Onderduiken

Als je van na de oorlog bent - en gelukkig is bijna iedereen dat tegenwoordig - dan heb je je vast en zeker wel eens afgevraagd wat voor keuze(s) je zelf zou hebben gemaakt in de oorlog. Zou je in het verzet hebben gezeten, zou je bonkaarten hebben vervalst, zou je onderduikers in huis hebben genomen en verstopt hebben op zolder? Of zou je geprobeerd hebben om zelf de oorlog zonder kleerscheuren door te komen en je afzijdig hebben gehouden van alles wat illegaal was om het eigen vege lijf te redden.

Het zijn slechts hypothetische vragen want er is geen oorlog en er hoeft niemand onder te duiken en dus zul je al snel antwoorden dat je zeker je steentje zou hebben bijgedragen aan het verzet en tegen de vijand.

Ikzelf heb zonder twijfel altijd geroepen dat ik wellicht bekend zou zijn geworden in de oorlog als 'het meisje met het blonde haar' en al mijn heldendaden zouden in na-oorlogse documentaires vele malen verfilmd zijn.
Tot nu.

Want nu begin ik te twijfelen of ik wel zo'n onversaagde held ben of val ik toch meer in de categorie held-op-sokken.

Gisteren zijn Richard en ik met Amir naar de rechtbank in Stockholm geweest omdat hij aanwezig moest zijn bij de rechtszaak tegen de Zweedse immigratiedienst (zie blog Amir). De rechtszaak duurde drie uur wat op zich al onder de categorie kindermishandeling zou moeten vallen maar de verhoren van zowel de rechter als de advocaat van de immigratiedienst waren werkelijk afschuwelijk. Ik weet dat er vele gelukszoekers zijn die de hele boel bij elkaar liegen om hier te mogen blijven en ik steek ook mijn hand niet in het vuur voor mijn eigen Ama's want niemand kan de boel beter belazeren dan een asielzoeker. En ik ben ook van mening dat er gedegen onderzoek gedaan moet worden voordat iemand de permanente verblijfstatus zou moeten krijgen maar Amir werd echter behandeld als een huurmoordernaar met zeven moorden op zijn geweten die zijn straf probeert te ontlopen. En volgens de Zweedse wet is hij nog steeds een kind (hij is 17) maar daar werd gisteren duidelijk geen rekening mee gehouden.
Amir is het land ingekomen zonder identiteitspapieren en dat weegt in deze rechtszaak erg zwaar klaarblijkelijk. Men kan zijn identiteit niet vaststellen en hij kan wel heel iemand anders zijn dan wie hij zegt te zijn. Daar werd door de advocaat van de tegenpartij voortdurend op gehamerd terwijl ik in mijn dagelijkse werk als asielverwelkomer bij het arbeidsbureau in al die jaren nog nooit heb meegemaakt dat ook maar één gelukszoeker zich heeft kunnen legitimeren.
We gingen dan ook tamelijk depri de rechtszaal uit want drie uur lang naar de gezichten van 5 oude tangen (de rechter en haar companen) kijken is niet echt bevorderlijk voor de sfeer.
Op 24 mei om 14.00 uur is de uitspraak en ik houd mijn hart vast want ik mag aan Amir gaan vertellen of hij wel of niet mag blijven. Amir heeft zelf al besloten dat hij onderduikt als hij niet mag blijven want terug naar Iran betekent een jarenlange gevangenisstraf en zelfs de doodsstraf is ook niet helemaal uit te sluiten.

En dus staan we nu voor het dilemma of we hem gaan helpen met onderduiken. Bij ons thuis laten wonen is geen optie want dat is de allereerste plek waar de politie hem komt zoeken. Dus moet er een onderduikadres gezocht worden en hij zal de komende jaren ook ergens van moeten leven want naar school of werken is niet mogelijk.

Voorlopig hebben we nog tot 24 mei de tijd om erover na te denken en hopelijk is de rechtbank hem goedgezind en krijgt hij zijn zo gewenste verblijfsvergunning.

