
Toen ze om 9 uur nog niet thuis waren begon het ons te dagen dat ze misschien wel helemaal niet thuiskwamen vanavond. Of misschien wel de hele week niet. Of wellicht wel de hele maand niet.
In het pikkedonker met een hamer en een zaklamp hakten we een stuk van onze privebeek en waterval open om wat emmers water te vullen om in ieder geval de wc te kunnen doorspoelen en de handen en het gezicht te kunnen wassen. Ik had nog een blikje mineraalwater waarmee we onze tanden konden poetsen want spoelen met melk na een grondige poetsbeurt leek geen optie.
De volgende morgen om 7 uur werd de loodgieter gebeld die keurig om half 8 op de stoep stond en vrij snel kon gissen wat er aan de hand was. Er stond geen druk op de leiding dus de ketel zou wel uitstaan. Er stond gelukkig een auto op hun oprit en via het kenteken konden we achterhalen wie de eigenaar was en vonden we op internet hun mobiele nummer.
Ze waren op vakantie in Åre en hadden de ketel uitgezet en de leidingen leeg laten lopen om te voorkomen dat deze zouden bevriezen tijdens hun vakantie.
Heel goed, vond de loodgieter. Zo voorkom je grote waterschades. Alleen is dat een minder goed idee als anderen op diezelfde put zijn aangesloten en niet in Åre vakantie vieren. Jammer dat hun makelaar dat bij de aankoop vergeten was te vertellen en het ook vergeten was op te nemen in het koopcontract.
Ze zouden zaterdag pas weer terugkomen en begrepen zelf ook wel dat we tot die tijd niet zonder water konden. Dus óf de deur openbreken óf de vakantie afbreken en terugkomen om de ketel weer aan te zetten.
Ze kozen voor het laatste en zijn om 9 uur 's morgens gaan rijden en waren om 4 uur 's middags thuis om hun buren weer van water te voorzien.
Ik heb maar een bosje tulpen gekocht om hen als nieuwe buren te verwelkomen. Ik denk dat het wel goed komt tussen Karin en Jari en ons. Aardige mensen!
Het huisje waarin ze wonen was voorheen een vakantiehuisje en de eigenaresse uit Stockholm zagen of spraken we zelden omdat ze er eenvoudigweg bijna nooit was. Niet erg, krijg je ook geen ruzie, nietwaar.
Dus toen we hoorden dat ze haar huisje ging verkopen waren we wel wat ongerust. Goedkope huisjes op het platteland worden vaak gekocht door werkeloze Zweden die hun rechten op een huurwoning al lang verspeeld hebben en vervolgens een klein huisje met geleend geld binnen no time ombouwen tot een vuilnisbelt annex autokerkhof.
Of een veganiste van 63 die leeft van eigengekweekte palsternaken en allergisch is voor electriciteit. Of een uit de kluiten gewassen gezin die met 7 kinderen van tweede respectievelijk derde leg zich in een vakantiehuisje met twee slaapkamers proppen om vervolgens het leven van de directe buren tot een hel te maken. Ja, enige reden tot ongerustheid was er wel.
Maar de buurvrouw trok eruit, overigens zonder ook maar even gedag te zeggen en te bedanken voor al die jaren dat we haar grasveldje hebben bijgehouden, haar houthok hebben bijgevuld en in de weg staande bomen hebben omgehakt. Beetje merkwaardig maar het zal wel Zweedse traditie zijn. En uiteindelijk went alles.
De nieuwe buren hebben we in een maand tijd slechts één keer in het voorbijgaan langs zien rijden maar tot een gezellig bakkie was het nog niet gekomen. Ach, iedereen heeft het natuurlijk ook druk, druk, druk en wij zijn ook niet altijd thuis.
Toch was het wel tamelijk belangrijk om op korte termijn even een handje met hen te schudden aangezien we gezamenlijk de waterput delen. Die put hoorde eerst bij ons huis maar is bij de verkoop van het vakantiehuisje een aantal jaar geleden op hun grond geregistreerd. We zijn dus gezamenlijk eigenaar van de put maar de drukketel staat in hun kelder. Wij betalen elk jaar en x-bedrag voor de electriciteit van de waterpomp en onderhoud is verdeeld op fifty-fifty basis.
Maandagavond wilde ik gaan koken en merkte dat er nauwelijks druk op de waterleiding stond. Andere kranen geprobeerd en na een klein kwartiertje was er helemaal geen water meer. Richard liep enthousiast naar de nieuwe buren om uit te zoeken wat er aan de hand zou kunnen zijn maar helaas waren ze niet thuis.
Toen ze om 9 uur nog niet thuis waren begon het ons te dagen dat ze misschien wel helemaal niet thuiskwamen vanavond. Of misschien wel de hele week niet. Of wellicht wel de hele maand niet.
In het pikkedonker met een hamer en een zaklamp hakten we een stuk van onze privebeek en waterval open om wat emmers water te vullen om in ieder geval de wc te kunnen doorspoelen en de handen en het gezicht te kunnen wassen. Ik had nog een blikje mineraalwater waarmee we onze tanden konden poetsen want spoelen met melk na een grondige poetsbeurt leek geen optie.
De volgende morgen om 7 uur werd de loodgieter gebeld die keurig om half 8 op de stoep stond en vrij snel kon gissen wat er aan de hand was. Er stond geen druk op de leiding dus de ketel zou wel uitstaan. Er stond gelukkig een auto op hun oprit en via het kenteken konden we achterhalen wie de eigenaar was en vonden we op internet hun mobiele nummer.
Ze waren op vakantie in Åre en hadden de ketel uitgezet en de leidingen leeg laten lopen om te voorkomen dat deze zouden bevriezen tijdens hun vakantie.
Heel goed, vond de loodgieter. Zo voorkom je grote waterschades. Alleen is dat een minder goed idee als anderen op diezelfde put zijn aangesloten en niet in Åre vakantie vieren. Jammer dat hun makelaar dat bij de aankoop vergeten was te vertellen en het ook vergeten was op te nemen in het koopcontract.
Ze zouden zaterdag pas weer terugkomen en begrepen zelf ook wel dat we tot die tijd niet zonder water konden. Dus óf de deur openbreken óf de vakantie afbreken en terugkomen om de ketel weer aan te zetten.
Ze kozen voor het laatste en zijn om 9 uur 's morgens gaan rijden en waren om 4 uur 's middags thuis om hun buren weer van water te voorzien.
Ik heb maar een bosje tulpen gekocht om hen als nieuwe buren te verwelkomen. Ik denk dat het wel goed komt tussen Karin en Jari en ons. Aardige mensen!
Abonneren op:
Posts (Atom)