Nieuwe buren

Wij hebben sinds een maand nieuwe buren. Aardige buren, mag ik na gisteren wel zeggen.

Het huisje waarin ze wonen was voorheen een vakantiehuisje en de eigenaresse uit Stockholm zagen of spraken we zelden omdat ze er eenvoudigweg bijna nooit was. Niet erg, krijg je ook geen ruzie, nietwaar.
Dus toen we hoorden dat ze haar huisje ging verkopen waren we wel wat ongerust. Goedkope huisjes op het platteland worden vaak gekocht door werkeloze Zweden die hun rechten op een huurwoning al lang verspeeld hebben en vervolgens een klein huisje met geleend geld binnen no time ombouwen tot een vuilnisbelt annex autokerkhof.
Of een veganiste van 63 die leeft van eigengekweekte palsternaken en allergisch is voor electriciteit. Of een uit de kluiten gewassen gezin die met 7 kinderen van tweede respectievelijk derde leg zich in een vakantiehuisje met twee slaapkamers proppen om vervolgens het leven van de directe buren tot een hel te maken. Ja, enige reden tot ongerustheid was er wel.
Maar de buurvrouw trok eruit, overigens zonder ook maar even gedag te zeggen en te bedanken voor al die jaren dat we haar grasveldje hebben bijgehouden, haar houthok hebben bijgevuld en in de weg staande bomen hebben omgehakt. Beetje merkwaardig maar het zal wel Zweedse traditie zijn. En uiteindelijk went alles.
De nieuwe buren hebben we in een maand tijd slechts één keer in het voorbijgaan langs zien rijden maar tot een gezellig bakkie was het nog niet gekomen. Ach, iedereen heeft het natuurlijk ook druk, druk, druk en wij zijn ook niet altijd thuis.
Toch was het wel tamelijk belangrijk om op korte termijn even een handje met hen te schudden aangezien we gezamenlijk de waterput delen. Die put hoorde eerst bij ons huis maar is bij de verkoop van het vakantiehuisje een aantal jaar geleden op hun grond geregistreerd. We zijn dus gezamenlijk eigenaar van de put maar de drukketel staat in hun kelder. Wij betalen elk jaar en x-bedrag voor de electriciteit van de waterpomp en onderhoud is verdeeld op fifty-fifty basis.

Maandagavond wilde ik gaan koken en merkte dat er nauwelijks druk op de waterleiding stond. Andere kranen geprobeerd en na een klein kwartiertje was er helemaal geen water meer. Richard liep enthousiast naar de nieuwe buren om uit te zoeken wat er aan de hand zou kunnen zijn maar helaas waren ze niet thuis.
Toen ze om 9 uur nog niet thuis waren begon het ons te dagen dat ze misschien wel helemaal niet thuiskwamen vanavond. Of misschien wel de hele week niet. Of wellicht wel de hele maand niet.
In het pikkedonker met een hamer en een zaklamp hakten we een stuk van onze privebeek en waterval open om wat emmers water te vullen om in ieder geval de wc te kunnen doorspoelen en de handen en het gezicht te kunnen wassen. Ik had nog een blikje mineraalwater waarmee we onze tanden konden poetsen want spoelen met melk na een grondige poetsbeurt leek geen optie.

De volgende morgen om 7 uur werd de loodgieter gebeld die keurig om half 8 op de stoep stond en vrij snel kon gissen wat er aan de hand was. Er stond geen druk op de leiding dus de ketel zou wel uitstaan. Er stond gelukkig een auto op hun oprit en via het kenteken konden we achterhalen wie de eigenaar was en vonden we op internet hun mobiele nummer.
Ze waren op vakantie in Åre en hadden de ketel uitgezet en de leidingen leeg laten lopen om te voorkomen dat deze zouden bevriezen tijdens hun vakantie.
Heel goed, vond de loodgieter. Zo voorkom je grote waterschades. Alleen is dat een minder goed idee als anderen op diezelfde  put zijn aangesloten en niet in Åre vakantie vieren. Jammer dat hun makelaar dat bij de aankoop vergeten was te vertellen en het ook vergeten was op te nemen in het koopcontract.

Ze zouden zaterdag pas weer terugkomen en begrepen zelf ook wel dat we tot die tijd niet zonder water konden. Dus óf de deur openbreken óf de vakantie afbreken  en terugkomen om de ketel weer aan te zetten.
Ze kozen voor het laatste en zijn om 9 uur 's morgens gaan rijden en waren om 4 uur 's middags thuis om hun buren weer van water te voorzien.