Maar wat gaan we doen als het anwoord nee is? Ik geloof niet dat ik me ooit nog aanmeld als voogd voor een Ama want zulke beslissingen gaan je niet in de kouwe kleren zitten.
En een oorlogsslachtoffer aan een onderduikadres in Zweden helpen, dat had ik negen jaar geleden ook niet kunnen bedenken...

Graves

Savannah zal wel protesteren als ze ziet dat ik over haar schrijf maar als ik niets zeg/schrijf krijg ik ook commentaar.

In 2008 kreeg ik bij een abonnement van een tijdschtift een gratis hartslagmeter en dus moest iedereen even testen of zijn hart het nog wel deed. Het 'made-in-Taiwan' apparaatje gaf bij allemaal een hartslag tussen 70 en 80 aan behalve bij Savannah. Haar hartslag in rust was volgens het flutding 130. 'Waarom sturen ze toch zulke goedkope rotzooi naar onwetende klanten', vroeg ik me in alle ernst af. Je zou er ongerust van kunnen worden. Voor de grap rende Savannah een keer de trap op en af en had - volgens 'made-in-Taiwan' - een hartslag van 175. Ja hoor, wat heeft ze dan voor hartslag als ze de marathon zou lopen (wat een hypothetische vraag is want Savannah loopt nog niet  eens naar de brievenbus).
Maar ik heb mijn levenslessen in een rugzakje dus belde ik voor de zekerheid toch maar even met de dokter. Na wat bloedonderzoek en het constateren dat zowel de hartslag als de bloeddruk te hoog waren kwam men tot de conclusie dat zij de ziekte van Graves heeft. Dit is een ziekte aan de schildklier waarbij de schildklier te hard werkt en te veel hormoon aanmaakt.
Het lijkt een erfelijke kwestie want aan de Wijnandsenkant zijn er meer familieleden met schildklierproblemen (en bedankt voor de dominante genen).
Savannah werd aan de medicijnen gezet; één medicijn die de schildklier helemaal stillegt en één medicijn die de hormonen van de schildklier vervangt. Bij ongeveer 40% van de patiënten blijkt na twee jaar, als de schildklier weer gaat werken na het stoppen met de medicijnen dat de schildklier weer functioneert zoals het zou moeten.
Vorig jaar mei mocht Savannah stoppen met de medicijnen en ging de schildklier weer aan de gang. In eerste instantie leek het allemaal goed te gaan maar dinsdag kregen we in het ziekenhuis te horen dat de bloedwaardes weer niet goed waren.
En nu staan we dus voor een zware keus; of bestralen met radioactief materiaal of opereren. Bestralen kan niet in Zweden en daarvoor zal ze dus naar het buitenland moeten. Opereren is definitief, de schildklier gaat eruit, een litteken dwars over haar keel en de rest van haar leven medicijnen.
Opereren zal gebeuren in het universiteitsziekenhuis in Uppsala en heeft een aantal risico's. Zo kunnen haar stembanden beschadigd raken met alle gevolgen van dien.
Bestralen kan in Groningen maar daar zijn Zweedse artsen niet zo voor vanwege mogelijke beschadigingen aan ander weefsel.
We weten nog niet wat het gaat worden; misschien een weekje aardbeien plukken in Japan?

Zielig

Hij hep weer wat!

Als mensen mij vragen hoe het met ons gaat en ik begin de zin met:"goed, hoewel, Robin ...." dan is dat vaak de standaardreactie.
Al in groep drie kwam hij eens naar huis met een gat in zijn hoofd nadat een klasgenootje 'voor de gein' een schroevendraaier in zijn hoofd had geprikt. Hij hep weer wat!

Toen we het hotel koud een maandje in bezit hadden ging hij 'zogenaamd' waterskiëen waarbij zijn voet in de motor kwam en we met spoed naar het ziekenhuis konden om 4 tenen te laten hechten en 2 tenen werden vastgepleisterd omdat ze gebroken waren. En vraag me niet hoe het kan maar binnen een week na dit ongelukje viel hij met zijn fiets in het water. Hij hep weer wat!

Tijdens een gymles brak hij op een onverklaarbare manier zijn arm maar na een week was hij het gips zat en haalde het er eigenhandig af. (anders kan ik niet zwemmen, mam). Hij hep weer wat!

