Terug van weggeweest

Nog steeds hebben we geen internet via Telia en nog steeds heeft Glocalnet ons niet afgesloten dus een blogje schrijven over de vakantie in Nederland gaat zo maar lukken.

Op 19 juli vertrokken we iets verlaat naar Nederland samen met Savannah en Ismail. Halverwege juni had ik al een vreemdelingenpaspoort aangevraagd voor Ismail maar Migrationsverket was vergeten de aanvraag door te sturen dus was er op de dag van vertrek geen paspoort voor Ismail. Ik houd wel van wat spanning op zijn tijd dus hebben we hem gewoon in de auto gezet met zijn bankpasje als identificatie in de hoop dat we niet bij de grens zouden worden aangehouden. Zouden we wel zijn aangehouden dan waren we waarschijnlijk veroordeeld tot 2 weken water en brood in de Zweedse nor omdat we ons zouden hebben ingelaten met mensensmokkel. Maar dat gebeurde allemaal niet en we kwamen dan ook zonder problemen in Westerbork. Ismail had vanwege de opwinding de hele nacht ervoor niet kunnen slapen en heeft zodoende van de reis niet veel meegekregen omdat hij voornamelijk de binnenkant van zijn oogleden heeft bestudeerd. En eenmaal in ons vakantieoptrekje heeft hij daar nog drie uur slapen aan toegevoegd dus hij was goed uitgerust om zijn nieuwe avonturen tegemoet te zien.
We hebben er zelf niet helemaal bij stil gestaan maar vrijwel alles was nieuw voor hem. Zo heeft hij voor de eerste keer in zijn leven:
- een pretpark (de Efteling) bezocht en een ritje in de achtbaan gemaakt
- vla gegeten (wat hij zo lekker vond dat hij er minstens een liter per dag doorheen joeg)
- op een boot gevaren (van Zweden naar Duitsland, van Den Helder naar Texel, in de sloep van Frank Jan en Marjon)
- over een braderie gewandeld (mam, mogen mensen dit allemaal kopen? Oh, dan moeten Nederlanders wel héél gelukkig zijn)
- een loempia gegeten
- in een file gestaan (pap, waarom rijden ze niet door?)
- in restaurants gegeten waar hij helemaal zelf mocht bepalen wat hij ging eten
- een ansichtkaart aan iemand gestuurd
- naar de dierentuin geweest waar hij een varaan aan zijn staart trok en een pelikaan bij zijn snavel greep
- het strand en de zee gezien en zich verwonderd afvroeg wat schelpen zijn
- op een tandem gereden met zijn pseudoneef
- zijn familie heeft uitgebreid met een oom, tantes, opa en oma's, neven en nichten en iedereen wil toevoegen aan zijn Facebook
- zadelpijn gehad
- in een stoomtrein gereden
- bier (weliswaar zonder alcohol) gedronken
Toen we over de Afsluitdijk reden dacht hij dat we in Engeland terecht kwamen en op Texel zag hij Vlieland aan voor Denemarken. Fietsend langs een aardappelveld begreep hij niet waarom niemand die aardappels jatte en hij vroeg zich in alle ernst af wat Nederland met al die koeien moest. De parkeergarage in Amstelveen vond hij zo mooi dat hij er foto's van wilde maken en wat hij van de Wallen in Amsterdam vond weet ik niet maar kan ik wel raden.
In de trein van Amsterdam naar Harderwijk (terugrit) dacht hij dat we opgepakt zouden worden door de politie omdat ik geen kaartje had gekocht. Het begrip retourtje was hem totaal onbekend.
In Amsterdam hebben we bij een Afghaans restaurant gegeten en hij was zo ontzettend trots toen we zeiden dat we het heerlijk vonden.

Op de terugreis naar Zweden moesten we bij de boot onverwacht toch onze paspoorten laten zien en daar dreigde het toch nog even mis te gaan. Ik loog met het schaamrood op mijn kaken de boel bij elkaar om hem toch aan boord te krijgen wat uiteindelijk ook lukte omdat Duitsland duidelijk geen zin had in een minderjarige illegale Afghaan. Ismail vond het wel jammer, hij was graag teruggestuurd naar Nederland.

