Wintersport

Je kan me voor veel uitmaken maar dat ik geen doorzetter zou zijn, daarmee sla je volgens mij de plank volledig mis.
Sinds jaar en dag heb ik een uitgesproken hekel aan sporten, maar omdat mijn vetcellen sneller groeien dan de rest van mijn lichaam weet ik dat er maar één oplossing is om alles enigszins in toom te houden: sporten!
Ik heb al talloze varianten geprobeerd om uit te vinden waar mijn verborgen talenten liggen maar echt aan de oppervlakte willen die nog niet komen. Menig sportschool heb ik al van binnen gezien zonder merkbaar positief resultaat. Ik doe echt mijn best maar shoulderlifts, langdurig planken of moeiteloze situps zitten er nog steeds niet in. Met mijn karige studentenbudget kan ik luxe sporten voorlopig ook wel vergeten maar Zweden is gelukkig het land bij uitstek om te genieten van sporten in de vrije natuur, zowel 's zomers als 's winters.
Hoewel ik  in het gelukkige bezit ben van een paar serieuze klapschaatsen, bind ik die niet snel onder. Flateus vallen heb ik nog steeds niet onder de knie en schaatsen is voor mij onlosmakelijk verbonden met onderuit gaan. En niet één keer,  nee, ik ga zonder mankeren zeven keer onderuit op een baantje van nog geen honderd meter. En is mijn val al bijzonder vermakelijk om  naar te kijken, nog leuker wordt het als ik weer overeind probeer te komen. Dus schaatsen doe ik bij voorkeur 's nachts als iedereen die wel in is voor een potje leedvermaak op één oor ligt.

Elk zichzelf respekterend  boerengehucht in Zweden beschikt over een - in de meeste gevallen electrisch verlicht - langlaufspoor en zo ook Tungelsta. Zelf heb ik geen langlaufski's maar Robin heeft op één of andere vlooienmarkt voor een habbekrats een complete set op de kop weten te tikken die ik wel even mag lenen. De schoenen zijn weliswaar enkele maten te groot maar een dubbel paar sokken doet wonderen. De schoenen zitten nog steeds erg ruim maar ze vallen bij het optillen niet meer van mijn voeten dus ik ben al snel tevreden.

Niet gehinderd door enige ervaring stap ik enthousiast op mijn ski's en glijd opgewekt het bos in op weg naar het langlaufspoor. Het is inmiddels gestopt met zachtjes sneeuwen en ik zie nauwelijks een hand voor ogen maar what-the-hell, this-is-Sweden-man. Het langslaufspoor is niet langer een spoor maar meer een wandelpad voor hondenliefhebbers wat betekent dat ik mijn eigen spoor moet trekken. Ik ben helemaal alleen in het bos dus ik kan ook niet even achter een andere langlaufer aanschuifelen maar enthousiast zet ik het ene been voor het andere. Nou, dat gaat helemaal niet slecht, constateer ik na honderd meter. Het rondje is drie kilometer dus ik bereid me voor op een rondje of drie, vier.

Groot voordeel van langlaufen ten opzichte van schaatsen is dat je twee stokken in je handen hebt die je behoeden voor een onbedoelde valpartij. Dat geldt niet voor mijn stokken. Als ik in een onbewaakt ogenblik mijn evenwicht dreig te verliezen, steek ik reflexmatig mijn stok in de sneeuw om mijn balans te hervinden maar daar trekt die stok zich weinig van aan en voor ik het in de gaten heb, lig ik sneeuw te happen met mijn ski's in spagaat. Zo blij dat ik hier moederziel alleen in dat bos lig want ik heb de eigenaardige gewoonte om meteen om me heen te kijken of iemand me ter aarde heeft zien storten. Schaamte ten voeten uit.
Net als met schaatsen is vallen bij langlaufen een kunst, maar opstaan ook. Ik weet mijn ski's met wat gezwaai naar links en rechts parallel te krijgen en met alle kracht die ik in mijn armen heb weet ik me met hulp van mijn stokken weer op de been te krijgen. Les 1 bij langlaufen: zorg dat je niet valt want dan moet je ook weer overeind komen. En oh ja, zet je ski's dwars bij een heuveltje anders wordt het geheel een onbegonnen zaak.
Ik klop alle sneeuw van me af en hervat mijn langlauftoer. Een meter of driehonderd gaat alles naar wens maar net als ik bedenk dat het op die kleine balansfout van zoëven na best goed gaat, gaat het spoor omhoog. Geen helling van 20% maar wel steil genoeg om mij in de problemen te brengen. Voor elke stap die ik naar voren glijd, glijd ik er twee naar achteren. Visgraatklimmen is iets wat ik ooit geleerd heb tijdens mijn eerste skilessen in mijn kinderjaren en dus stap ik over op die taktiek. Dat gaat wonderbaarlijk goed hoewel het van zowel bovenbenen als schouderpartij behoorlijk wat inspanning vereist. Zonder noemenswaardige tegenslagen bereik ik op de heuvel het spoor weer en hoop op een soepele voortzetting van mijn tochtje. Niets is minder waar want als je een heuveltje opklimt, dan moet je die ook weer af. En om de moeilijkheidsgraad te verhogen heeft men besloten om in het tochtje naar beneden ook een flauwe bocht te maken.
Het is nog steeds stil op het spoor, het sneeuwt gestadig dus wat kan er misgaan? Voorzichtig laat ik me naar voren glijden maar veel eerder dan waarop ik gerekend heb krijgen mijn ski's vaart en suis ik ongecontroleerd de heuvel af. Ik ben zo druk bezig met mezelf overeind houden dat ik het kleine detail 'bochtje' even vergeet en voor ik kan bedenken wat de gevolgen van een kleine misrekening kunnen zijn, klem ik mezelf om een boom. Oké, zo moet het dus niet.
Ik peuter het boomschors uit mijn sjaal en zie tot mijn opluchting dat ik al bijna beneden ben. Probleem opgelost.
Ik houd hardnekkig vol en probeer van het buitenzijn te genieten maar als ik nog een aantal keer tamelijk onelegant met mijn snufferd in de sneeuw beland, is de lol er wel een beetje vanaf. De voorgenomen drie rondjes beperk ik tot één en eenmaal thuis duik ik vlug achter de warme chocolademelk.

Langlaufen is dus ook niet helemaal mijn ding en ik zal op zoek moeten naar een sport met een lager valrisico. Sinds de jaarwisseling proberen Richard en ik elke week een lange afstand te lopen waarbij wij onszelf onderweg mogen trakteren op alles wat slecht is voor een mens. En raad eens wat, ik ben nog niet één keer gevallen!