Een paar jaar geleden konden we halsoverkop naar een vriendje met een nieuwe trampoline waarop Robin na een ongecontroleerde sprong lag te kermen van de pijn omdat zijn  schouder uit de kom lag.  Hij hep weer wat!

Die arm is inmiddels al een keer of 6 uit de kom geweest en dus leek er geen andere oplossing dan te opereren.
Zo gezegd zo gedaan en na een klein jaar op de wachtlijst was hij afgelopen donderdag eindelijk aan de beurt. Maar niets is wat het lijkt dus toen de chirug eindelijk alle apparaten via een kijkoperatie in zijn schouder had geschoven bleek de oorzaak van alle ellende aan de andere kant van de spier te zitten. Met andere woorden; hij was aan de verkeerde kant van zijn schouder opengemaakt. De simpele logica van de chirurg: in 97% van alle gevallen zit het probleem aan die kant maar bij Robin zit het toch aan de andere kant. Ik als leek zou zeggen, dichtnaaien die hap en aan de andere kant even openmaken, de boel repareren, uitslapen en hup naar huis. Maar deze chirurg (in opleiding met een spiekbriefje in zijn doktersjas neem ik aan) kon dat niet en nu moet Robin dus een andere keer opnieuw geopereerd worden door iemand anders op een andere plek in zijn schouder. Hij hep weer wat!
Na de operatie, nog groggy van de narcose, begaf de auto het op weg terug naar huis dus kon papa Mathilda uit Ludvika komen om de gekneusde jeugd op te halen (Mathilda roept altijd enthousiast dat ze paps wel even belt wat ons dus vaak een ritje naar Linköping scheelt).

Eenmaal thuis, twee dagen na de operatie, leek het Robin een reuzeidee om de ijverige houthakkers in ons bos wat te helpen met het wegstoken van wat rooiafval. Daarna is hij naar de eerste hulp gereden om zijn steriel verpakte schouder opnieuw te laten verbinden omdat eea was doorgelekt. Hij hep weer wat!

Waarom ik het hem niet heb verboden? Ach, hij is 20 jaar en 1.94 m. Daar kan ik niet meer tegenop want dan eindigt dit verhaaltje in 'Zij hep weer wat!'


  

                                                    

Moord

Ik ben van mezelf best aardig. Ik heb 42  facebookvrienden - ik weet het, iedereen heeft er zeker 100 meer maar ik accepteer lang niet iedereen als vriend - ik ben al bijna 25 jaar getrouwd (en om dat te halen moet je wel aardig zijn want je kunt tegenwoordig al scheiden als je ega het dopje op de tandpasta vergeet), ik heb 3 kinderen veilig en opgevoed aan de Zweedse maatschappij afgeleverd en binnenkort komen daar nog twee Amaatjes bij en veel -voornamelijk gekleurde - medemensen in Ludvika zeggen mij gedag. Dus vind ik dat ik best aardig ben.
Maar binnenkort bega ik een moord. Op de Nederlandse nieuwslezer op de radio!!
Ik zit op de bank in de kamer en kijk al 5 maanden uit over een wit landschap, voor mijn deur is het een ijsbaan van gesmolten en weer opgevroren sneeuw, ik rijd nog steeds op winterbanden, mijn vuilnisbak wordt niet geleegd als ik hem niet zelf uit die enorme sneeuwhoop trek die die sneeuwschuiver voor mijn oprit flikkert, de hertjes vreten de vetbolletjes met plastic en al op zodat er voor de vogels niets meer overblijft, mijn moestuintje ligt onder een meter sneeuw dus aardbeitjes uit eigen tuin zit er nog lang niet in. Kortom, het wintert als nooit tevoren.
En wat zegt de gek op de Nederlandse radio elk halfuur, temperaturen die kunnen oplopen tot 25 graden maar tegen de avond zal het weer wat afkoelen. AFKOELEN!!! Misschien kan het in Zweden eindelijk eens een beetje opwarmen. Ik heb verdorie een schitterende tuinset gekocht maar ik denk dat ik die maar tot kunst ga verheffen, alleen maar naar kijken, niet aankomen. Richard denkt niet dat hij deze zomer mee kan naar Nederland; hij moet immers sneeuwschuiven op de oprit,
'Zonnig en warm met temperaturen die kunnen oplopen tot 25 graden' zegt die irritante KNMI stem nu al de hele ochtend.
Maar ik heb er genoeg van, ik bekogel de gek met zelfgemaakte sneeuwballen tot hij het loodje legt. Er zijn grenzen!!

