Verkiezingen

Zondag is het weer zover, we mogen weer naar de stembus.

Ik ben een fervent stemmer en ik ga alleen al stemmen omdat ik mag stemmen. Nog nooit een stembeurt overgeslagen. Maar het wordt mij niet gemakkelijk gemaakt want ik moet namelijk ook ergens óp stemmen, en dan bij voorkeur op een partij die in het verlengde ligt van mijn wensen en toekomstverwachtingen. En daar gaat het dus helemaal mis. Want welke partij behartigt mijn belangen nu het best?

Er zijn acht politieke partijen die in de Riksdagen (zeg maar de regering) zitten en zes partijen die voor spek en bonen meedoen. De spek-en-bonen partijen zijn bijvoorbeeld de Piratenpartij die zich voornamelijk bezighoudt met het legaliseren van illegale zaken zoals het downloaden van muziek of het kopiëren van software of het Feministisch initiatief waarmee ik mezelf nu ook niet direct identificeer omdat ik beslist niet zonder BH zou kunnen en twee vlechtjes mij gewoon niet staan.

Ik maak dus een keuze uit één van de acht en dat is nog niet zo eenvoudig.

Zo hebben alle partijen – geen één uitgezonderd – als speerpunt van hun campagne goed onderwijs gekozen. Ze willen allemaal dat leraren beter betaald worden, dat klassen kleiner worden, dat probleemleerlingen recht hebben op extra steun en dat er meer geld moet naar het onderwijs. Ik vind dat ook, hoewel het bij mij op dit moment niet echt een heet hangijzer is want mijn eigen Cito-toets is al weer even geleden en ook mijn kinderen zijn de schoolbanken (eindelijk) ontgroeid.  Maar echt tegen ben ik ook niet. Ik vraag me dan ook af waarom de koe niet bij de horens wordt gevat; als we dat allemaal vinden, jas dat dan even door de begrotingsvoorstellen heen. Hup, het lerarensalaris  wat omhoogkrikken tot het niveau van Jan Modaal, gooi een extra wandje in een klaslokaal en zet er een werkloze immigrant voor, sla wat grote letterboeken in voor de extra steun en lever een stukje ministersalaris is zodat er wat geld kan worden doorgesluisd naar het armlastige onderwijs. Hoe moeilijk kan het zijn? En waarom staat het zo hoog op het wensenlijstje van de regeringspartijen als ze momenteel al in de regering zitten? Dan hadden ze dat toch al lang kunnen regelen?

Nog zo’n netelige kwestie is –net als in Nederland – de asielproblematiek. Het aantal asielzoekers (en krijgers)in Zweden  stijgt ver boven de rest van gemiddeld Europa uit. Na Malta en Cyprus, waar veel bootvluchtelingen aankomen en daarna doorgesluisd worden,  komt Zweden op een derde plaats  met 44 500 verleende verblijfsvergunningen in 2013. Ter vergelijking, Nederland verstrekte in datzelfde jaar 10 500 verblijfsvergunningen. Nederland neemt dit jaar 250 Syrische vluchtelingen op terwijl in Zweden men direct een permanente verblijfsvergunning krijgt als men uit Syrie komt, 4 000 stuks vanaf januari 2014. Dat het probleem Zweden boven het hoofd groeit is onmiskenbaar. Robin wilde zich deze week inschrijven voor een huurwoning in Södertälje waar hij werkt en kreeg te horen dat hij 14 000 punten moet hebben om bovenaan de lijst te komen. Dat betekent dat hij 135 jaar moet staan ingeschreven.

Maar de politieke partij die het woord immigrant in de mond neemt wordt onmiddellijk als racistisch beschreven en kan een plaatsje in de regering wel vergeten. Er is slechts één partij die de immigratiestroom aan banden wil leggen; de Sverige Demokraten. Het is de grote broer  van de partij van Wilders in Zweden maar daar is het intelligentiequotiënt evenredig aan het aantal pilsjes dat ze per dag naar binnen werken en bovendien heeft 20% van de partijleden een strafblad en 17% is geregistreerd bij de Kronofogden (kredietregistratie). En dan nog wil 12% van de Zweedse bevolking daarop stemmen dus kun je rustig concluderen dat 12% van de Zweedse bevolking geen verstand heeft.

Een ander groot probleem is de hoeveelheid bedelaars die je werkelijk overal in Zweden tegenkomt. Het zijn voornamelijk mensen uit de Balkanlanden die zich aangesloten hebben bij dubieuze liga en met buslasten tegelijk wekelijks Zweden binnengeloodst worden. Zweden is het enige land in Europa waar het niet verboden is om te bedelen en daarom vind je op elke hoek van de straat jammerende Roemenen en Bulgaren. Een groot aantal Zweden  ergert zich er groen en geel aan – hoewel er nog steeds voornamelijk vrouwelijk oud de portemonnee trekt bij elke huilende Balkanganger met een foto van de kinderschaar waarvan er op één of andere manier altijd één ernstig ziek is – maar geen politieke partij die het verbieden aandurft.

De milieupartij wil de auto verbieden en adviseert ons met klem om te stoken op koeienvlaai en de berenvellen worden voor wat hen betreft de modetrend voorjaar 2015.

De socialisten hebben een partijleider die de Hogeschool nog nooit van binnen heeft gezien  en met moeite zijn lasopleiding heeft weten af te ronden. En dat moet dan de begroting van Zweden op de rails krijgen en om tafel  gaan zitten met economen, staatssecretarissen en ministers terwijl hij geen benul heeft hoe een briefje van honderd eruit ziet.

De Vänsterpartie (de Linkse partij waarvan ik al uitslag krijg als hun naam genoemd wordt) wil in principe alles afschaffen danwel verbieden als het met hard werken te maken heeft. Iedereen die hard werkt moet het overschot van zijn bankrekening afstaan aan mensen die minder hard werken om de gelijkheid te bevorderen. Winst maken wordt verboden en zal worden bestraft met hoge boetes zodat het überhaupt niet meer zo zinvol is om een bedrijf te runnen.  Dat het land niet uitsluitend op de overheid kan draaien is nog niet heemaal tot hen doorgedrongen.

De Centrumpartij is tegen euthanasie en verafschuwt  wat er in Nederland mogelijk is dus daar kan mijn stem sowieso al niet naar toe. Ik ben en blijf immers Nederlander en als het beschikkingsrecht van mijn kat beter is geregeld dan mijn eigen beschikkingsrecht dan is de keus niet moeilijk.

Maar de keus is dus wel moeilijk want eigenlijk wil ik op geen enkele partij stemmen. Meestal weet ik van alle partijprogramma’s de minst slechte nog wel te vinden maar nu weet ik het gewoon echt niet. Aan de landsverkiezingen mag ik niet meedoen omdat ik geen Zweedse ben dus misschien zadel ik Nederland over twee jaar wel met Wilders op omdat ik daar wel mag stemmen. Maar de gemeenteverkiezingen en de verkiezingen voor de Landstinget (de gezondheidszorg) wachten wel met smart op mijn stem.

Ik denk dat ik een dobbelsteen meeneem naar het stemhokje.