Serieus

Deze week kwam ik toevallig op de site van Bol.com waar men recensies kan schrijven over boeken en mijn boeken kwamen er niet best vanaf. Niet informatief, niet serieus, het wemelt van de schrijf- en taalfouten, sarcastisch en geschreven door een zure blondine met weinig respect voor anderen. Ik neem zulke kritiek erg serieus en vanaf nu geen gein met mijn meer. Respectvolle blogjes met informatie waar anderen wat aan hebben gaan jullie nu krijgen. Dit is de eerste.

Over het openbaar veevervoer kan ik boeken vol schrijven maar ik beperk me – met moeite – tot af en toe een opmerking in een blogje. Maar omdat de overheid in al haar wijsheid en met een zak belastinggeld in de hand heeft besloten om de openbare infrastructuur in de regio Stockholm deze zomer opnieuw te verbeteren met alle gevolgen van dien besteed ik er nu maar eens een hele blog aan.

Wij wonen in een aardig buitenwijkje van Haninge dat gelegen is aan het spoor dat Nynäshamn verbindt met Stockholm en de rest van de wereld als je maar vaak genoeg overstapt. Deze lijn wordt intensief gebruikt door de vele forensen die in Stockholm werken maar helaas ruim onder de Balkenendenorm verdienen en daarom niet de pecunia hebben om de tol te betalen die geheven wordt om met de auto de stad in te mogen rijden.

Tussen Nynäshamn en Tungelsta ligt enkelspoor wat erop neerkomt dat treinen nooit op tijd rijden want iedereen wacht op elkaar om op dat stukje spoor te mogen rijden. De spoorlijn tussen Nynäshamn en Tungelsta is in 2012 in gebruik genomen maar de overijverige ambtenaren hebben destijds niet voorzien dat enkelspoor voor treinen die elk kwartier rijden met daar tussendoor ook nog goederentreinen vanuit de haven van Nynäshamn waarschijnlijk niet toereikend zou zijn. In eerste instantie besloot men om de kwartierdienstregeling te halveren zodat de trein voortaan twee keer per uur zou rijden op werkdagen en een keer per uur in het weekend. Op die manier zou de dienstregeling beter passen bij dat enkelspoortje. Helemaal niet meer rijden zou natuurlijk nog beter zijn maar ik maak die ambtenaren niet wijzer dan ze zijn en houd mijn mond.

Zoals gezegd werd al rap besloten dat er wat moest gebeuren en in 2014 werd begonnen met twee projecten: het bouwen van een megalomaan station i Tungelsta wat qua inwoneraantal in de buurt komt van Lutjehuizen (4 150 inwoners om precies te zijn) en het aanleggen van dubbelspoor tussen Tungelsta en Hemfosa (5 kilometer). Omdat de werkweek van een Zweedse bouwvakker uit vier werkdagen bestaat, is voor het aanleggen van de verbeteringen 4 jaar uitgetrokken. Ik zet daar geen uitroeptekens bij want ik houd niet van stemmingmakerij. Ik zou eerder zeggen: ’Realistisch en haalbaar”.

In de zomer van 2014 en 2015 werd de dienstregeling tussen Nynäshamn en Västerhaninge anderhalve maand stilgelegd zodat de bouwvakkers lekker konden doorwerken tijdens die vier dagen per week dat ze kwamen opdagen. Waarom Västerhaninge en niet Tungelsta? Geen idee maar beide zomers kon ik gelukkig op de fiets naar mijn werk omdat ik destijds in Haninge werkte.

Dit jaar is de dienstregeling zes weken opgeschort over een veel langer traject omdat er ook nog ergens voorbij Haninge een brug over het spoor moet komen. Dat houdt in dat reizigers van 13 stations van en naar Stockholm met bussen vervoerd moeten worden. En één daarvan ben ik.

Eerst fiets ik vijf kilometer naar de dichtstbijzijnde bushalte. Daar staan twee bussen te wachten om alla treinpassagiers met de bus naar Farsta te vervoeren. Om twee uur ’s middags gaat dat prima maar ’s morgens vroeg zijn er meer passagiers dan busplaatsen en komt het betere ellebogenwerk eraan te pas om een plaatsje te bemachtigen. Sommige passagiers trekken werkelijk alles uit de kast en douchen niet meer om met hun onverkwikkelijke body-odeur medepassagiers van het lijf te houden. Anderen nemen kinderen mee die ik persoonlijk zou kwalificeren voor drie dagen kelder op water en brood. Ik heb er al eens een bij zijn lurven gegrepen en vriendelijk doch beslist toegefluisterd: ”Solliciteer jij soms naar een heis voor je treiter?”

Ik ben nietsontziend en trek ondanks het schitterende zomerweer mijn bergschoenen aan om min of meer per ongeluk op blote tenen in sandaaltjes te balanseren. Ik heb al gezien dat mensen verschrikt opzij stappen en naar hun voet grijpen wat mij mooi de kans geeft om hun plaatsje in de rij in te pikken. Moet je maar geen sandalen aandoen in de bus, toch?

Op de één of andere manier zijn de rollatorbejaarden de bus al in. Zo snel als ze die bus in weten te komen, zo lang duurt het om op een stoel te ploffen en de doorstroming stagneert aanmerkelijk door de rollators die her en der in het gangpad gekwakt zijn. Waar gaan die pensionados trouwens ’s morgens om half 7 naar toe? Zijn ze vast aan het oefenen voor als het pensioen wordt afgeschaft en ze weer aan de bak moeten?

Als ik binnen ben, kunnen we wat mij betreft vertrekken maar ondanks het feit dat er geen levende ziel meer bij kan, blijft de bus wachten. Wachten op de bus uit andere godvergeten oorden zodat de passagiers uit die godvergeten oorden de bus naar Farsta vlak voor hun neus kunnen zien vertrekken. Want volgens mij heeft elke buschauffeur de uitdrukkelijke opdracht gekregen te vertrekken zodra hij andere bussen met mogelijke passagiers voor zijn bus in het vizier krijgt.