en nu, aan het werk

Toen ik nog in Nederland woonde, was niemand speciaal en de media in het bijzonder erg geintresseerd in mijn wel en wee.
Weliswaar besteedde het plaatselijke sufferdje van Maarssenbroek in mei 2002 de derde kolom op pagina 36 aan onze gedurfde avonturen in Zweden maar verder heb ik alleen in de krant gestaan toen ik werd geboren en toen moest ik mijn regel nog delen met drie andere borelingen.

Nee, een echte BN-er kan ik mijzelf niet noemen. Hoe anders is dat sinds ik in Zweden woon. Nog voordat onze verhuisdozen in Nyhammar waren uitgepakt hadden er al drie artikeltjes in de krant gestaan over die dappere Hollanders die dat hotel in Grangärde weer op de kaart zouden gaan zetten.

Een tijdlang heb ik alle krantenknipsels over mij en mijn familie bewaard maar toen ik mijn parttime dienstverband met Regio Dalarna aanging was daar geen beginnen meer aan.
Zowel in Zweden als in Nederland heb ik in diverse landelijke dagbladen gestaan, ben ik gast geweest op radio en tv en werd ik regelmatig lastig gevallen door 'paparazziverslaggevers' die wilden weten hoe het project om Nederlanders naar Zweden te lokken, ervoor stond.

Ik moet eerlijk bekennen dat dat in het begin best leuk was maar als mensen op den duur aan mij moeten vertellen wat de krant nu weer over me heeft geschreven dan wordt het op zijn zachtst gezegd wat hinderlijk.
Maar sinds ik weer fulltime voor het arbeidsbureau werk is de interesse vanuit de media wel wat afgenomen.
Helemaal onbekend ben ik echter nog steeds niet (soms googel ik mijn naam als ik op een depressieve dag denk dat niemand meer van me houdt en het resultaat blijkt altijd weer verrassend) en deze maand sta ik in het personeelsblad van het arbeidsbureau.
'Tjonge wat een gevallen ster' hoor ik je denken maar ik heb een kleine 10 000 collega's dus dat is nog een redelijke lezerskring.
Het artikel (met foto waar ik beslist niet onvoordelig geportretteerd ben) gaat over de nieuwe opdracht van het arbeidsbureau. Sinds 1 december 2010 heeft het arbeidsbureau namelijk de verantwoordelijkheid gekregen voor de financiële tegemoetkomingen voor asielzoekers en vluchtelingen. Daar hangt een batterij verplichtingen aan vast en ik ben één van de arbeidsbemiddelaars die de schone taak heeft gekregen om asielzoekers en vluchtelingen in Zweden aan het werk te krijgen.
Uiteraard ben ik eerst op cursus geweest waar ik geen steek wijzer ben geworden omdat het bestuur van het arbeidsbureau altijd 'ja' zegt tegen alle opdrachten die ze van regeringswege krijgen zonder over de gevolgen  na te denken en dus geen opleiding hadden voor de 500 personen die als 'invandrarehandläggare' gingen werken. Maar ik zat in een goed hotel en het eten was lekker.