Bij terugkomst lag zijn paspoort klaar die we meteen de dag erna maar hebben opgehaald. Hij was er zo blij mee dat hij met tranen in zijn ogen meldde dat hij vannacht met zijn paspoort in bed zou slapen. ´Nu ben ik eindelijk iemand´, zei hij.

Wij hebben een bijzondere vakantie met Ismail gehad want wij bekijken nu al onze mogelijkheden en rijkdommen met andere ogen. De ogen van een minderjarig oorlogslachtoffer uit Afghanistan.

Suiker of citroen

Een bekend Nederlands spreekwoord luidt: je vangt meer vliegen met suiker dan met citroen. Een waarheid als een koe en ik probeer het dan ook dagelijks in praktijk te brengen in mijn werk en thuis. Maar soms werkt suiker gewoon niet zo goed en moet je wel overgaan tot citroen.

Zo kunnen we bijvoorbeeld elke avond vriendelijk aan Savannah vragen of ze voor ons een kopje thee wil maken waarna we er vervolgens vrijwel zeker vanuit kunnen gaan dat dat kopje thee er niet gaat komen. Maar wordt zij met barse stem opgedragen binnen nu en no time thee te zetten met als sanctie inhouden van een maand zakgeld dan gebeurt dat - onder luid gemopper met dreigementen dat zij binnenkort echt de kindertelefoon gaat bellen - meestal toch.
Dat dreigement van die kindertelefoon neem ik overigens niet serieus want wij hebben namelijk helemaal geen telefoon. Of - beter gezegd - we hebben geen telefoonverbinding. Wij bellen namelijk sinds jaar en dag via internet wat weliswaar een rooie duit scheelt maar voornamelijk goedkoop is omdat de internetverbinding van zo'n slechte kwaliteit is dat een fatsoenlijk gesprek meestal niet mogelijk is.

Onze provider - Glocalnet - levert ons tegen betaling van toch best een redelijk hoog maandabonnement soms wel en meestal geen breedbandverbinding. We betalen voor 2 Mb maar krijgen met een beetje geluk hooguit 800 Kb wat betekent dat iedereen zijn computer uit moet loggen als een gezinslid wil bellen.
Dat Middeleeuwse gepruts waren we in maart goed zat en besloten in al onze wijsheid over te stappen naar Telia. Wij wonen in een zeer dun bevolkt gebied wat betekent dat Telia en Glocalnet de enige providers zijn dus is er keuze uit twee.
Met een opzegtermijn van drie maanden zouden we op 1 juli 8 Mb van Telia geleverd gaan krijgen en op de één of andere manier hadden wij al een sterk voorgevoel dat dat niet zou gaan lukken. Reeds op 12 juni sloot Glocalnet ons af maar bellen met die klanteservice is echt geen optie dus zaten we dapper onze tijd uit tot 1 juli wanneer we Telia zouden krijgen.
Maar op 1 juli geen breedband dus ook geen internet en geen telefoon. Mobiel bellen naar Telia is een uitdaging aangezien de wachttijden meestal oplopen tot een kleine drie kwartier en de kosten 2 kronen per minuut bedragen. Ooit meegmaakt dat je bij de kassa van Albert Heijn een euro extra moet afrekenen omdat je 5 minuten in de rij hebt gestaan?
Eerst maar eens een mailtje vanaf mijn werk gestuurd maar daar werd - hé wat onverwacht - niet op gereageerd. Dan toch maar gebeld, in de rij gestaan, dapper gewacht, eerlijk betaald en daarna gesproken met iemand die ook niet wist wat het probleem was.
Ik zou dezelfde dag nog worden teruggebeld wat twee dagen later dan toch nog gebeurde. Tja, en als dan zo'n uitzendkracht mij aan de telefoon vertelt dat (door Telia bleek later) de verkeerde opzegging is gestuurd naar Glocalnet en dat er dus opnieuw een opzegging moet worden gestuurd met drie maanden opzegtermijn, tja dan blijft er niet zo heel veel suiker over en smaakt citroen zelfs nog zoet.

Ik heb gelukkig een zoon met wat eigenbelang en iets meer geduld dan ik die er na heeeeeel veel bellen met zowel Glocalnet als Telia het voor elkaar heeft dat waarschijnlijk alles binnen een maand geregeld is. Ik heb tijdelijk een mobiel internet van Telia gekregen die het helaas bij ons niet doet omdat er geen dekking is.
Glocalnet heeft ons weer even ingekoppeld dus daarom zie ik nu kans om heel snel dit blogje te schrijven.