De reis Västerhaninge – Farsta duurt twintig minuten en gaat grotendeels over de snelweg die trouwens ook gedeeltelijk is afgesloten vanwege diezelfde brug die gebouwd moet worden. De bus moet dus óf vol in de remmen om een S-bocht op die snelweg te kunnen maken óf remt niet en neemt die bocht gewoon met 110 km/uur. Kun je bijkans een extra hypotheek afsluiten als je een bekeuring krijgt voor het niet dragen van een veiligheidsriem in je auto – of erger – een kind onder de twaalf jaar vervoeren zonder kinderstoeltje, rijden op de snelweg in een bus afgeladen met geïrriteerde passagiers die vermoeid aan de stangen hangen omdat er geen zitplaatsen meer zijn, is niet strafbaar en waarschijnlijk ook helemaal niet gevaarlijk. Bij de S-bocht vliegen alle medepassagiers van links naar rechts en brult één van die pokkekinderen nog wat decibellen meer omdat hij met zijn melktandjes op het handvat van een stoel is gevallen. Aansteller, ik zie geen bloed dus het valt reuze mee. En dat ene voortandje mis je heus niet.

De temperatuur in de bus loopt op. Anders dan in Nederland hebben we in Zweden dit jaar weer een erg warme zomer en zelfs mensen die dagelijks douchen beginnen te ruiken. Raampjes kunnen niet open en stadsbussen uit Zweden hebben geen airco. Zweet gutst uit allerlei porieën en nog voor de dag begonnen is heb ik al weer een bad hairday. Mijn buurvrouw stinkt tegen me aan maar doet net of ze niets ruikt. Zal ik een wind laten? Ik doe het niet want de geur zal verbleken bij wat mijn neus inmiddels binnendrijft.

Als we eindelijk in Farsta zijn aangekomen, perst iedereen zich zo snel mogelijk de bus uit om de trein naar Stockholm te kunnen zien vertrekken. Echt waar, er zit precies dertig seconden tussen de aankomst van de bus en het vertrek van de trein en ik heb dan ook in al die weken nog nooit meegemaakt dat iemand binnen die dertig seconden het fietspad afrende, de twee trappen naar beneden oversloeg, drie trappen naar boven rende, zich door de poortjes wist te wurmen, door de gang en de schuifdeuren vloog en net op tijd de trein wist te halen. Zelfs zo'n rollatorbejaarde is het nooit gelukt hoewel die op cruciale momenten met gemak Dafne Schippers en Usain Bolt achter zich weten te laten. Maar die poortjes nekt ze waarschijnlijk.

Nog een week, dan gaat als alles goed gaat de trein weer rijden. Niet op dubbelspoor want dat is pas in november 2017 af. Dat zei ik toch: 4 jaar.

Dit is m, de eerste serieuze blog zonder taalvouten. Er volgen er meer.

Projectassistent

In mijn nieuwe job als projectassistent bij de Stockholms landsting (SLL) heb ik het erg naar mijn zin. Een 40-urige werkweek met bijbehorend salaris en prettige arbeidsvoorwaarden zonder al te veel stress zorgen voor een aangenaam leventje. Naast mijn betaalde baan als projectassistent heb ik echter nog een functie. In mijn schaarse vrije tijd ben ik namelijk projectleider in huize van Trigt. Het is weliswaar een flinke stap naar boven in mijn loopbaan maar het is een functie waar ik nooit naar gesolliciteerd heb en ook niet voor betaald krijg. En secundaire arbeidsvoorwaarden komen al helemaal niet in dit plaatje voor.  Het ene project is nog niet afgerond of de volgende twee dienen zich al weer aan.

Mijn project 'Electriciteitskabeltje in de voortuin' is net afgerond maar de projecten 'feestkleding voor een bruiloft', 'SL zomerkaart' en 'Fiber voor sneller internet'  lopen nog volop. De projecten 'klimop als tuinbegrenzing' en 'Zeilen in de Zweedse wateren' staan even op een laag pitje maar zullen binnenkort ook weer worden opgepakt. Het project 'Halve marathon voor 50 plussers' heb ik terug gegeven. Daar werk ik nu al bijna drie jaar aan en ondanks intensieve inzet en ondersteunende diensten van derden kom ik niet verder dan fase 2. Daar moet een andere projectleider op gezet worden om het met succes te kunnen afronden.

Project 'Electriciteitskabeltje in de voortuin' 
Onze voortuin is vorig jaar in het project 'Tuin betegelen' voorzien van een prachtige klinkervloer. Auto's en boot staan kaarsrecht op de oprit, sneeuwschuiven is een fluitje van een cent en onderuitgaan op je fiets op losliggend grind is verleden tijd. Om het geheel te vervolmaken leek het ons mooi om bij de entree twee lampen te plaatsen die in de lange Zweedse winters wat licht in de duisternis zouden kunnen brengen. Ik ben zelf niet echt handig met aardedraden, nul fase en electriciteitscirkels dus liet ik een electricien komen die inschatte dat dat een klusje van hooguit twee uur was wat neerkwam op een kleine 80 euro. Hij begon enthousiast aan het klusje maar ontdekte al snel dat ons paleisje een electrische wanhoop bleek te zijn. De magnetron en de vaatwasser waren  op dezelfde groep aangesloten wat niet schijnt te mogen, de groepenkast klopte van geen kanten en de grootste fout - wat hij in zijn 40-jarige carriére als electriciteitscontroleur nog nooit had meegemaakt - het hele huis was ongeaard. Uiteraard moest dat allemaal hersteld worden en dus werd het klusje iets duurder. De ene dag kluste hij twee uur aan de stoppenkast en de andere dag nam hij een bevriend electriciteitsmannetje mee die er ook nog een kleine drie uur aan verspijkerde. De eerste factuur was goed voor 15 uur werk en bedroeg 900 euro. De tweede factuur - van het bevriende mannetje -  was goed voor 7 uur werk en bedroeg 400 euro.
Hoe meld je iemand op vriendelijke wijze dat hij niet helemaal spoort en de hik kan krijgen met al zijn gedeclareerde uurtjes. Uiteindelijk hebben we een gulden middenweg gevonden en kon ik dit project weliswaar met dik verlies, maar toch naar tevredenheid afronden.