En nu moet ik dus analfabete Somaliers, Irakezen, Afghanen, Ethiopiërs en binnenkort ongetwijfeld ook strijdvaardige Libiërs aan het werk helpen. Voor het artikel in het personeelsblad ben ik uiteraard geinterviewd en een professionele fotograaf heeft zeker drie uur stukgegooid om mij 'onbevangen en geintresseerd' digitaal te kunnen vastleggen.
Al tijdens het interview werd mij op niet te misverstane wijze duidelijk gemaakt dat het artikel positief moest zijn en er was geen plaats voor welk onvertogen woord dan ook.
Ik heb uiteraard toch van de gelegenheid gebruik gemaakt om enige kritische noten te laten horen maar daar heb ik in het hele stuk niets meer over gelezen.
Dus aan mij nu de schone taak om oorlogsgetraumatiseerde asielzoekers naar school te sturen om te leren lezen en schrijven, Zweeds te leren, de Zweedse mores bij te brengen om tenslotte binnen twee jaar aan het werk te gaan als lasser, buschauffeur, verpleegkundige, bosarbeider, of weet ik wat meer.
Somaliers sturen in de regel de dag nadat ze hun uitkering hebben gekregen vrijwel het hele bedrag naar hun familie in Mogadishu om vervolgens bij de Sociale dienst aan te kloppen omdat ze hun huur niet kunnen betalen.
Irakezen zijn meestal redelijk opgeleid in hun eigen land maar verklaren zichzelf pensioengerechtigd op de leeftijd van 32.
Ethiopiërs zetten bij voorkeur hun strijd tegen de Somaliërs in de hoofdstraat van Ludvika voort.
Afghanen hebben twee jaar op de koranschool doorgebracht en weten prima hoe je halal een schaap moet slachten.
Maar geen van de doelgroepen kan een fatsoenlijke sollicitatiebrief in elkaar draaien, heeft geen idee wat een CV is, is nog nooit op sollicitatiegesprek geweest en vinden het prima dat de Zweedse belastingbetaler opdraait voor hun uitkeringen (en die zijn niet misselijk).
Je kunt het de mensen zelf niet kwalijk nemen dat ze niet aan het werk te krijgen zijn (ga zelf maar eens op zoek naar een baan als kamelendrijver in Djiboutie dan weet je in welke situatie deze mensen zich bevinden) maar hoogopgeleide hotemetoten in Stockholm moeten toch begrijpen dat een nieuwe toekomst in Zweden deze mensen niet veel te bieden heeft.

En ik schrijf ondertussen voor elke asielzoeker een plan van aanpak om ze enigszins de indruk te geven dat er ooit een baan voor hen in het verschiet ligt. Dream on.......

Amir

Sinds augustus ben ik - zoals bekend - de surrogaatmama van Ismail. Dat leek de gemeente goed te bevallen en aangezien er een schrijnend tekort aan voogden is werd ik in oktober opnieuw benaderd door de gemeente met de vraag of ik ook voogd wilde worden van Amir.
Ik neem mijn opdrachten altijd erg serieus dus ik moest er wel even over nadenken maar uiteindelijk heb ik toch ja gezegd en ben ik nu ook voogd voor de 16 jarige Amir uit Iran.

Amir komt uit het noorden van Iran en komt uit een gezin met drie kinderen, een oudere broer en een jongere zus. Amirs ouders zijn weliswaar Shiarimoslims maar beslist niet streng religieus. Moeder draagt geen sluier, er is een tv in huis en vader lust een biertje op zijn tijd. De moskee wordt nooit bezocht en ook varkensvlees wordt in het gezin niet afgezworen. Amir is 10 jaar naar school geweest en heeft gedurende zijn schooltijd uiteraard één en ander over de islam en de Koran geleerd. Hij is tot de conclusie gekomen dat hij geen religie wil belijden waar hij niet achter staat en waar mensen niet worden gerespecteerd die andere opvattingen hebben dan moslims.
Maar die beslissing was op zijn zachtst gezegd geen handige keuze in een land waar men streng islamitisch is en waar de doodstraf staat op het verloochenen van Allah en Mohammed.
Op een dag is de militaire politie hun huis binnengevallen om het gezin met geweld tot de islam te bekeren. Amir wist te ontsnappen en is uiteindelijk na twee weken met hulp van een smokkelaar naar Zweden gevlucht.
Dan denk je dat de jongen het ergste gehad heeft en dan komt de Zweedse immigratiedienst zich er mee bemoeien.
Amir moest besluiten welke advocaat hij wilde hebben maar de jongen had geen flauw idee waar men het over had en koos ervoor om de immigratiedienst een advocaat/jurist te laten aanwijzen.

