Wij hebben een vrij grote oprit en op die oprit ligt los grind. Dat is 's winters niet handig als je sneeuw moet schuiven want schuif je sneeuw de greppel in, dan schuif je meteen je halve oprit mee. En gesmolten sneeuw wat weer opvriest verandert die oprit een tijdje in een ondergrond waar Irene Wüst een moord voor doet.
Zomers is opstappen op je fiets in dat grind ook al geen goed idee en al menig keer heb ik dat grind mogen kussen omdat ik met mijn stalen ros weer eens iets te enthousiast op pad ben gegaan. Opstappen, een bochtje maken en los grind, geen goede combinatie.
Om kort te gaan, bestraten die hap, en snel een beetje. Nu ben ik zelf goed in vrijwel alles maar klinkertjes leggen is net niet mijn ding dus bestelde ik 19 pallets klinkertjes en ging op zoek naar een mannetje die die straattegels er voor mij even in wilde tikken. Ik vroeg wat offertes en van de tien klinkerleggertjes reageerden er twee met een prijs. Halverwege maart zou Pelle beginnen maar al wie er kwam, geen Pelle. Ik vroeg dus maar even waar hij bleef en toen zei Pelle dat hij een kaart nodig had van alle kabels die in de grond lopen. Hoezo? Ga je de oprit een meter afgraven dan? Kaart gemaild maar Pelle verscheen nog steeds niet. Joehoe, Pelle!!! Pelle beloofde elke dag dat hij de volgende dag zou beginnen en elke dag wachtten we met spanning op de komst van Pelle en trawanten, samen met mijn 19 pallets klinkertjes die redelijk in de weg stonden. Begin april stonden er plotseling een kruiwagen en een aantrilmachine in de tuin en even kreeg ik hoop dat ik een betegelde oprit zou hebben voor Midsommar. Maar daar bleef het bij.
Toen Pelle op 12 april - vier weken later - nog steeds geen aanstalten maakte om te beginnen en mijn 19 pallets met klinkertjes inmiddels wortel hadden geschoten, besloot ik Pelle de wacht aan te zeggen en een andere Pelle te zoeken. Pelle kon mooi fluiten naar zijn 9 000 euro/90 000 kronen. Ik mailde hem dat hij zijn spullen binnen twee dagen weg moest halen omdat hij ze anders van de openbare weg kon plukken. De kruiwagen en de aantrilmachine verdwenen na twee weken en ik heb nooit meer wat gehoord van Pelle.
Habib, die de andere offerte had geleverd, kon weliswaar vlot beginnen maar verhoogde zijn offerte met 5000 euro/50 000 kronen wat zou betekenen dat we een flinke prijs in de staatsloterij zouden moeten winnen om de boel te bekostigen. Exit Habib.
Het was eind april en mijn 19 pallets met klinkertjes stonden intussen vol in bloei. Via internet vond ik Gustav die mijn oprit wel wilde betegelen tegen een redelijke vergoeding en de tweede week van mei ging Gustav vol overgave aan de slag. En ik kan niet anders zeggen, Gustav is een vakman. Elke klinkertje ligt kaarsrecht en het ongewenste hemelwater - waar we dit voorjaar helaas rijkelijk van zijn voorzien - wordt netjes de goede kant op afgevoerd.
Maar toen Gustav aan zijn laatste pallet klinkertjes begon, verschenen er graafmachines in de straat. En laat ik duidelijk zijn, die graafmachines waren niet door mij besteld. Enthousiast werd het asfalt opengebroken en werd er gegraven dat het een lieve lust was. Als de Russen binnenkort binnenvallen, zijn jullie van harte welkom. Wij hebben namelijk in Krigslida ruime beschikking over uitstekende schuilkelders en loopgraven. Aangezien wij geen bericht hadden gehad over het binnenvallen van de Russen ging Gustav maar even informeren bij de graafmachinist wat de plannen waren. De man met baard at net een banaan en toen hij antwoordde wisten we zeker dat we met een aap te maken hadden. Nee, hij had geen idee waarom hij aan het graven was en eigenlijk wist hij ook niet wat hij aan het graven was. Maar hij had een tekening van Vattenfall waarop stond hoe hij moest graven en dat deed hij. Gustav zag, met een schuine blik op de kaart, meteen dat er binnen afzienbare tijd ook in onze oprit gegraven zou gaan worden en vroeg aan Baardmans wie die oprit weer zou gaan herstellen. "Ik", was het trotse antwoord waarmee Gustav meteen zijn harkje en schepje neerlegde. Het leek hem namelijk niet zo'n goed idee om de boel verder te tegelen als Baardmans na een week zijn zorgvuldige gelegde klinkertjes weer zou opgraven.
We spraken met Gustav af dat we hem zouden bellen als Baardmans en kornuiten klaar waren met graven zodat hij zijn klusje daarna zou afmaken. En op dat punt bevinden we ons nu.
De hele straat inclusief onze oprit ligt open, het is Midsommar en volgende week begint de zomervakantie dus gewerkt wordt er voorlopig niet. Als alle loopgraven weer dichtgegooid zijn en alles opnieuw geasfalteerd is komt de volgende graafmachine om de boel weer open te breken voor het leggen van een fiberkabel voor internet en als alles achter de rug is komt Gustav de klus afmaken.
Dat is de Zweedse manier van zaken doen.
Geweldig verhaal weer :-).
BeantwoordenVerwijderen