Project 'Feestkleding bruiloft'
Eind juni zijn wij uitgenodigd voor een grootse bruiloft in jaren 50 stijl. Op onze leeftijd vallen de uitnodigingen voor bruiloften niet meer maandelijks op de deurmat en elk feestje grijpen we dan ook met beide handen aan want wij zijn, zoals jullie waarschijnlijk wel weten, echte feestbeesten. De gasten worden in jaren 50 stijl verwacht en hoewel ik zelf het levenslicht toendertijd nog niet aanschouwd had, vind ik de kleding nostalgisch mooi. Op internet vond ik een 'kleedje' dat prima bij mijn budget en stijl paste maar eenmaal afgeleverd bleek het jurkje toch zeker 20 kilo te klein. Tel daarbij op dat ik met mijn 1.87 toch al niet in de gangbare maten val en dan begrijp je al snel dat dit project gedoemd is te mislukken.
Op aanraden van een collega ging ik naar een boetiekje met vintage kleding en wonder boven wonder vond ik daar een blauwe stippel met onderrok die voor Zweedse begrippen vele malen te lang was maar in mijn geval precies mijn lelijke varkensknieën bedekte. Een oplossing voor de ballonkuiten is er helaas niet, anders dan de ogen sluiten als men mijn kant opkijkt.
Een hoofddeksel gaat ook lukken aangezien ik van een andere aardige collega een hoedje uit haar vintagecollectie mag lenen. Blijft over het kapsel en de schoenen maar dat zijn slechts details. Ik heb nog even overwogen om het voorgaande project (electriciteitskabeltje in de voortuin)  te integreren in dit project want met twee vingers in mijn eigen stopcontact heb ik al gauw een flinke toup op mijn hoofd maar daar zie ik bij nader inzien toch maar vanaf.
Voor Richard hebben we nog niets maar met een zwart leren jack, opgestroopte spijkerbroek en wit t-shirt is hij al snel het evenbeeld van de vlotte Tony uit Grease. Maar ook daar zal een pruik het geheel moeten afmaken want zijn haar is zo kort dat een fatsoenlijke vetkuif er niet inzit. Dit project is nog niet afgerond maar ik heb er alle vertrouwen in dat het tijdplan zonder vertraging gevolgd kan worden.

Project SL zomerkaart
Eenieder die denkt dat de Nederlandse Spoorwegen de meest waardeloze dienstverlener in het personenvervoer ter wereld is kan ik snel uit de droom helpen. De Zweedse Stockholms Lokaltransport (SL) wint met glans.
Op 29 april kocht ik een zomerkaart die mij het recht geeft om van 1 mei tot 31 augustus onbeperkt gebruik te maken van het openbaar vervoer in Stockholms Län. Er was betaald, het biljet was gedownload maar op de één of andere manier niet op  mijn kaart terecht gekomen. de eerste medewerker die ik daarover aansprak vond het meer mijn probleem dan het hare en was geenszins van plan om mijn probleem te uploaden naar haar voorraad.
De klantenservice zag dat er iets mis was gegaan maar kon niet zien waar en zou mij dezelfde middag terugbellen. Ik kan er lang en breed over uitwijden maar een dikke twee weken later had ik vele keren aan de telefoon gehangen zonder enige vooruitgang te boeken en al die tijd mocht ik mijn vervoerprobleem zelf oplossen. Afgelopen vrijdag was ik er goed klaar mee en stuurde een mailtje aan de Zweedse consumentenbond. Drie kwartier later kreeg ik een mail van de SL dat mijn geld zou worden teruggestort en weer een half uur later stond het geld op mijn rekening. Eind goed, al goed? Mooi niet, want wie betaalt mijn reiskosten voor de tijd dat ik niet over mijn kaart kon beschikken. De consumentenbond is er nog mee bezig maar ik krijg sterk de indruk dat de SL het aan hun kont zal roesten. Dat project loopt dus nog.
En oh ja, in de periode 28 juni - 8 augustus rijden er vanwege groot onderhoud geen treinen op het traject Tungelsta - Stockholm dus die zomerkaart is sowieso weggegooid geld.

Project 'Fiber voor sneller internet'
Ruim tweeënhalf jaar geleden kregen wij de mogelijkheid om ons aan te melden voor internet via fiber. Kosten 1800 euro maar dan zouden we ook supersnel internet krijgen. Ons internet was niet echt langzaam maar je moet met je tijd meegaan en dus meldden we ons aan. Binnen zes maanden zouden we beschikken over maar liefst 250 Mbit. Dat klinkt indrukwekkend snel en dus keken we vol verwachting uit naar de dag dat we over dat snelle internet zouden kunnen zoeven. De eerste maanden gebeurde er niets maar begin december 2013 kregen we een mailtje dat er nu niet gegraven kon worden vanwege mogelijke vorst. Het was 12 graden boven nul en ook de zes maanden daarvoor was het niet extreem koud geweest.
Zomer 2014 ging de eerste spade in de grond, nou ja, het was meer een graafmachine, en ruim een jaar hebben we in een bouwput gewoond. (zie mijn eerdere blog).
In december kregen we een mededeling dat men vergeten was om een vergunning aan te vragen om onder het spoor een kabel te mogen aanleggen en dus zou onze aansluiting op het open netwerk nog even op zich laten wachten.
Maar vorige week was het eindelijk zover en vierden wij eindelijk het heuglijke feit dat we werden aangesloten op snel internet. Maar nu blijkt onze modem achter een muurtje in de hal te staan waardoor we geen bereik hebben in de huiskamer. Ons internet is nog nooit zo traag geweest en ik overweeg serieus om wat postduiven aan te schaffen. Gelukkig is mijn bankrekening dan wel weer een stuk lichter. Er zijn twee oplossingen:
1. We gaan met zijn allen in de hal zitten internetten. Even inschikken want de tv moet er ook nog bij. Die ontvangt al die kanelen namelijk ook via datzelfde fiber.
2. We verplaatsen het modem richting huiskamer.
We hebben met hulp van een extra kabeltje het modem een stuk kunnen verplaatsen maar nu loopt die kabel dwars door het huis omdat deze te kort om netjes weg te werken in hoekjes en gaatjes.  Dit project loopt dus ook nog niet op zijn einde.