Ik heb maar een bosje tulpen gekocht om hen als nieuwe buren te verwelkomen. Ik denk dat het wel goed komt tussen Karin en Jari en ons. Aardige mensen!

Sociaal of asociaal

Ik mopper wel vaker zoals jullie wellicht hebben gemerkt en als je dat nu maar met een korreltje zout en een vleugje humor neemt dan valt het eigenlijk allemaal best wel mee hier in het hoge noorden. Maar nu gaat mijn gegrom heel wat verder. Boos en teleurgesteld ben ik. Op de Zweedse staat. En niet zo zuinig ook.

Heel wat blogjes geleden heb ik geschreven over mijn 'pleegzoon' Amir, mijn amaatje uit Iran.

Amir heeft een lange en ingewikkelde geschiedenis en daar zal ik jullie niet mee lastig vallen maar in september 2011 besloot de immigratiedienst in al haar wijsheid Amir geen verblijfsvergunning voor Zweden te geven. Zulke beslissingen moet je respecteren - niet iedereen kan immers zijn toevlucht in een rijk westers land zoeken uitsluitend en alleen omdat je de pech hebt een idioot als staatshoofd te hebben gekregen.
Amir moest dus het land uit, zei de immigratiedienst. Er werd aan Amir gevraagd of hij wilde meewerken aan zijn uitzetting maar dat wilde Amir niet. In Iran geldt de krankzinnige wet dat als je geprobeerd hebt asiel aan te vragen in een ander land en je komt terug in Iran (om wat voor reden dan ook), dan word je voor 5 jaar in de nor gezet. En een nor in Iran is niet helemaal te vergelijken met de Bijlmerbajes in Amsterdam, geloof mij!
Amirs vader heeft inmiddels al een half jaar vastgezeten en is mishandeld omdat hij moest vertellen waar Amir was wat hij overigens steeds geweigerd heeft.

Omdat Amir weigert mee te werken aan zijn uitzetting - welke asielzoeker werkt wel vrijwillig mee aan zijn uitzetting, kun je je afvragen - is de zaak overgedragen aan de grenspolitie.
Die moeten Amir dus officieel aanhouden en het land uitzetten. Maar sinds september is er niets meer gebeurd en de komende tijd zal er ook wel niets gebeuren. Amir heeft namelijk een paspoort nodig om terug te kunnen keren naar Iran maar de Iraanse ambassade in Stockholm weigert paspoorten uit te geven aan asielzoekers. En als ze dat wel zouden doen dan zou Amir netjes worden opgewacht op de luchthaven van Teheran om direct te kunnen worden afgevoerd naar de lik ergens in een verre buitenwijk van Teheran.
Pakt de grenspolitie hem dus op, dan moeten ze ook voor hem zorgen en daar hebben ze geen zin in.

Op dit moment woont Amir is een huis voor minderjarige asielzoekers in Ludvika. Hij krijgt keurig elke maand 700 kronen zakgeld, hij heeft een dak boven zijn hoofd en ook zijn eten wordt betaald door de immigratiedienst. Dat is Europees zo geregeld om te voorkomen dat kinderen in de illegaliteit belanden.
Maar nu wordt Amir begin maart 18 jaar en is dan volgens de Zweedse wetgeving geen kind meer.
Op 10 maart kan Amir dus de schamele bezittingen die hij heeft bij elkaar rapen en wordt ie op straat gemikt. Geen grapje, hij staat letterlijk op straat. Het zal de Zweedse staat een worst zijn wat er met Amir gebeurt, waar hij gaat wonen, waar hij zijn eten vandaan zal halen en wie er voor hem zal zorgen.
Ik heb ellelange gesprekken gevoerd met de gemeente om naar een oplossing te zoeken maar ook de gemeente zegt:"het is ons pakkie an niet meer, hij is volwassen. Good luck with your life".

Natuurlijk is er wat voor te zeggen om asielzoekers niet eeuwig te pamperen en te laten doorprocederen - dat waar Nederland zo goed in is - maar als je besluit om iemand het land uit te zetten, zet hem dan ook het land uit.

