Verhuisd

Het was even wat rustig op mijn blogfront want ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Op 12 april was namelijk de overdracht van ons paleisje in Tungelsta en iedereen die wel eens is verhuisd weet dat dat zowel voor als na de verhuizing meestal wel wat werk met zich meebrengt. Nu ben ik een rasoptimist in hart en nieren en weet mijn man na 26 jaar huwelijk dat hij mij trouw in mijn ideeën moet volgen omdat ik vrijwel altijd gelijk heb. Dus toen ik zei dat twee dagen vantevoren gaan pakken ruim op tijd was nam hij nog een kopje koffie, sloeg de krant op en dacht:"Ze zal wel gelijk hebben". Ik nam de keuken voor mijn rekening, Richard nam de huiskamer onder handen en Savannah was verantwoordelijk voor haar eigen rotzooi. De planning was prima alleen de uitvoering verliep wat rommelig dus in tijd van een poep en een zucht konden we onze kont niet meer keren en konden we niets meer vinden. Overal stonden dozen en tassen en chaotisch als we soms kunnen zijn belandden spullen uit de keuken in de tassen van de huiskamer waardoor we bijvoorbeeld de vuilnisemmer een week na de verhuizing nog steeds niet hebben teruggevonden. Eén ding is zeker, in de flat staat hij niet meer waar waar het vermalijde ding dan is gebleven is me een godsraadsel.

Vrijdag was de overdracht om 13:00 uur dus om 9:00 uur stonden we met een gehuurd vrachtwagentje bij de opslag om onze spullen te gaan laden. De buitendeur het dichtst bij onze opslag was helaas op slot dus sjouwden we  21 vierkante meter huisraad de halve Shurgard door om bij de vrachtwagen te komen. Aan het eind van de gang bij de deur naar buiten lag een vrij hoge drempel dus slechts drie keer hebben we de halve huisraad van de grond kunnen plukken omdat het karretje achter die drempel bleef haken zodat 7 dozen met inhoud van de kar af donderden. 
Om twaalf uur was de vrachtwagen vol en de opslag nog niet leeg dus reden we onze eigendommen vast naar het nieuwe huis en daarna door naar de makelaar voor de overdracht. Dat neemt in Zweden altijd wat tijd in beslag maar om twee uur was het paleisje dan eindelijk in ons bezit en konden we gaan uitladen. Eenmaal bij het huis aangekomen bedacht Richard dat hij de sleutels in de flat had laten liggen dus dat zorgde nog voor wat oponthoud maar toen hij terug was, was de vrachwagen snel leeg en het nieuwe huis een totale chaos.
De hulptroepen in de vorm van Quinta, Robin en Mathilda hadden zich inmiddels bij de flat gemeld en dus reden we terug om de flat leeg te trekken. Dat ging met zes man sterk wonderbaarlijk snel en rond etenstijd stond het nieuwe huis afgeladen met dozen, tassen, vuiliszakken, uit elkaar geschroefd meubilair, gesneuvelde lampekappen en nog veel meer in de loop van de jaren verzamelde rommel.
De bedden werden in elkaar geschroefd zodat iedereen een plek had om te slapen en de volgende morgen werden met vereende krachten dozen leeggemaakt, meubels in elkaar geschroefd (wat in eerste instantie niet gemakkelijk bleek met een echtgenoot die de schroeven van de meubels zo goed had opgeborgen dat hij zelf niet meer wist waar), de tv aangesloten, keukenkastjes ingericht waarbij bleek dat deze vele malen kleiner was dan mijn keuken in mijn vorige paleisje zodat een groot aantal dozen linea recta terugging naar de garage voor opslag.
's Avonds konden we mede dankzij de inzet van onze kinderen en aanhang op de bank zitten, Nederlandse tv kijken, eten van een bord aan een tafel met poten  en slapen in een opgemaakt bed.

Inmiddels zijn we een week verder en het begint nu eindelijk wat te lijken.
Richard en ik hebben een hele dag besteed aan het in elkaar zetten van een Ikea kast van 2.35 x 2.75 die moest passen in een ruimte van 2.36 x 2.76. Maar hij staat, hij is ingericht en de scheidingspapieren zijn nog niet aangevraagd.
Savannah haar muurtje van 3.35 m. hoog is behangen en plankjes voor schoolboeken hangen (nog steeds).
De huiskamer is behangen en als je het niet weet zie je niet dat het laatste deel uit losse stukjes behang bestaat omdat de rol op was.
Het schilderij van een stukje Amsterdam hangt boven de eettafel nadat deze eerst zeven keer van de muur is gestort. Ik denk dat Richard hem nu in beton heeft gegoten.
We hebben toegang tot internet dankzij het modem van de buurman.
We kunnen buiten in de zon een kopje koffie drinken als de zon ooit gaat schijnen.
We zijn de komende zeven maanden bezig met het opruimen van de garage waar we alle spullen hebben neergezet die we niet kwijt kunnen.
De vuilnisemmer is nog steeds niet boven water.