Over een week gaan we twee weken naar Nederland en in ons vakantiehuisje in Westerbork, dat voor Nederlandse begrippen toch redelijk platteland is, gratis draadloos internet.

Misschien moeten Telia en Glocalnet eens op studiereis naar Westerbork, daar kan het duidelijk wel. Zonder suiker en zonder citroen!

Uitstapje

Het gaat niet zo goed met mijn amaatjes. Amir heeft zijn tweede afwijzing te pakken en ook de derde keer zal waarschijnlijk een nee zijn wat betekent dat hij terug moet naar dat fantastische vaderland van hem. Hij heeft (gelukkig) geen paspoort dus terugsturen zal nog niet gemakkelijk zijn maar de Zweedse IND heeft de ongelooflijke gave om mensen met een kans onverbiddelijk terug te sturen terwijl de deur wijd openstaat voor allerlei dubieuze kansloze figuren.

Ismail heeft gelukkig wel een verblijfsvergunning en dacht in december eindelijk aan zijn nieuwe leven te kunnen beginnen. Maar een aantal trauma's laat je niet zomaar van je schouders glijden dus psychisch gaat het niet goed met hem.

Hij heeft alleen nog maar een zus ergens in Australie die hij uiteraard erg mist. Deze week is hij 's nachts weggelopen uit het opvanghuis waar hij woont. Hij had geld van me geleend om een broek en schoenen te kopen maar wilde in plaats daarvan een treinkaartje naar Malmö kopen en vanuit daar naar Australie vliegen om zijn zus te gaan zoeken. Beetje omstandig als je geen geld en geen paspoort hebt maar daar dacht hij wel een oplossing voor te vinden. Toen hij bij het station van Ludvika kwam was de laatste trein al weg en heeft hij achter het station op het strand bij een meer geslapen.
's Morgens om half zeven zag ik dat het personeel me 's nachts gebeld had en ongerustheid en angst overvielen me toen ik hoorde dat hij weg was. Hij beantwoordde zijn telefoon en sms niet en ik maakte echt grote zorgen. De politie was al gewaarschuwd waar ik die ochtend naar toe moest voor een persoonsbeschrijving.
Hij heeft sinds maandag een zomerbaantje bij de gemeente en die belde ik om te vragen of hij daar was. Tot mijn grote opluchting was hij daar toch verschenen en ik ben meteen naar hem toe gegaan.
Hij was erg moe en verdrietig en 's middags vertelde hij dat hij zich zo eenzaam voelt. Hij wil zo graag in een gewoon gezin wonen, een vader en moeder hebben, iemand hebben die om hem geeft en van hem houdt. Natuurlijk heeft hij die want inmiddels hebben we een aardige band opgebouwd. We hebben hem (nogmaals) aangeboden om bij ons te komen wonen en daar wil hij over nadenken (ben je van het personeel af krijg je er een moeder voor terug die de hele dag aan je hoofd loopt te zaniken over kamer opruimen, vaatwasser leeghalen, tafel dekken, sokken in de wasmand, etc).
Volgende maand nemen we hem twee weken mee naar Nederland om eens te laten ervaren wat vakantie eigenlijk is. Dat vindt ie erg leuk en hij kijkt daar erg naar uit.
Komend weekend zijn we drie dagen vrij en willen we Amir en Ismail een dagje plezier bezorgen. Maar ja, wat? Waar ga je met twee jongens van 17 een dagje naar toe?
Ik wacht dus op leuke voorstellen van jullie.

De Toppers

Voor mijn verjaardag in april kreeg ik van Quinta en Hjalmar een kaartje voor De Toppers in de Arena in Amsterdam en afgelopen weekend zijn Quinta en ik dan ook afgereisd naar Nederland om die belofte te verzilveren. Het concert was beregezellig maar er is wel weer een flinke aanslag gepleegd op mijn geduld en begrip voor anderen.