In Zweden is een groot verschil tussen een jurist en een advocaat. Een advocaat heeft tenminste  5 jaar aan de universiteit gestudeerd en weet van de hoed en de rand als het om wetgeving gaat. Een jurist heeft daarentegen met wat geluk een cursus 'knippen en plakken voor beginners' aan de NTI voltooid en mag zich vervolgens jurist noemen. En Amir kreeg een jurist.
Elke minderjarige moet een voogd toegewezen krijgen en toen hij nog in een opvanghuis in Stockholm woonde kreeg hij Rasheed aangewezen als voogd. En laat Rasheed nu uit Irak komen, een land waar Iran al eeuwen mee overhoop ligt en waartussen het nog steeds niet echt wil boteren. Je kunt wel raden hoe actief Rasheed zich heeft ingezet voor Amir.
Maar de pech was pas echt compleet toen Amir een tolk uit Azarbedjan kreeg toegewezen die bij het begin van het gesprek met de jurist Amir fijntjes liet weten dat hij afvalligen uit Iran niet mocht. Uiteraard zei hij dat in het Persisch zodat alleen Amir hoorde wat hij zei. Halverwege het gesprek met de jurist ging zijn voogd ervan door, hij had een andere afspraak. Daar zat Amir, 16 jaar, helemaal alleen in een land dat hij niet kende met een tolk die hem niet mocht en een jurist die van toeten noch blazen wist.

Twee weken geleden kreeg Amir de beslissing van de immigratiedienst; hij werd uitgewezen naar Iran. men had geconstateerd dat er verschillen waren in zijn verklaringen die afgelegd waren bij zijn jurist en bij de immigratiedienst. Toen Amir hoorde wat de jurist in zijn rapport had geschreven riep hij meteen:'dat heb ik nooit gezegd, zo is het niet gegaan'. Het rapport van de jurist had hij overigens nooit gelezen zodat hij ook niet wist wat er geschreven was.

Ik heb meteen een andere advocaat in de arm genomen die de beslissing van de immigratiedienst heeft aangevochten. Daarnaast hebben Amir en ik samen een brief aan de immigratiedienst geschreven om uit te leggen waarom er verschillen in de verklaringen waren en wat er nu echt gebeurd was.

De jurist in Stockholm heeft inmiddels al meer dan 10 keer gebeld omdat hij van mening is dat Amir geen recht heeft op een andere advocaat. De man ziet uiteraard zijn provisie in gevaar komen. En dat terwijl hij in de afgelopen maanden niet één keer heeft gereageerd op al mijn wanhopige telefoontjes en e-mails.

In eerste instantie was Amir erg depressief toen hij de afwijzing kreeg. Zijn  toekomst in Iran is overduidelijk; de Pasradan staan hem op te wachten op het vliegveld in Teheran om hem rechtstreeks naar de strop te brengen (in 2010 zijn meer dan 100 kinderen in Iran ter dood veroordeeld).
Zijn vader is inmiddels opgepakt en Amir weet niet waar hij is maar hij heeft wel zo zijn vermoedens.

Maar samen gaan Amir en ik de strijd aan tegen de immigratiedienst. Zijn advocaat en ik hebben bijna dagelijjks contact om de juiste strategie uit te stippelen zodat Amir hier kan blijven.
Want Amir wil ingenieur worden. Hij kan erg goed leren en spreekt inmiddels beter Zweeds dan Engels. En daar heeft hij slechts 7 maanden over gedaan.
Nu is het aan mij en aan zijn advocaat om aan te tonen dat Iran geen recht heeft op Amir. Zweden is het land waar Amirs toekomst ligt en ik zal procederen tot aan de rechtbank om aan te tonen dat de immigratiedienst het bij het verkeerde eind heeft.

En Amir? Amir kan weer een beetje lachen omdat hij eindelijk een voogd en een advocaat heeft die zijn belangen voorop stellen. En een tolk heeft hij inmiddels niet meer nodig!

Gevaarlijk beroep

Ik kan me niet voorstellen dat het iemand is ontgaan en het zal me zelfs niet verbazen als het een startitem van het acht uur journaal in Nederland is geweest en daarom zal ook ik er de nodige aandacht aan besteden:

AANSLAG OP POSTÅKERI IN BORLÄNGE.

http://www.dt.se/nyheter/borlange/article882725.ece
(gebruik Google translate maar om het te vertalen als je wat minder Zweeds spreekt, minstens de helft begrijp je dan).