Eigenlijk zijn er maar twee oplossingen.
1. Amir komt zo lang er niets geregeld is bij ons wonen en we hopen de school zo ver te krijgen dat hij daar naar toe mag zo lang hij bij ons woont.
2. Een werkgever in Zweden wil Amir een tijdelijk of vast dienstverband geven zodat hij op basis daarvan een tijdelijk of een permanente verblijfsvergunning kan krijgen.

Het zal wel uitdraaien op oplossing 1 want welke werkgever in Zweden wil een Iraanse asielzoeker in dienst nemen als hij ook Pelle of Olle met subsidie kan krijgen.

En toch maak ik van de gelegenheid gebruik:
Ben jij een Zweedse werkgever of ken jij een Zweedse werkgever die Amir voor korte of langere tijd - desnoods voor een hongerloontje - in dienst wil nemen zodat Amir op basis daarvan een verblijfsvergunning kan krijgen, laat het mij dan zo spoedig mogelijk weten.
Amir is een serieuze, leergierige en betrouwbare jongen die zeer goed zweeds en engels spreekt en bijzonder gemotiveerd zal zijn om zijn werkzaamheden naar volle tevredenheid uit te voeren.

Nederland heeft Mauro, wij hebben Amir!

Zijn Zweden echt normaal?

Are Swedes really that normal?

Vrij vertaald naar een artikel van Colin Moon (met ervaringen van Bart)

Om effectief te kunnen communiceren met Zweden dien je je te realiseren dat Zweden ook  eigenaardigheden hebben. Voor Zweden is dat echter niet zo makkelijk te verkroppen. Hoe kan iemand die goed bij zijn verstand is een normale, efficiënte Zweed als vreemd beschouwen?

Het uitgangspunt van de Zweed is natuurlijk dat zij “normaal” zijn. Natuurlijk denken de Zweden dat zij een beetje meer normaal zijn dan anderen. Ze geloven dat ze heel gevoelig en logisch ingesteld zijn. Ze hebben vaak niet in de gaten dat hun zakelijke partners een andere mening hebben. Die kunnen vaak denken dat Zweden grappig, vermakelijk en soms zelfs een tikje raar zijn.
Neem bijvoorbeeld de zakenwereld. Zweden nemen deel aan vergaderingen. Heel veel vergaderingen. Drie dingen in Zweden zijn absoluut zeker: de dood, de belastingen en nog meer vergaderingen.

Mötet gick bra!

Wanneer bedoelen Zweden eigenlijk wanneer ze zeggen “Mötet gick bra”’ (de vergadering ging goed)? Waren er verhitte discussies? De vergadering duurde eeuwen? Het grote aantal beslissingen die worden genomen? Ik betwijfel het.

Andere mensen op deze planeet geloven dat de enige bedoeling van een vergadering is om beslissingen te nemen. Een Zweedse vergadering wordt namelijk gehouden om samen met de aanwezigen op de vergadering te bepalen wanneer de volgende vergadering gehouden dient te worden, waarop je kunt praten over wat er de vorige vergadering gebeurd is. Vandaar dat vergaderingen vaak gehouden dienen te worden.
Op deze vergadering hebben Vicky (Victoria), Lasse (Lars) en Nisse (Nils) de kans om te zeggen wat ze vinden. Wanneer je daarna denkt een beslissing te willen nemen is het echter nodig om een andere vergadering te organiseren, want in de tussentijd dienen Vicky, Lasse en Nisse met hun collega´s Ninni, Titti en P-O (Per Olof voor de niet Zweden) te vragen wat zij er van denken. Het liefst wordt dit dan besproken in een werkgroepje (waar ook weer diverse vergaderingen voor ingepland worden).

Beslissingsproces

In Zweden worden beslissingen genomen via een zogenaamd “förankringsprocess”. Wanneer Zweden praten over een proces, is het handiger om geen haast te hebben. Ze hebben namelijk een proces voor alles. Kort gezegd betekent dit dat iedereen betrokken wordt in alles.

Iedereen vormt een opinie en iedereen luistert daarnaar. Daarna wordt er een compromis gesloten. Het woord compromis klinkt als muziek in de oren van iedere Zweed. Niet teveel en niet te weinig. Niemand wint en niemand verliest. Misschien wordt er gediscussieerd, maar in ieder geval is men het altijd eens over de datum en tijd voor de volgende vergadering.