Allereerst wilde een vulkaan op IJsland met een onuitsprekelijke naam letterlijk roet in het eten gooien wat uiteindelijk alleen maar onnodige stress opleverde. Het vliegtuig vertrok vrijdagavond dus keurig op tijd, gevuld tot de laatste plaats en op die laatste plaats zaten wij. Opgevouwen met onze benen in de nek en een krijsende Gabriel van een jaar of twee naast ons werden we als haringen in een ton naar Nederland gevlogen. De Duitsers wisten meer dan 50 jaar goed hoe je zoveel mogelijk mensen in een voertuig moet proppen en daar hebben vele vliegtuigmaatschappijen lering uit getrokken. En daar betalen we dan ook nog een vermogen voor.

Gabriel heeft het uiteindelijk niet overleefd want die hebben we boven Zwanenburg door de nooduitgang naar buiten geflikkerd. Wat een k..jong. Waarom denken ouders altijd dat hun kinderen leuk zijn? Waarom mogen kinderen alles en worden ze niet gecorrigeerd als ze hun zin niet krijgen? Denk daarbij aan het springen op het klaptafeltje, slaan op het hoofd van de voorbuurman, onafgebroken trappen tegen de stoel voor je, rennen door het smalle gangpad, je fles door het vliegtuig mikken als er iets anders inzit dan waar je zin in hebt, gillen en krijsen die de decibellen van een flink popconcert flink te boven gaan, en ga maar door. Gat in de markt: kinderloze vluchten.

Zaterdag hebben we eerst een halve creditcard leeggetrokken aan kleding omdat de kleding in Zweden niet helemaal afgestemd is op de laatste mode en al helemaal niet op mensen van mijn lengte. Dus wordt mijn garderobe altijd flink aangevuld als ik in Nederland ben. Ik ben meteen maar even bij de kapper geweest die in Nederland geen schaar maar een mes gebruikt waardoor ik de komende weken tenminste weer met een kapsel 2011 loop in plaats van coiffure 1973 die me in Zweden dan ook nog eens een dikke 400 kronen kost.
Vervolgens hebben we genoten van de Gooische vrouwen en trakteerde mijn moeder ons op een heerlijke Indonesische rijsttafel waar ik nu nog van kan watertanden.

Zondag was het koopzondag en dat was natuurlijk een mooie aanleiding om nogmaals modetechnisch uit ons dak te gaan.
Om een uur of 7 was het tijd om richting de Arena te vertrekken en en milieubewust als wij zijn kozen we voor het openbaar vervoer. Tot aan Amstelveen ging dat goed hoewel de bus toen al redelijk afgeladen was met in wit en goud gestoken concertgangers. Maar in Amstelveen ontdekten we dat meer mensen met de bus naar de Arena wilden en er stond een rij van zeker 500 meter voor de bushalte. Dat past natuurlijk niet maar Connexxion zou Connexxion niet zijn als ze daarop zouden inspelen en dus werden er geen extra bussen ingezet en staan er volgens mij nu nog mensen te wachten op de bus naar de Toppers.
Maar ook bij de toegang naar de Arena was één en ander niet soepel geregeld hoewel ik toch de indruk heb dat dit niet het eerste concert was waarbij het stadion afgeladen was.
Wij mochten ingang B gebruiken net als vierduizend andere bezoekers die door drie smalle draaihekjes gepropt moesten worden en waarbij al het eten en drinken onherroepelijk moest worden vernietigd voor je door mocht lopen. Dat laatste zal weinig met mogelijke terreuraanslagen te maken hebben gehad maar meer met het feit dat je op die manier gedwongen werd om een Arenakaart van minimaal 10 euro aan te schaffen om een colaatje te kunnen kopen. Op die manier heeft de Arena zich inmiddels al zeven keer terugverdiend.

Het concert was geweldig, we hadden superplaatsen en na afloop nauwelijks nog een stem over maar toen moesten we aan de terugreis beginnen.
De laatste trein ging om half één terwijl het concert om tien voor half één was afgelopen en met ons wilden 7 485 mensen met diezelfde trein. Dus sloten we maar achteraan in de rij voor de bus naar Hoofddorp. Er stond een blik agenten die de boel in goede banen zouden moeten leiden maar het tegenovergestelde bereikte.
In eerste instantie stonden mensen netjes in de rij te wachten voor de bus die niet kwam, een uitzondering daargelaten die wilde voordringen en professioneel werd uitgescholden door Quinta. Maar toen de politie zich er mee ging bemoeien werd het één grote chaos en wilden alle 3084 potentiële buspassagiers zich in de enige bus wurmen die er kwam. De volgende bus zou pas over 54 minuten komen dus het was zaak om ellebogen en knietjes te gebruiken wat Quinta dan ook op uiterst geraffineerde wijze deed. Ik hield slechts de slip van haar jas vast en liet me mee de bus invoeren waar Quinta twee bejaarden de bus uitsloeg en zelf triomfantelijk plaats nam. En ik ernaast natuurlijk.
En in die overvolle bus besloot een psychopatisch gestoorde idioot ook nog om een sigaret op te steken. Welkom in Nederland.