Even een korte samenvatting van mijn projecten 'Klimop als tuinbegrenzing'  en 'Zeilen in de Zweedse wateren'.
Mijn 125 klimopplantjes schijnen niet tegen de Zweedse zon te kunnen en zijn allen overleden.
De zeilboot ligt na veel vloeken en zuchten eindelijk in het water maar vanmiddag is bij het opzetten vann de mast de mastvoet afgebroken. En zeilen zonder mast is eigenlijk niet te doen.

Maar om dit blogje toch nog positief af te sluiten kan ik met trots melden dat de projecten 'Klaar met klieren (de schildklier inclusief oogziekte), 'Houd het kort' (installeren van een robotgrasmaaier) en 'Laat maar lopen' (een run van 10 kilometer die ik ondanks helse pijnen in mijn achillespees toch heb uitgelopen al was dat ruim 6 minuten langzamer dan vorig jaar met 1200 mensen die voor me en 34 mensen die na me over de finish kwamen. Gelukkig waren de medailles nog niet op) met succes heb kunnen afronden.

Hugo

Ik ben best voor vernieuwing en als we ons in al die eeuwen niet ontwikkeld hadden zat ik nu niet enthousiast een blogje te tikken maar stond ik in een berenvel mijn grot aan te vegen terwijl mijn ega op jacht was om de avondmaaltijd bij elkaar te schieten. En hij is niet echt handig met pijl en boog dus wellicht had ik vanavond lopen knagen op een eikenblad. Dat je in de loop van de jaren oude tradities achter je laat om te komen waar je nu bent, juich ik dus alleen maar toe. Maar sommige zaken hadden destijds toch ook hun charme en hadden we nog eens goed moeten overdenken voor we er een amendementje op loslieten.

Ik wind er geen doekjes om, Richard en ik hebben besloten om de wet tot afschaffing van de slavernij van 1 juli 1863 aan onze laars te lappen en onszelf een slaaf kado te doen. Of eigenlijk meer een slaafje, want hij is best klein. En hij heet Hugo.
Hij hoeft ook niet veel te doen hoor, de tijd van tachtigurige werkweken en stokslagen is echt wel voorbij. Onze tuinslaaf Hugo hoeft eigenlijk alleen maar het gras te maaien. Twee keer per week tegen kost en inwoning. Wat hij met de rest van zijn tijd doet mag hij helemaal zelf weten hoewel ik niet de indruk heb dat Hugo een echt feestbeest is want tot nu toe is hij eigenlijk altijd thuis als hij niet aan het maaien is.Ik heb een eigen onderkomen voor hem in elkaar geknutseld zodat ook hij 's avond na een dag hard werken languit op de bank Goede Tijden kan kijken. De bofkont.