Agenda

Zweden houden daarom ook heel erg vast aan de agenda van een vergadering. Ze zetten een paraafje bij ieder punt, nadat iedereen de kans gehad heeft om zijn zegje te doen. Ze moeten dit ook wel doen, want er is namelijk haast geboden bij het doorlopen van de agenda, want 10 minuten later is er alweer een volgende vergadering. Daarentegen wordt er natuurlijk wel iedere vergadering een uitgebreide “fika” aangeboden, waar iedereen zich op mag storten alsof ze een hele week niet gegeten hebben (terwijl de meeste net uit een net zo goed gevulde fika-vergadering gestapt komen).
 Zweden houden daarom ook helemaal niet van het laatste punt op de agenda “Övriga frågor” (overige punten). Geen enkele zichzelf respecterende Zweed zal zich wagen aan het verlengen van een vergadering met zijn eigen in te brengen punten met natuurlijk het grote risico dat de vergadering iets langer zal duren dan gepland. Natuurlijk wordt er met de tijd die het puntje Övriga frågor in kan nemen geen rekening gehouden tijdens het nuttigen van de fika.
Tijd om te beslissen

Zweden zeggen zelden meteen ja of nee. In plaats van ja of nej komt er dan iets uit van nja, wat zoveel betekent als “ja, maar nee, maar..”. Gewoon ja of nee zeggen kan in Zweden namelijk leiden tot een conflict en daar zijn Zweden niet zo happig op. Om dit te voorkomen dien je je heel vaak te bedienen van woorden als “misschien”, “dat hangt er vanaf”, “dat gaan we onderzoeken” of “ik zal zien wat ik kan doen”. Het opstarten van werkgroepjes kan vaak ook een nuttige oplossing zijn.

Buitenlanders kunnen daarover geïrriteerd of zelfs boos worden. Zweden beschouwen dit dan als hysterisch gedrag. En hysterisch gedrag voelt niet comfortabel en dient geheel niet getoond te worden tijdens kantooruren. Maar als je een Zweed hoort praten dat je naar een plaats kan gaan die “hellsicke” heet, dan heb je het echter goed verbruid.

Je zult je afvragen hoe Zweden sowieso een beslissing kunnen nemen. Voor dit niet kunnen nemen van beslissingen hebben ze echter ook een woord uitgevonden, namelijk “beslutsimpotens”. Vertaal dit zo´n beetje als niet de ballen hebben om hoe dan ook een beslissing te kunnen nemen.

Melk en geen suiker

Iemand heeft weleens gezegd dat als de Zweden hun koffiepauzes zouden opgeven ze vijf jaar eerder met pensioen kunnen. Koffie drinken is namelijk een essentieel onderdeel van een vergadering, hetzij als een zelfbedieningshandeling tijdens een praatje of als een separate pauze (met daarbij de nodige versnaperingen als genoemd in het eerste deel van dit stuk). Deze koffiepauze dien je echter niet te verwarren met een nog meer voorkomende “bensträckare” (benen-strekker). Hierbij gaat iedereen staan om eventjes zijn zitvlees te ontlasten. Ik heb weleens geopperd dat we eigenlijk op die momenten gewoon door kunnen praten, maar daar werd natuurlijk heel vreemd van opgekeken
Onder andere daaruit heb ik mijn lesje geleerd om niet aan de Zweedse vergadertradities te toornen.

Balans tussen werk en vrije tijd

De meeste Zweden is het er erg aan gelegen om een gezonde balans te vinden tussen werk en het andere deel van hun leven. Ze zeggen dat Zweden hard werken, alleen zijn ze niet zo vaak op hun werk om dat ook daadwerkelijk te doen. Probeer maar eens om iemand op een vrijdagmiddag te pakken te krijgen. Aan het einde van de dinsdag wordt er al uitvoerig besproken wat er in het komende weekend gedaan gaat worden en stel je voor dat je de dag voor een feestdag (een zogenaamde “afton”) hoeft te werken. Waar iedereen op de 24e december gewoon werkt is dit in Zweden een vrije dag. Vrijdagmiddag na 14:00 uur zet je je telefoonbeantwoorder al op “gått för dagen” (wat zoveel betekent als: laat maar gaan die resterende uurtjes op mijn werk, ik ben lekker al naar huis).