En toch heb ik een heerlijk weekend gehad dankzij mijn dochter en mijn moeder.
TUSENTACK RARINGAR!!

Commercieel ontalent

'Ze zou je nog een bos uitgebloeide tulpen kunnen verkopen', pleegde mijn moeder voorheen altijd te zeggen als het over mijn commercieële talenten ging. En een tijdlang heb ik er zelf ook stevig in geloofd.

Op koninginnedag stond ik steevast 's morgens om half 5 op om het beste plekje op de vrijmarkt te veroveren waarna ik mijn halve huisraad wist te verkwanselen aan goedgelovige Turken op jacht naar een koopie. Nauwelijks gebruikt, nog als nieuw, ik heb de bon nog als u die wil, nee daar heeft nooit een knopje gezeten, die krassen horen daar echt, daar zie je echt niets van , de band is alleen maar zacht, niet lek, nee daar hoort geen snoer bij.
Ja , geld verdienen daar was ik niet vies van. Robin heeft er beslist een graantje van meegepikt hoewel het staalhard liegen hem toch wat minder gemakkelijk afging.

Een nieuwe auto nodig? Bij de onderhandelingen moest Ries altijd nodig naar het toilet waarna bij terugkomst 5 000 gulden van de prijs was afgeluld en we bovendien de trekhaak en de radio er gratis bijkregen. Ik heb eens een drie maanden oude Nissan met deuk verruild voor een groter exemplaar zonder bij te betalen. Geen idee wat ik gezegd heb maar ik was destijds tientallen jaren jonger en vele maten slanker dan nu dus misschien heeft dat meegespeeld.

Maar mijn talenten zijn beslist aan slijtage onderhevig en inmiddels kunnen we wel spreken van een commercieel ontalent. Wat wil het geval?
Vorig jaar liet ik mij per ongeluk ontvallen dat een moestuintje op ons landgoed misschien zo'n gek idee nog niet zou zijn. Lekker en goedkope groente uit eigen tuin. Het zit in de genen want zowel mijn vader als mijn zus kweekten courgettes van minimaal een meter en deelden groente en fruit uit aan de armen en minder bedeelden op straat om toch maar vooral van hun overproductie af te komen.
En dus werd het internet afgespeurd op zoek naar een kasje om de tere plantjes in het vroege voorjaar te beschermen tegen de Zweedse barbaarse temperaturen. Uiteindelijk wisten we een spikplinternieuw exemplaar voor 'slechts' 6700 kroontjes (voor de eurolezers onder ons; deel het bedrag met 10 en je weet hoeveel euri's dat zijn) exclusief tranport op de kop te tikken. De transportkosten bedroegen 1000 kronen  wat samen met de administratiekosten het bedrag op 7795 sek bracht.
Vervolgens moesten we beton voor de 4 hoeksteunen storten en kocht ik meteen een werktafel en een groeitafel met 12 bakken wat ook nog een kleine 1500 kronen kostte. Oh ja, het nodige tuingereedschap mocht ook niet ontbreken en tot slot natuurlijk wat vruchtbaar zaad, om te beginnen 20 verschillende soorten.
Nu is alle begin moeilijk dus van alle groentes die ik vorig jaar liefdevol heb verzorgd en toegesproken zijn slechts de courgettes (zal wel in de genen zitten) en de sperciebonen tot volle was gekomen. De rest liet subiet troosteloos het kopje hangen zodra het zonlicht werd aanschouwd.
Dit jaar zou echter alles anders worden dus heb ik 10 buitenbakken gemaakt en elke bak werd volgestort met drie zakken tuinaarde wat toch ook weer een dikke 600 kronen kostte.
En een snelle rekenaar heeft al lang gezien dat mijn investering inmiddels is opgelopen tot een kleine 10 000 Zweedse pecunia terwijl de opbrengst tot nu toe 5 courgettes en een kilo sperciebonen is.