Hugo doet wat hij moet doen als je hem maar vooraf goed duidelijk maakt wat en waar hij wanneer moet maaien. Omdat Hugo's IQ bij lange na niet in de buurt van dat van zijn eigenaars komt, heb ik een lijntje langs onze hele kavel uitgezet. Dat is nog best een klus want het lijntje moet elke 75 centimeter vastgezet worden met een plastic haring. Met een lengte van 300 meter moet ik dus zeker 450 keer door de knieën en  weer omhoog. Weinig mensen van mijn leeftijd die 450 quats doen in een uur. Zolang hij binnen dat lijntje blijft weet Hugo dat hij het juiste grasmatje aan het maaien is en zal hij niet half Tungelsta veranderen in een golfbaan. Bovendien kan Hugo op die manier ook zijn eigen hutje terugvinden als hij even uit wil rusten zonder 15 ANWB paddenstoelen in mijn tuin te hoeven planten. Daar denk ik dan blijkbaar toch iets te licht over want als de hele draad gespannen is en ik Hugo vriendelijk doch beslist vraag om naar huis te gaan draait hij drie rondjes om zijn eigen as en begint dan intensief de hele draad te controleren. "Nee Hugo, je hoeft de draad niet te controleren, je mag je nieuwe paleisje gaan bewonderen en ik wil alleen maar weten of je dat paleisje zelf kunt vinden". Als dat niet lukt moet ik wellicht broodkruimels strooien of lintjes aan een boom hangen. Wegwijzers zal niet helpen want dat kreng is nooit naar school geweest en kan dus niet lezen.  Als ik na vijf pogingen Hugo nog steeds zijn hokje niet inkrijg, kijk ik even op internet of de slavenhandelaar een oplossing heeft. Er zullen vast andere krijgsheren zijn met slaven die niet willen luisteren. Ik verleg de draad een meter en ja hoor, Hugo wandelt op zijn dooie akkertje zijn eigen hokje in.
Hugo blij, ik blij zou je denken. Maar zoals gezegd, Hugo is -  net als de Nederlandse koning - een beetje dom en al direkt op zijn eerste werkdag knipt hij enthousiast het lijntje door. Verdwaasd draait hij wat rondjes op het net gemaaide stukje grasveld en begint dan wanhopig te piepen:"de draadverbinding is verbroken, de draadverbinding is verbroken, de draadverbinding is verbroken". Ik twijfel toch even tussen stok- en zweepslagen maar je kunt hem eigenlijk niet veel kwalijk  nemen want als je stom bent dan kun je daar weinig aan doen. Ik breng Hugo, die duidelijk flink overstuur is, terug naar zijn onderkomen en repareer de omheining zo goed en zo kwaad als het gaat. Eigenlijk zijn daar speciale koppelstukjes voor maar er is geen winkel in de wijde omtrek die zulke koppelstukjes heeft en uiteindelijk brengt internet uitkomst. Levertijd 10 dagen.
Gelukkig werkt mijn tijdelijke oplossing ook en als ik aan de koffie zit zie ik Hugo dapper ploeteren door het nieuwe voorjaarsgras. Savannah vindt het zielig en loopt als een triest hondje achter ons slaafje aan. Weekhartig kind! Maar als Savannah hem twee seconden uit het oog verliest grijpt Hugo zijn kans en onderneemt opnieuw een vluchtpoging waarbij hij nogmaals zijn lijntje in tweeën jast.
Maar, om met de wijze woorden van mevrouw Merkel te spreken:"Wir schaffen das" en dus komen draadtang, schaar en isolatietape nogmaals tervoorschijn en probeer ik de provisorisch gerepareerde draad wat verder het gras in te drukken om verdere ongelukjes te voorkomen.
Gelukkig worden de koppelstukjes al na acht dagen geleverd en kan ik de inmiddels op zeven plekken doorgeknipte draad als een volleerde en ervaren electricien repareren.
Ik spreek Hugo vermanend toe en dreig met permanente uitzetting naar een donker, Afrikaans land in oorlog  als hij nog één keer met zijn tengels aan die draad zit en dat lijkt hem aardig af te schrikken want dagen achtereen maait hij fluitend mijn grasveldje zonder ook maar één keer mijn draadje te beroeren.
Vrijdag is hij echter niet te bewegen om ook maar een grasspriet te onthoofden. Oh, dat heb ik weer, een moslimmaaier. Zaterdag gebeurt er echter ook weinig en even vermoed ik dat een een joodse moslimmaaier heb maar als hij ook zondag zijn hokje niet uitkomt begrijp ik dat er meer aan de hand is. Ik vraag Hugo wat het probleem is maar het enige wat er uitkomt is E502.
Ik zoek snel op wat dat zou kunnen betekenen. Heimwee naar achtergebleven familie? Een onverwachte malariauitbraak? Hongeroedeem? Tja, bij die slaafjes kun je van alles verwachten. Ik word er niet wijzer van en besluit tot een totale reset. Daar wordt Hugo gelukkig weer wat vrolijker van en verlegen komt hij zijn hokje weer uitgekropen en begint enthousiast mijn tuintje weer aan te harken. Zo zie ik het graag.

Inmiddels zijn we wat weken verder en als ik zo in de straat kijk vind ik dat we by far de mooiste tuin van Tungelsta hebben. En dat mede dankzij Hugo. Dank je wel lieve Hugo!

Emoticons

Ach, je kent ze wel, de smileys die je aan een berichtje kan toevoegen als je denkt dat het wat meerwaarde geeft aan dat wat je wil vertellen op sociale media. Ik vind ze handig, gemakkelijk in gebruik en druk regelmatig op zo'n koppie om mijn berichtje wat op te leuken. Kleine moeite, groot plezier, nietwaar.
Ik betrap me er echter de laatste tijd op dat ik in emoticons begin te denken. Er gebeurt iets of ik zie iets opmerkelijks en floep, daar verschijnt zo'n handig ikoontje op mijn netvlies. Hier wat dagelijkse voorbeelden uit de praktijk.


1. Om onnavolgbare redenen heeft de Zweedse NS in januari besloten om onze trein, die uit twee treinstellen bestaat, in Västerhaninge los te koppelen. Het voorste treinstel rijdt door naar Nynäshamn, het achterste treinstel blijft achter in Västerhaninge en gaat met kerende post terug naar Stockholm. Om te voorkomen dat je ongewild  terug wordt gebracht naar het Sodom en Gomorro van Zweden, wordt in de trein omgeroepen dat je plaats moet nemen in het voorste gedeelte van de trein als je door wilt reizen naar Nynäshamn. En aan welke emoticon moet ik dan denken als ik mensen zie opstaan die al in het eerste treinstel zitten en vervolgens helemaal naar voren lopen omdat ze denken dat alleen de eerste drie stoelen verder reizen?



2. Om dit ouwe lijf nog enigszins in conditie te houden en met name om hoeveelheid ongewenste vetdepots te beperken, ga ik twee keer in de week naar de sportschool voor wat krachttraining. Maandag de onderdanen, vrijdag alles boven de gordel.  Ik heb daar een persoonlijk trainer voor die mij oppept via internet. Elke vier weken krijg ik een nieuw schema zodat mijn luie spieren niet wennen aan het omhoogdrukken of naar beneden trekken van elke week weer dezelfde apparaten met dezelfde gewichten. Even voor de goede orde en om alles in het juiste perpectief te zien: ik neem mijn mobieltje nooit mee de sportschool in en alles moet dus uit het blote hoofd.

Deze week kreeg ik dit schema:

Superset - Voer het aantal aangegeven repetities uit voor oefening 1, ga dan direkt naar oefening 2 en voer het aantal aangegeven repetities uit voor oefening 2. Na oefening twee rust je 1-2 min voordat je weer met oefening 1 begint. 

Drop á 20 % = Je voert 8  repetities uit waarna je DIREKT het gewicht vermindert met 20 % en doe dan de oefening zo vaak als je kunt.
2s pauze op je hoogtepunt. Wacht en trek je spieren maximaal 2 seconden aan voordat je weer terug gaat naar de uitgangspositie.