Vakantie

In Zweden heb je recht op een behoorlijk aantal vrije dagen (zeker als je de verplichte aftons meerekent). Het grote voordeel zijn toch wel de “klämdagar”, zogenaamde werkdagen tussen een feestdag en het weekend, waardoor je plotseling een langere vakantie hebt, maar wat je dan maar één vakantiedag kost. Gelukkig kun je in Zweden ook dagen opnemen om je ziek kind te verzorgen (zgn. “vård av sjukt barn-dag”), waarbij je gewoon doorbetaald je werk even achter je kan laten om een dagje voor je zieke kind te zorgen. Dit fenomeen is overigens geheel geaccepteerd in Zweden, evenals het feit dat je niet op je werk verschijnt als je ´s ochtends een druppel uit je neus voelt komen of een beetje raar gevoel in je maag hebt. Je zou je collega´s eens kunnen besmetten met een opkomende verkoudheid of een maaggriepje.

Maar -eerlijk is eerlijk- als de Zweden niet vergaderen en toch op het werk zijn gaat het er vaak wel effectief aan toe. Buiten het ieder uur checken van je Facebook-pagina en het lezen van de krant komt er toch nog wel wat uit hun handen. Maar echter niet voor 08:30 (opnemen flex-tijd), na 16:00 (ophalen van de kinderen van de naschoolse opvang), niet na 14:00 op een vrijdag en het liefste ook niet tussen 1 mei en half augustus.
Het is dus maar net vanuit welke ogen en achtergrond je de Zweden bekijkt, zo normaal zijn ze dus blijkbaar ook weer niet.

En daar ben ik nog steeds iedere dag blij om!!!

Appjes

Nee, geen tikfout, er staat echt appjes en geen aapjes.
Richard heeft namelijk sinds kort een smartphone - een slimme telefoon - en er gaat een wereld voor hem open. Ik heb het lang tegen kunnen houden want hij valt helaas niet onder de categorie hippe-vader-die-met-zijn-tijd-meegaat. IT is niet helemaal aan hem besteed maar eraan ontkomen lukt tegenwoordig bijna niet. Een paar maanden geleden heeft hij een account aangemaakt op Facebook. Op zich handig want dan kun je een beetje bijhouden wat vrienden en familie bezighoudt. Maar toen hij na enkele weken enigszins teleurgesteld opmerkte dat niemand op hem reageerde via Facebook moest Savannah hem uitleggen dat je eerst een berichtje moet schrijven voordat iemand daarop kan reageren.

Heel vaak kijk hij naar allerlei zinloze filmpjes op Dumper of You Tube waarna hij na verloop van tijd zeer hartgrondig vloekt en opspringt waarbij ik dan vermoed dat hij zijn gloeiendhete koffie over zijn broek heeft gegoten. Maar dat is niet zo. Nee, de batterij van zijn laptop is leeg en hij moet dan als de wiedeweerga inpluggen om het filmpje te kunnen afkijken. En dat gebeurt niet één keer, nee dat gebeurt vrijwel dagelijks. Net als de telefoon die hij standaard vergeet op te laden en die dus voortdurend niet werkt omdat de batterij leeg is. En als ik dan zeg dat hij zijn batterij van zijn telefoon moet opladen voordat hij weggaat dan kijkt hij me aan met zo'n glazige blik en denkt zeker:´Mens, waar heb je het over en waar bemoei je je mee'.

Maar nu heeft hij dus een smartphone en daarmee kan hij allerlei apps downloaden. Savannah heeft er een half weekend aan besteed om hem uit te leggen wat een app is, hoe je het op je telefon kunt krijgen en hoe je dan vervolgens zo'n appje kunt openen.Ik heb voor de zekerheid maar een abonnement met onbeperkt internet genomen want de goede man heeft werkeljk geen benul van openen en afsluiten van appjes waardoor hij onbewust dag en nacht over internet surft. En om te voorkomen dat wij binnenkort mee moeten doen aan 'uitstel van executie' op RTL 4 is onbeperkt surfen de enige optie.

Vorige week merkte hij op dat de batterij van zijn telefoon elke keer zo snel leeg was. Hij heeft dezelfde telefoon als ik en mijn batterij gaat wel enkele dagen mee voordat ik hem weer moet laden dus het verbaasde me enigszins. Toen ik echter in zijn openstaande apps keek zag ik dat alles wat hij de afgelopen dagen had geopend niet had afgesloten. Zeker 10 apps had hij open staan waaronder zijn mail, de Nederlandse radio, de krant en nog wat programmaatjes die voortdurend ververst worden.