Gemiddeld geef ik in het groeiseizoen een kleine 100 kronen per week aan verse groente uit in de supermarkt. Optimistisch gezien bestaat het oogstseizoen uit 20 weken  wat betekent dat ik minimaal 5 jaar lang elke week flink moet oogsten om mijn investering eruit te halen. Maar als de opbrengst blijft hangen op 5 courgettes en een kilo sperciebonen per jaar dan is hier waarschijnlijk toch sprake van een commercieel ontalent.

Koekoeksjong

Ik ben een koekoeksjong (mijn oom glimlacht als hij dit leest, mijn moeder ontkent en mijn zus valt mij direkt bij). Zoals ik al eerder schreef kom ik redelijk vaak op Facebookvriendlijstjes voor maar dat zal na dit blogje wel afgelopen zijn.

Ik heb een hekel een musea in het algemeen en kunst in het bijzonder (mijn zus vindt dat onbegrijpelijk en wij lijken in dezen dan ook niets op elkaar), tijdens mijn dagelijkse wandeling schal ik graag mee met De Toppers, André Hazes of  Gordon (hier haakt mijn schoonzoon Hjalmar af en waarschijnlijk ook de rest van al mijn vrienden, kennissen en familieleden) en over twee weken gaan Quint en ik tijdens ons weekendje naar Nederland uiteraard ook naar Gooische Vrouwen (mijn moeder besluit hierbij mij definitief uit haar testament te schrappen).

Op zaterdagavond kijk ik bijzonder graag naar 'Ik hou van Holland' (tot grote ergernis van Savannah) en ik ben gek op groente - vooral spruitjes -  die hooguit 5 minuten is gekookt (Richard wil uitzoeken of dat een geldige reden voor echtscheiding is).
Antieke meubels vind ik ronduit lelijk (sorry Astrid) en ik haat Zweedse winters (en hop daar vlieg ik van Carry's facebooklijstje).

Veel Zweden vind ik ineffectief, werkschuw en humorloos (Robin heeft me om die reden al eerder afgeschreven hoewel ik toch echt duidelijk gezegd heb dat Mathilda uitzondering op de regel is) en ik zie na jaren Scandinavie nog steeds het nut van een quad niet in (weg is Martijn maar dat is dubbelop want Martijn hoort bij Carry en die had me al de wacht aangezegd).

Ik heb niets met tassen, schoenen en portemonnees en koop ze dan ook zelden. Mijn huidige schoudertas is 5 jaar oud en voldoet nog prima (Quint vraagt zich af of ze dat dan misschien van haar vader heeft geërfd).

Ik ben niet zo dol op kleine kinderen (Patricia, mijn naamgenoot met drie jochies tot maat 164 doet morgen zeker een schepje cyaankali in mijn koffie) en ik ben meer katten- dan hondenmens (geen kerststol meer van Vincent en Walter en dat bakkie bij Irma en Klaas zal er voorlopig ook wel niet meer inzitten).
Naar de schoonheidsspecialiste ga ik echt nooit (twee vliegen in één klap want zowel Yvonne als Ina deleten mij bij deze alinea) en ik heb een schurfthekel aan roken (Ismail praat al twee weken niet meer met me).

Het huishouden staat op mijn to-do lijstje op plaats 158 (waarmee ik me de afgelopen jaren bepaald niet populair heb gemaakt bij mijn schoonfamilie) en de vele rondjes Sloterplas in mijn jeugd hebben ertoe geleid dat ik een uitgesproken hekel aan sporten heb gekregen (broodroof Bart?).

Kortom, ik kan het eigenlijk met niemand vinden en het is me een godsraadsel dat ik uberhaupt nog kerstkaarten krijg. Hoewel, het worden er elk jaar wel steeds minder.

Ik zal maar niet aan mijn vrienden en familie vragen om mijn koekoeksjonglijstje in te vullen  want er zijn vast vele redenen om mij weg te strepen maar gelukkig doen jullie dat natuurlijk niet.
Want ook liefde voor een koekoeksjong is onvoorwaardelijk.