3/4 van de beweging. Verander de beweging voordat je de spier helemaal hebt gestrekt voor een intensiever kontakt met de bewegende spier. 
- gewichtheffen 2 sets 3
- gewichtheffen 4 sets 5
- gewichtheffen 2 sets 15, lichte gewichten, volledig kontakt, pomptraining

Superset van 3 rondes
- Military press 3 rondes 8
- armheffen zijkant 3 rondes 12
- Seated hammer curl 3 sets 8 - 1 drop a 20%
- trekkabel zijkant 3 sets 10
- Machine reverse Flyes 3 sets 10 

Superset van 3 rondes
- small bankpress 3 rondes 8
- Staande triceps extensions 3 rondes 10

Superset van 3 rondes
- Triceps psuhdown 3 rondes 12, 2 s pauze
- Shrugs 4 x 8

- Skallkrossane 3 rondes 8

Ik las het schema en dacht:




3. Gesprek tussen oma en Luca:
- Oma?
- Ja jochie, zeg het eens
- Als ik later groot ben, dan word ik meisje want dan mag ik twee staartjes





4. Een whatsapp van Quinta aan mij:
- Zet jw tv eben op Nrd 3, twee hansen op eem buik behint zo

Mijn antwoord terug:
-  Ik xit kaar vooi Samantha em Jeffrey. Kon maar op mer die dukkels
(met andere woorden, zijn onze vingers te groot of die toetsen te klein)


5. En tot slot...
... zijn Richard en ik in augustus 2016 dertig jaar getrouwd ....



.... ik mag geen lange vliegreizen maken met het oog op een tegenstribbelende halsslagader ....

 ... maar niemand die me tegenhoudt ...




en daarom ga ik samen met mijn lief en soulmate ....

 

.... na dertig jaar opnieuw  .......



.... in september een roadtrip dwars door Amerika maken....





Ik heb er nu al zin in

Loopbaan

Sinds augustus 2014 werk ik, zoals de meeste lezers inmiddels wel weten, bij de Försäkringskassan als personlig handläggare bij de afdeling ziekteverzekering. Als je langer dan 14 dagen ziek bent kun je een uitkering bij de Försäkringskassan aanvragen omdat je werkgever dan niet langer je salaris hoeft door te betalen. Zo'n aanvraag belandt op mijn bureau en ik bekijk aan de hand van wat de arts heeft beschreven over je ziekte of je wel of geen recht hebt op een uitkering. Mijn beslissing hangt van regels en wetjes aan elkaar en ik kan uiteraard niet in mijn beslissing mee laten wegen hoe aardig je bent of hoe ziek je zelf vindt dat je bent. Ook moet ik bekijken op basis van welk inkomen je eventueel een uitkering kunt krijgen en hoe hoog die uitkering dan zou moeten zijn.
Kortom, een flink gepuzzel en helaas ook flink wat gescheld want het aantal fraudeurs dat een ziekteuitkering wil hebben is percentueel gezien even hoog als het aantal fraudeurs in het algemeen. Daarbij reken ik diegenen die extra aftrekposten weten te verzinnen bij de belastingaangifte gemakshalve nog even niet mee.
Omdat ik een Nederlandse achtergrond van niet-lullen-maar-poetsen heb, ligt het aantal afwijzingen en intrekkingen van uitkeringen op mijn naam in de top 3 van ons kantoor. Ik heb collega's die in hun 10-jarige loopbaan bij de Försäkringskassan nog nooit een uitkering hebben afgewezen of ingetrokken dus ik zit met mijn gemiddelde van drie per week inderdaad wat hoog. Maar ik beschik over een pot geld dat door anderen moet worden opgebracht en ben daarom van mening dat ik bijzonder zorgvuldig met die pot moet omgaan. Mensen met rugklachten hebben pech als ze mij als persoonlijk handläggare krijgen want een uitkering van meer dan een jaar gaat hem niet worden.

Omdat ik vrij nauwkeurig ben in mijn onderzoeken krijg ik heel regelmatig boze tot zeer boze mensen aan de telefoon. Ik probeer meestal om mensen te kalmeren en daarna uit te leggen waarom ze met een ingegroeide teennagel of een migraineaanval geen recht hebben op een uitkering. Soms lukt dat, soms niet.

Vorige week is het echter volledig uit de hand gelopen.
Ik kreeg in november een aanvraag binnen van iemand met een lichte depressie. Ze werkt halve dagen en voor de andere helft vroeg ze met terugwerkende kracht vanaf augustus een uitkering aan. Het bepalen van haar inkomen is tamelijk ingewikkeld en wordt door een andere afdeling gedaan. Zo lang dat inkomen niet is vastgesteld kan ze geen uitkering krijgen. Ik heb haar dat in november in een telefoongesprek uitgelegd en ze leek toen aardig voor rede vatbaar. Vorige week zou ik eigenlijk een gesprek met haar en haar werkgever hebben maar omdat het onderzoek naar haar inkomen nog steeds niet was afgerond - met name omdat ze nooit de telefoon opneemt als ze gebeld wordt - kon dat gesprek niet doorgaan en liet ik haar dat per mail even weten. En toen ging het balletje rollen...

De eerste mail die binnenkwam had als titel: Patricia van Trigt is een moordenaar en is verstuurd naar 30 verschillende instanties waaronder alle gemeentes in Stockholm, de regering, de hoogste baas van de Försäkringskassan, de politie, alle politieke partijen in Zweden en een aantal kranten zoals de Expressen en Aftonbladet. De tekst (meer dan twee A-viertjes) is niet voor herhaling vatbaar maar liep uiteraard niet over van positieve ervaringen. De toon was gezet. Er kwamen die dag nog drie mails binnen met bedreigingen en smaad en mijn chef nam het over. Ze heeft haar geprobeerd te bellen en toen dat niet lukte stuurde ze een mail. Dezelfde avond kregen zowel mijn chef als ik 4 mails waarin wij werden beschudigd van kinderverkrachting en moord. De laatste mail bevatte een ongecensureerde foto van de dood van James Foley door Isis en werden wij gelijkgesteld met Isis.