Ik wacht met smart - leuke woordspeling - op de eerste nerd die speciaal voor mijn geliefde echtgenoot een appje ontwikkelt die hem eraan herinnert zijn batterij op te laden en zijn apps af te sluiten. En Savannah helpt hem dan wel om het ding op zijn telefoon te krijgen.

Tegen wil en dank

Ik ben socialist: tegen wil en dank, dat wel. Van mezelf ben ik namelijk helemaal niet sociaal, nee een vleugje Aspberger valt zelfs niet te ontkennen.
Als ik ga wandelen ga ik het liefst alleen zodat ik samen met mijn gedachten een intressante conversatie kan voeren zonder voortdurend het gekakel van mijn medewandelaars te moeten aanhoren. Mijn beste blogs ontstaan als ik alleen ben.
Ik werk tijdelijk twee dagen in de week in Filipstad wat 130 kilometer rijden is. Heerlijk 3 uur met mezelf in de auto en luisteren/meezingen naar muziek die de rest van de familie verafschuwt. Als ik een ceedeetje draai en het ding begint na liedje 21 weer opnieuw dan rukt Ries met een fanatieke bedrevenheid het ding uit de cd speler onder het mom 'ja, die hebben we al gehoord'. Terwijl ik eens een ritje naar Nederland heb gemaakt met Quinta waarbij we slechts één cd draaiden: Jan Smit.
Dus die ritjes naar Filipstad zijn echt geen bezoeking voor me want ik reis helemaal alleen.
Naast mijn twee banen studeer ik momenteel ook IT aan de hogeschool van Dalarna. Dat is een thuisstudie met veel lezingen via internet. Helemaal niet erg, ik vermaak me wel met mijn oordopjes achter mijn computer.

Al jaren stem ik rechts hoewel ik er steeds meer over denk om maar helemaal niet meer te stemmen want ik heb niet de indruk dat mijn stem ook maar ergens toe leidt. Zodra politici mijn stem hebben binnengesleept gaan ze hun eigen race lopen en blijft er van hun valse beloftes maar erg weinig over. Maar rood heb ik echt nooit gestemd. Het is dan ook een uitdaging om in Dalarna te wonen waar 70 procent van de idioten rood stemt.
En toch ben ik socialist, ongewild. Ik draag namelijk een flink steentje bij om het leven voor mijn medeburgers financieel een beetje draaglijk te maken. Nou ja steentje, noem het rustig een kei.
Iedereen weet inmiddels wel dat Zweden nu niet bepaald een schoolvoorbeeld is van een belastingparadijs. Bij mijn weten is in Zweden, op Noorwegen na, de belastingdruk het hoogst en dat is gevoelig te merken in de portemonnee. Toch geldt dat niet voor alle inwoners van Zweden.

Ik zal het duidelijk maken met een voorbeeldje.
Ik werk, naast mijn full time baan op het arbeidsbureau, 20 uur per week als consultant voor Regio Dalarna en mijn uurtarief bedraagt 400 kroon ex moms (BTW). Mijn maandelijkse factuur voor geleverde diensten is dan 40 000 kroon incl.moms.  Als ik alle belastingen die ik moet betalen daarvan aftrek dan houd ik zelf 16 000 kroon over. Aangezien ik echter nog een baan heb en boven de norm van 370 000 kroon per jaar uitkom moet ik over mijn 16 000 kroon 25% staatsbelasting betalen en houd ik dus maar 12 000 kroon over. Van die 12 000 kroon moet ik boodschappen, kleding, benzine, kadootjes, e.d. kopen waar ook weer 25% BTW over moet worden betaald dus uiteindelijk zijn die 12 000 kroon maar 8 000 kroon waard. Ik draag dus 32 000 kroon bij aan het sociale systeem om mensen die minder bedeeld zijn ook van wat pecunia te voorzien.

Als ik als asielzoeker naar Zweden kom dan heb ik recht op een uitkering, een zogenaamde etableringsersättning. Die bedraagt 308 kroon per dag en is belastingvrij.
Als je alleenstaande bent dan krijg je voor de huur alles boven de 1800 kroon vergoed. Dus als de huur 4000 kroon bedraagt dan krijg je daar 2200 kroon extra uitkering.
Als je kinderen heb dan krijg je daar ook weer extra geld voor: 800 kroon voor kinderen onder 12 jaar en 1500 kroon voor kinderen boven de 12 jaar. Daarnaast krijg je dan nog onderhoudsuitkering van ongeveer 1000 kroon per kind/maand en kinderbijslag van 1050 kroon per kind/maand. 
Ik deel zelf elke maand de uitkeringen uit en weet dat er mensen zijn die een kleine 30 000 kroon aan uitkeringen per maand binnenslepen. Belastingvrij. En dat is meer dan dat ik elke maand met mijn anderhalve baan verdien.