En even voor alle duidelijkheid, de Poståkeri in Borlänge is Richard zijn werkgever zodat de ernst van de situatie wel even goed tot de lezer doordringt.

De eerlijkheid gebiedt mij te schrijven dat ik zelf niets in de gaten had tot ik een verontrustend mailtje kreeg van vriendin Astrid die inmiddels aan de radio gekluisterd zat om maar niets te missen. Mijn man wellicht levensgevaarlijk gewond onder het puin van een ingestorte bedrijfshal na een aanslag van Al Qaida en ik rustig babbelend met mijn Somalische werkloze uitkeringsgerechtigden, zie je het voor je! Waarom vertelt niemand mij ooit wat...

Het tijdstip van de aanslag stelde mij enigszins gerust want de mogelijk bom was om kwart over 8 afgegaan terwijl Richard pas om half 11 begint. Hij hoorde dus waarschijnlijk niet tot de mogelijk ernstig zwaar gewonden.
In de huidige tijd van I-phones en Smartions was een telefoontje met mijn echtgenoot gauw gepleegd en die wist mij enigszins te kalmeren. Er was inderdaad een explosie geweest in de hal waar op dat moment ik meen 8 mensen aan het werk waren. Zij waren getroffen door een wit poeder (Sars, bombrief, bacterieaanslag, ik kijk echt nergens meer van op) en moesten gesaneerd worden. Eerst alle kleding voorzichtig verwijderen, daarna grondig afspoelen, vervolgens gewikkeld in dekens opgevangen in de allerijl opgeroepen ambulances en vooralsnog in quarantaine tot er meer duidelijkheid zou zijn.
Voor alle zekerheid werd iedereen die in de nabijheid van de explosie was geweest onmiddellijk behandeld met antibiotica om welke gevolgen dan ook meteen de baas te zijn. Nee, laat dat maar aan de Zweden over. Geen halve maatregelen, als er iets geregeld moet worden dan kun je maar het beste in Zweden wonen, nietwaar.

Half Borlänge was inmiddels afgezet en ook de busjes en vrachtwagens van de post mochten niet meer gebruikt worden vanwege een mogelijk tweede aanslag.
De vrachtwagens die inmiddels binnenkwamen moesten lossen bij de overburen en overal en nergens werden busjes gehuurd om zo goed en zo kwaad als het ging de pakketten uit te rijden die niet in de hal waren tijdens de aanslag.

Klanten begonnen te bellen om zeker te stellen dat hun bestelde pakketjes wel binnen de gegarandeerde leveringstijd zouden worden geleverd. Ook vroegen mensen zich serieus af of het hun bestelde Smartphone was die wellicht door de kou was ontploft en de consternatie had veroorzaakt.
Zo onbegrijpelijk hè, een serieuze aanslag op een bedrijf en dan naïef denken dat het jouw batterijtje is dat explodeert op een transportband. Is men wellicht vergeten dat nog geen twee maanden geleden een gek zich heeft opgeblazen in de binnenstad van Stockholm. En dan denken dat Borlänge veilig is!

Gelukkig was de enige bomhond die de Zweedse politie bezit die dag niet vrij of ziek en deze werd dan ook met zijn begeleider met spoed uit Stockholm gehaald.

Uiteindelijk bleek rond half drie enige duidelijkheid in de chaos te komen. Na gedegen en intensief onderzoek bleek de Poståkeri in Borlänge aan een catastrofe te zijn ontsnapt. Het ging niet om een aanslag, ook niet om een bombrief en zelfs Bin Laden had het momenteel nog even niet gemunt op zijn Zweedse vijanden in Borlänge. Nee, het bleek gelukkig te gaan om een brandblusser die niet gezekerd was en door wellicht wat hardhandig gebruik was afgegaan.

Wat een dooddoener, zul je denken maar ik wil alleen maar even benadrukken aan wat voor stress Richard elke dag weer moet blootstaan. Want nu was het een brandblusser maar wat is het de volgende keer? Richard gaat om loonsverhoging vragen en zelf overweeg ik om te infiltreren bij Al Qaida. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee!!