Er is inmiddels aangifte gedaan bij de politie en de kans dat hier een rechtszaak op volgt is groot aangezien het bedreigen van overheidspersoneel in Zweden zeer ernstig wordt genomen. De afdeling 'Zekerheid en bewaking'  van de Försäkringskassan hebben me laten weten dat zo'n ernstige bedreiging al in geen jaren meer is voorgekomen. De dame in kwestie riskeert haar baan te verliezen, smartegeld te moeten betalen en een gevangenisstraf van 3 maanden hangt haar boven het hoofd.
Het zal allemaal flink wat tijd in beslag nemen en er gaan meestal maanden overheen voordat er een rechtszaak op volgt.

Ik ga dat allemaal niet meer meemaken in dienst van de Försäkringskassan want..... ik heb inmiddels al weer een andere baan. Die had ik overigens al voordat dit gebeurde maar ik ben nu wel erg opgelucht dat ik mijn langste tijd bij de Försäkringskassan erop heb zitten.
Vanaf 14 maart heb ik een baan als projectassistent bij de afdeling Investeringen en Onroerend Goed van de Stockholms Läns Landsting (SLL). Dat is het overkoepelend orgaan van de gezondheidszorg en ik ga daar werken voor verschillende projectgroepen die belast worden met aanbouw, herbouw, renovering of nieuwbouw van ziekenhuizen in Stockholm.
Ik heb er erg veel zin in, met name omdat ik sinds mijn komst naar Zweden in 2002 voor het eerst ga werken zonder klantencontact. Want wat ik na al die jaren inmiddels wel weet is dat er veel meer gestoorden rondlopen dan menigeen ooit zal kunnen bevroeden.

Tuig

Wij wonen in een voorstad van Stockholm. Of eigenlijk is het meer een voordorp want in het gehucht waar wij wonen staan hooguit 40 huizen en een bestemmingsplan is er niet. De gemeenschappelijke hobby is watersport of paardrijden, het gros is tweeverdiener en de rest is gepensioneerd en maait drie keer per week het gras. Wij hebben in dit stukje Stockholm gemiddeld 2,1 kinderen waarbij onze buren met 6 kinderen het gemiddelde omhoog brengen maar waar wij zonder kinderen onder de 18 datzelfde gemiddelde vervolgens weer lekker naar beneden trekken. Iedereen heeft tenminste één auto – de meesten uiteraard een Volvo – en niemand heeft een uitkering want met een uitkering kun je de stulpjes waarin wij wonen eenvoudigweg niet betalen. Kortom, als de hond van de buren drie keer blaft, wordt er wekenlang over gepraat want hier gebeurt weinig. Brave burgers met een laag crimineel gehalte. Aan de andere kant van het spoor is een landweggetje waarlangs in de jaren tachtig een woonwijkje met woonerf is gebouwd en in dit stukje Stockholm trek ik regelmatig mijn rondjes. Zo ook vorige week.

Het is lekker weer, een jas is nog niet nodig en aan het eind van een intensieve werkdag hijs ik me enthousiast in mijn runnersoutfit. Horloge om voor de broodnodige informatie over mijn hartslag en telefoon om voor de muzikale afleiding. Blik op oneindig en gaan met die banaan. Na vijf kilometer joggen kom ik op het landweggetje aan de andere kant van het spoor en komt een scoorter met daarop twee jongen mij tegemoet gereden. Ik besteed er geen aandacht aan want er rijdt wel vaker een scooter met opgeschoten pukkelpubers op een landweggetje. Ieder zijn meug, nietwaar?

De jongens draaien aan het eind van de weg en komen mij vervolgens achterop rijden. Bij het passeren kijken ze zo doordringend naar me dat ik me afvraag of ik wellicht een gat in mijn supersportieve renpants heb. Of ben ik zoëven iets te enthousiast de badkamer uitgerend en sleep ik nu vijfentwintig meter wc-papier achter me aan? Ik bekijk mezelf al rennend eens met kritische ogen maar ik zie niets wat het daglicht niet kan en ook niet wil verdragen. Als de jongens nogmaals keren en me nu heel langszaam tegemoet komen word ik achterdochtig. De leeftijd dat jongens met een overmaat aan testosteron uit zijn op mijn goddelijke lichaam ben ik al lang gepasseerd dus neem ik aan dat ze geïntresseerd zijn in de techniek die ik bij me draag, of beter gezegd in mijn smartsphone die met klittenband op mijn arm geplakt zit. Ze minderen snelheid maar als ze vlakbij zijn komt er een auto aan en geven ze gas. Ze rijden me voorbij, draaien aan het eind van de weg en komen me weer achterop. 

Mijn hartslag schiet nu aardig de hoogte in en dat komt niet alleen omdat ik er aardig de vaart in heb. Op het moment dat ze voor mij willen stoppen rijdt er een bestelbusje van de werkplaats weg waar ik op dat moment ben en waar ik – heel vriendelijk – voorrang van krijg. 

De heren op de scooter zitten blijkbaar niet te wachten op een getuige in een bestelbusje en rijden vervolgens weer weg. Als er in de wijde omtrek geen levende ziel meer te bekennen is, lijkt de tijd rijp om nu eindelijk eens toe te slaan. Ik ben inmiddels tot het uiterste gespannen en loop in een tempo dat ik op een doordeweekse zaterdag nooit zal halen maar dat weerhoudt mijn gehelmde belagers er niet van om me opnieuw te benaderen. 

Ik laat er even een korte risicoanalyse op los. Ik ren op de stoep, zij rijden op de weg. De stoep oprijden met twee uit de kluiten gewassen snotneuzen op een brommertje zal niet één, twee, drie lukken, dat heb ik al bedacht. Conclusie: blijf zo ver mogelijk bij de stoeprand vandaan. 