Ik klaag niet want ik heb het goed. Elke maand heb ik genoeg geld om mijn rekeningen te kunnen betalen en als ik mijn best doe kan ik ook nog één of twee keer op vakantie. En dat gun ik anderen uiteraard ook. Maar toch wringt het als ik zie dat mensen die geen spat naar school zijn geweest en dus ook geen studieschuld hebben na zes maanden in Zweden te hebben gebivakkeerd  mij leuk komen vertellen dat ze een maandje naar Somalië gaan om hun familie te bezoeken. Ik snap dat je je familie mist en dat je graag je 18 kinderen weer even in de armen wilt sluiten maar als ik dan mijn eigen loonstrookje bekijk dan weet ik dat een retourtje Somalië voor mij er nog even niet inzit omdat ik daar gewoonweg het geld niet voor heb. 
En die belastingdruk wordt alleen maar hoger omdat de rechtbank vorige week een uitspraak heeft gedaan dat Somaliërs het recht hebben op gezinshereniging, ook al kunnen ze niet aantonen dat bepaalde gezinsleden ook echt tot het gezin horen. Drie keer raden wat er met mijn belastingcentjes gaat gebeuren?

Genetisch samenraapsel

Tja, als er een generatie bijgeknutseld wordt, dan ga je je automatisch toch een beetje afvragen hoe dat garnaaltje er straks genetisch uit komt te zien. Zelf beschik ik over vrij dominante genen - mijn hele familie trouwens - en ook Quinta is daarmee behept. Ik denk dat Hjalmar blij mag zijn dat zijn snelle jongens het geslacht mogen bepalen, de rest komt voor Quinta haar rekening.
Zelf ben ik nogal impulsief met wat ADHD trekjes en hier en daar een vleugje contactgestoord. Kan ik niets aan doen, heb ik geërfd van moederskant. Ik bedenk nu dat het tijd is voor een andere auto en het ding staat binnen een week voor de deur te glimmen. Ik wil een kind, ik mik mijn strook pillen in de prullenbak en 9 maanden later loop ik trots achter de kinderwagen. Ik bekijk een reisgids en binnen nu en no time vertoef ik zelf tussen de palmbomen. Niks nadenken, bespreken met de rest van het gezin, nachtje over slapen, nog eens uitrekenen, twijfelen en piekeren en het uiteindelijk dan toch niet doen. Nee hup jongens, koffers pakken, we gaan naar Curacao. Lekker pedagogisch ook want mijn kinderen wisten nooit wat hen te wachten stond. Help, wat heeft dat mens nu weer bedacht! Maar zoals gezegd, het zijn de genen van moederskant. Mijn moeder kon ons rustig op een warme zomeravond tegen half 10 's avonds uit bed trommelen en meeslepen naar de ijssalon op Tussenmeer om een ijsje te halen. Onder het mom van 'te-warm-om-te-slapen' nam ze haar drie koters op sleeptouw zonder te bedenken dat dat misschien wel wat impulsief was. Heb ik overigens nooit betreurd want ik kan het me blijkbaar na 40 jaar nog steeds herinneren.

Ik mag dan de haaibaai van de familie zijn, het wurmpje zal waarschijnlijk ook iets van opa erven. Zijn humor bijvoorbeeld. Quinta en Savannah vinden papas humor erg leuk, ik vind het nogal voorspelbaar. Nu ken ik de goede man natuurlijk al een tijdje maar als je een 'leuke' opmerking al 25 keer gehoord heb dan weet je bij benadering wel wanneer nummer 26 aan de beurt is. Maar zolang Quinta en Savannah er nog om schik om hebben en hij de lachers op zijn hand heeft zal ik er niet over klagen. Geen sterk gen, dat geeft ik toe, maar echt hinderlijk is het ook niet.

