Op een klein stationnetje...

Een lied vol leugens weet ik nu. Alleen de titel al. Een stationnetje bestaat in de railwaywereld helemaal niet. Met een beetje geluk zit er een tkl (tågklarerare/treinleider)) en dan zou de titel moeten zijn: op een kleine driftplats...of eigenlijk meer op een kleine hallställe...(want in de regel is een drifplats niet klein maar groot).  Zit er geen tkl dan luidt de titel: op een kleine hållplats. Of linjeplats als er sprake is van een wissel of beweegbaar brugdeel. En in dat hele lied wordt geen woord gerept over het pneumatische remsysteem dat in werking moet worden gezet wanneer de trein vertrekt. Het rempercentage, het dynamische gewicht van de locomotief, het instellen van de remdruk, niets hoor je erover. Wat spellen  we die arme kleuters toch allemaal op de mouw!

Twee weken heb ik inmiddels achter de rug en een vat vol verhalen. Iedereen - mezelf incluis - drijft al jaren de spot met de Nederlandse Spoorwegen als de blaadjes weer gaan vallen en sprinters en hondekoppen over vallend blad uitglijden. Ik weet inmiddels beter. De frictie tussen rails en wiel is bij natte bladeren zo groot dat wielen tijdens een enkele rit zodanig kunnen 'platten' dat ze bij een volgende rit de rails kapot kunnen slaan waardoor de trein erachter ontspoort. Sta je niet bij stil hè als je je enkeltje Leiden - Woerden koopt en de halve hel bij elkaar moppert als de trein te laat is waardoor je het begin van Goede Tijden mist. Maar neem van mij aan, je kunt beter het begin van Goede Tijden missen dan in een trein met platte wielen te stappen.

We zijn een klas met 30 leerlingen in de leeftijd 20 - 53 jaar. Ik ben niet degene van 20 zullen we maar zeggen. Maar ik ben toch trots op mijn bovenkamer en de rest van dit logge lijf want er waren uiteindelijk 457 aanmeldingen voor die 30 plaatsen waarvan er 50 aanmeldningen alle tests hebben doorstaan. De 30 personen met de hoogste resultaten hebben uiteindelijk een plaats gekregen. Dus een kans van 6% om te mogen worden opgeleid tot machinist en ik hoor erbij.

Toch zitten er in die klas wat paradijsvogels.
Zo hebben we Marcus, een treinenfanaat in hart en nieren. Als je naar de serie The Big Bang op tv kijkt dan doet hij sterk denken aan Sheldon qua gedrag. Als de leraar een plaatje van een goederentrein laat zien mompelt hij zachtjes maar net hard genoeg dat iedereen het kan horen: "een Rc2 lok, 80 ton brutogewicht, 87 ton remgewicht, eerste model september 1987, hoogste snelheid 180 km per uur". En omdat hij stottert blijft hij ook nog wel eens hangen in het gewicht of de snelheid.
Als er gevraagd wordt wat twee witte lampen diagonaal betekenen en het antwoord is: rij stapvoets want de wissels kunnen verkeerd staan dan roept hij luid en duidelijk door de klas:"of beter gezegd, snelheid stapvoets voor treinverkeer op het rangeerterrein wat inhoudt 10 km/uur, de baan is niet hindervrij, de wissels zijn niet vastgezet, houd kontakt met de tkl". Dat is de eerste dagen nog leuk maar een groot deel van de klas is inmiddels in de irritatiefase belandt. En we hebben nog 50 weken te gaan.

Dan hebben we Magdalena. Magdalena loopt dik richting de 50 gok ik maar het is moeilijk in te schatten hoe oud ze is want ze is make up vrij, breit haar eigen truien, heeft twee kinderen waarvan er één ADHD heeft en de ander hoogbegaafd is, ze eet macro-idiotisch en komt alle dagen steevast een half uur te laat ongeacht hoe laat we beginnen omdat ze haar zoon in de taxi moet zetten. Als ze eenmaal binnen is, gaan de schoenen uit en gaat ze in yogazit zitten breien. En bij elke vraag die ze stelt begint ze haar zin met:"Dus als ik het goed begrijp...." waarna eigenlijk altijd blijkt dat ze het niet helemaal goed begrepen heeft.

Verder hebben we Alhadji. Alhadji is een jaren 90 product, aldus één van de leraren. En die kan het weten want zijn zusje is van dezelfde generatie. Alhadji is metrobestuurder maar volgens eigen zeggen toe aan een hogere snelheid. Alhadji zit niet op een stoel, hij hangt. En hij hangt soms zelfs zoveel dat hij bij hoge concentratie zomaar van zijn stoel valt. Dan moeten wij lachen want dat ziet er dom uit.
Alhadji is ook van de telefoongeneratie. Dus als hij wil weten hoe laat het is, dan kijkt hij op zijn telefoon. Als hij het remgewicht moet uitrekenen, dan kijkt hij op zijn telefoon. Als hij zijn opgaven moet maken, dan kijkt hij op zijn telefoon. En als hij naar huis wil, dan kijkt hij heel lang en heel indringend op zijn telefoon. En daar begint hij vaak al rond de klok van twee mee. De leraar heeft hem geadviseerd een horloge te kopen zodat hij niet te laat komt bij zijn dienst als de batterij van zijn telefoon leeg is. Maar dat gebeurt niet, aldus Alhadji, want hij is van de telefoongeneratie. Die hebben altijd genoeg batterij in hun telefoon. Hij is verder wel aardig.

Zoals gezegd zijn we nu twee weken bezig en het eerste tentamen hebben we al achter de rug. Ik ben zelf erg onder de indruk van wat ik in die twee weken geleerd heb. We zijn ingewijd in de treinenvaktaal, we weten hoe een trein vaart mindert (een trein remt niet, een trein mindert vaart), we kunnen het hele pneumatische remsysteem tot in detail uitleggen, we weten wat er bij het bouwen van een treintraject komt kijken en hoe de baan wordt opgebouwd, we weten wat de verschillende seinen en borden betekenen, we kunnen uitrekenen welke trein hoe hard mag rijden en hoe lang de remweg dan is (een personentrein met een snelheid van 200 km/uur heeft een remweg van bijna twee kilometer, remt hij niet maar rijdt hij uit dan duurt het 40 km voor hij stilstaat). En tot slot hebben we reuzezin om verder te gaan met onze studie.