Onderduiken

Als je van na de oorlog bent - en gelukkig is bijna iedereen dat tegenwoordig - dan heb je je vast en zeker wel eens afgevraagd wat voor keuze(s) je zelf zou hebben gemaakt in de oorlog. Zou je in het verzet hebben gezeten, zou je bonkaarten hebben vervalst, zou je onderduikers in huis hebben genomen en verstopt hebben op zolder? Of zou je geprobeerd hebben om zelf de oorlog zonder kleerscheuren door te komen en je afzijdig hebben gehouden van alles wat illegaal was om het eigen vege lijf te redden.

Het zijn slechts hypothetische vragen want er is geen oorlog en er hoeft niemand onder te duiken en dus zul je al snel antwoorden dat je zeker je steentje zou hebben bijgedragen aan het verzet en tegen de vijand.

Ikzelf heb zonder twijfel altijd geroepen dat ik wellicht bekend zou zijn geworden in de oorlog als 'het meisje met het blonde haar' en al mijn heldendaden zouden in na-oorlogse documentaires vele malen verfilmd zijn.
Tot nu.

Want nu begin ik te twijfelen of ik wel zo'n onversaagde held ben of val ik toch meer in de categorie held-op-sokken.

Gisteren zijn Richard en ik met Amir naar de rechtbank in Stockholm geweest omdat hij aanwezig moest zijn bij de rechtszaak tegen de Zweedse immigratiedienst (zie blog Amir). De rechtszaak duurde drie uur wat op zich al onder de categorie kindermishandeling zou moeten vallen maar de verhoren van zowel de rechter als de advocaat van de immigratiedienst waren werkelijk afschuwelijk. Ik weet dat er vele gelukszoekers zijn die de hele boel bij elkaar liegen om hier te mogen blijven en ik steek ook mijn hand niet in het vuur voor mijn eigen Ama's want niemand kan de boel beter belazeren dan een asielzoeker. En ik ben ook van mening dat er gedegen onderzoek gedaan moet worden voordat iemand de permanente verblijfstatus zou moeten krijgen maar Amir werd echter behandeld als een huurmoordernaar met zeven moorden op zijn geweten die zijn straf probeert te ontlopen. En volgens de Zweedse wet is hij nog steeds een kind (hij is 17) maar daar werd gisteren duidelijk geen rekening mee gehouden.
Amir is het land ingekomen zonder identiteitspapieren en dat weegt in deze rechtszaak erg zwaar klaarblijkelijk. Men kan zijn identiteit niet vaststellen en hij kan wel heel iemand anders zijn dan wie hij zegt te zijn. Daar werd door de advocaat van de tegenpartij voortdurend op gehamerd terwijl ik in mijn dagelijkse werk als asielverwelkomer bij het arbeidsbureau in al die jaren nog nooit heb meegemaakt dat ook maar één gelukszoeker zich heeft kunnen legitimeren.
We gingen dan ook tamelijk depri de rechtszaal uit want drie uur lang naar de gezichten van 5 oude tangen (de rechter en haar companen) kijken is niet echt bevorderlijk voor de sfeer.
Op 24 mei om 14.00 uur is de uitspraak en ik houd mijn hart vast want ik mag aan Amir gaan vertellen of hij wel of niet mag blijven. Amir heeft zelf al besloten dat hij onderduikt als hij niet mag blijven want terug naar Iran betekent een jarenlange gevangenisstraf en zelfs de doodsstraf is ook niet helemaal uit te sluiten.

En dus staan we nu voor het dilemma of we hem gaan helpen met onderduiken. Bij ons thuis laten wonen is geen optie want dat is de allereerste plek waar de politie hem komt zoeken. Dus moet er een onderduikadres gezocht worden en hij zal de komende jaren ook ergens van moeten leven want naar school of werken is niet mogelijk.

Voorlopig hebben we nog tot 24 mei de tijd om erover na te denken en hopelijk is de rechtbank hem goedgezind en krijgt hij zijn zo gewenste verblijfsvergunning.

Maar wat gaan we doen als het anwoord nee is? Ik geloof niet dat ik me ooit nog aanmeld als voogd voor een Ama want zulke beslissingen gaan je niet in de kouwe kleren zitten.
En een oorlogsslachtoffer aan een onderduikadres in Zweden helpen, dat had ik negen jaar geleden ook niet kunnen bedenken...