Van Robin zal minimensje van Hoek hopelijk het doorzettingsvermogen erven. Elk najaar zakt hij steevast voor vrijwel elk tentamen en rond de kerst zit hij dan dapper te ploeteren om elk gezakt tentamen over te doen naast alle nieuwe tentamens die ongeduldig op hem staan te wachten. Maar inmiddels heeft hij het toch al tot het derde jaar van zijn studie geschopt en hij gaat beslist de eindstreep halen.

Misschien wordt de kleine wel een gevoelige huilebalk. Dat is dan weer een trekje van opa's kant. Mijn schoonmoeder kan al een traantje wegpinken bij de reclame van LU biscuit en Sesamstraat komt ze nauwelijks droog door. En een onverwacht bezoekje uit Zweden is meer een opgave dan leuk want als we weggaan is het één groot tranendal.

Van Savannah erft kleine moep de kameleongenen. Dan denk je dat het kind verlegen en teruggetrokken is. Kon als kind nauwelijks veranderingen hanteren en sloeg al op tilt als de melkboer een half uur later dan normaal aan de deur stond te bellen. Kan amper een goedemorgen uit haar mond krijgen als iemand haar groet en vertelt drie dagen later tussen neus en lippen door dat ze een 8 voor haar wiskundeproefwerk heeft. Kortom, een kind dat slechts een klein plaatsje in de wereld opeist en als stille muis vanzelf groot wordt. En dan komt ze plotseling met het idee om in een apenopvangcentrum in Borneo of een kindertehuis in Thailand haar stage te gaan lopen. "Kom op met het avontuur, ik ben er klaar voor", roept mijn verlegen en stille grietje. Echt wel de laatste van wie ik dat verwacht.

Als ik het zo bekijk dan denk ik dat dit feutje een samenraapsel van genen gaat worden. En daar moeten wij dan met zijn allen van gaan houden?
Toen ik zwanger was van Robin maakte ik me erg vaak zorgen. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat ik van dit nieuwe kindje net zo veel kon houden als van het grietje dat we al hadden. Maar wat bleek: Robin had bij zijn geboorte een sleuteltje bij zich en met dat sleuteltje opende hij mijn hart waar een nieuw pakketje liefde lag opgeslagen. En ook Savannah had zo'n sleuteltje bij zich.

En nu denk ik dat kleine Quimar/Hjalta ook zo'n sleuteltje heeft. Een sleuteltje voor iedereen die van hem/haar zal gaan houden. Ondanks alle genen!!

Opa en oma

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen want om de hete brij heen draaien heeft weinig zin. Richard en ik gaan een generatie opschuiven. De bandjes van de rollator kunnen worden opgepompt, vanaf nu alleen nog maar bejaardensex, met ouderenkorting op een Rijnreisje, tijdelijk geen inschrijfgeld voor de klaverjasvereniging, Tena Lady in kwantumverpakking, geraniums zijn best leuk, nu ook gehoorapparaatjes bij de Hema, kan die takkemuziek wat zachter, wandelen op zondag, en ga maar door.
Als ik nu in de spiegel kijk zie ik plotseling lijntjes in mijn gezicht die er nooit geweest zijn en op de afdeling maatje 38 - 40 zul je mij nooit meer treffen. Ik word met mevrouw aangesproken in de winkel en mensen staan voor me op in de trein. Als ik het zo lees zou ik bijna gaan hangen in de tuin maar ik leg me lachend neer bij mijn nieuwe status. Ik word namelijk oma en Richard wordt opa. OMA!! IK!!

Quinta en Hjalmar gaan mama en papa worden in augustus  waardoor allerlei mensen een andere status krijgen. Mijn moeder wordt ouwe oma (gammal mormor), net als Richard zijn moeder. Angela en Trix worden oudtante en Robin wordt oom. Savannah wordt tante en oppas net als Mathilda.

Ik heb me niet helemaal gerealiseerd toen ik besloot om jong moeder te worden dat ik wellicht ook jong oma zou worden. Ik ben natuurlijk geen jonge blom meer maar geestelijk voel ik me nog steeds 28 dus het idee dat ik nu oma word strookt met die gedachte want een oma van 28 is vrijwel niet te doen.

Maar ondanks de status van oma verheug ik me er toch erg op en leef ik erg met Quint mee nu ze zwak, ziek en misselijk is.
En nu wachten we met spanning op de eerste echo om een neiuwsgierige blik te kunnen werpen op ons eerste kleinkind.