Het addergebroed stopt langs de stoep en de bestuurder roept iets naar me en wenkt wat ik vrij vertaal als: kom even dichterbij want ik wil graag die Samsung S5 van je arm afrukken maar ik kan er niet bij. Ik neem aan dat ze niet naar de weg zullen vragen en waarschijnlijk willen ze ook niet weten hoe laat het is en dus ren ik door, zover mogelijk naar links waar een geluidscherm staat. Het gespuis  roept nogmaals maar aangezien hij zijn beschermkap van zijn helm naar beneden heeft, wat het opstellen van een daderprofiel na een overval overigens niet vergemakkelijkt,  hoor ik niet wat hij zegt. En eigenlijk interesseert het me ook weinig. Het enige dat ik wil is veilig bij de rotonde komen, een kleine 200 meter verderop waar wat meer verkeer is. Ik ren of de duivel me op de hielen zit en vraag me stilletjes af bij welke snelheid Runkeeper me gaat melden dat valsspelen niet is toegestaan.

Ik kijk schuin achterom om te zien waar mijn belagers blijven maar die hebben inmiddels na een korte kansberekening besloten dit kapitaaltje te laten lopen aangezien de rotonde letterlijk op loopafstand ligt. Volledig buiten adem kom ik boven bij de rotonde aan en pas dan word ik boos. Heel boos. Waar haalt iemand het recht vandaan mij zo de stuipen op het lijf te jagen? Waarom denkt tuig dat het moreel verantwoord is om eerlijke burgers te mogen beroven van spullen waar ik heel hard voor heb moeten werken? Realiseert dit gajes dat ik, elke keer als ik daar nu loop, schichtig om me heen kijk en niemand meer vertrouw, helemaal niemand. 

Ik verafschuw hun ouders die er klaarblijkelijk niet in geslaagd zijn om eerbare burgers aan de maatschappij af te leveren maar hebben bijgedragen aan het nog onveiliger maken van een stukje van de wereld. En verdrietig word ik van het feit dat ik ontsnapt ben aan de grijpgrage poten van deze twee mislukte embryo’s maar dat  er veel slachtoffers voor mij en ongetwijfeld ook na mij minder mazzel zullen hebben. 

Ik ben tegen de doodstraf, ongeacht wat iemand op zijn kerfstok heeft maar wat is er mis met twintig jaar op water en brood in een cel van twee vierkante meter? Onder de grond? Bij min zes? Niks toch? 

Krachttraining

Een prachtaanbieding die ik niet kan laten lopen; vijf nummers van het maandblad ‘In vorm’ inclusief een gratis windjack voor 15 euro. Het blad is waardeloos, het jack van dubieuze kwaliteit maar bij het eerste nummer zit een gratis dvd van de serie ‘krachttraining-voor-beginners’. 

De serie bestaat uit zeker vierhonderd afleveringen waarbij elke spier in het menselijk lichaam afzonderlijk getraind kan worden en waarbij voor elke aflevering natuurlijk afzonderlijk betaald mag worden maar zoals gezegd is de eerste dvd gratis en worden de rectus abdominis en de transverse abdominis aangepakt. Vrij vertaald gaan we met de rechte en de schuine buikspieren aan de gang wat er ongetwijfeld weer op neer gaat komen dat ik de komende veertien dagen nauwelijks zal kunnen glimlachen vanwege spierpijnen onder de gordel. Maar gratis is voor niets en dus weet ik mijn jongste dochter zo gek te krijgen om de tafel aan de kant te schuiven  en mee te doen met de eerste les krachttraining. Voor krachttraining  heb je weinig nodig; sportkleding, stevige schoenen en een yogamatje.

Om te beginnen hollen we dus naar de winkel om twee yogamatjes aan te schaffen want dat schijnt onontbeerlijk te zijn bij de marteloefeningen. Snel weer thuis worden de yogamatjes uitgerold maar ze hebben blijkbaar iets te lang opgerold in het magazijn gelegen want ze rollen net zo snel weer op.  De enige manier om de matjes plat op de vloer te houden is er met mijn 1.87 meter bovenop te gaan liggen maar dan blijft er van de buikoefeningen niet zo veel meer over. Ik trek wat blikjes kattenvoer uit de kast en zet strategisch op elke hoek van het matje een blikje om de boel op zijn plek te houden. De katten dralen om me heen in de hoop dat ik tijdens één van mijn crunches een blikje zal opendraaien en ik constateer dat het allemaal best krapjes wordt om me heen met kattenvoer, ongeduldige katten, 1.86 meter dochter en een tafel-van-zijn-plek. Ik verontschuldig me bij voorbaat omdat ik in het heetst van de strijd ongetwijfeld een kat, een dochter, een lamp of – in het ergste geval -  de breedbeeld tv met een arm danwel been zal raken. Maar mijn huiskamer heeft nu eenmaal niet de afmetingen van een uit de kluiten gewassen gymzaal en het is schipperen met de ruimte.   

 De dvd wordt gestart en een beeldige dame - natuurlijk heet ze Kelly - begint met haar uitleg. Kelly heeft een body waarbij elk lichaamsdeel in proportie is, ze heeft geen enkele rimpel of uitgeknepen pukkel, geen blauwe plek op scheen- of dijbeen en zelfs geen grijze haar hoewel ze ongetwijfeld van mijn leeftijd is. Savannah en ik hangen wat verveeld op onze yogamatjes en wachten tot het echte werk gaat beginnen. In beeld verschijnen nog drie vrouwelijke creaturen in jaloersmakende maatjes die ons zullen begeleiden bij onze martelgang. De twee dames in het rode setje doen de oefeningen zoals ze zijn bedoeld, de dame in het zeegroen doet de lightvariant. Uiteraard gaan we voor de rode dames want met al die looptrainingen van de afgelopen tijd rekenen we onszelf inmiddels tot geoefende deelnemers. We beginnen met opwarmen waarbij we marcheren op de plaats. Niet moeilijk en goed vol te houden en ook de daarop volgende rek- en strekoefeningen zijn een peuleschilletje. Na een minuut of wat  vindt Kelly het mooi geweest en gaan we beginnen met het trainen van de buikspieren. Ze benadrukt nogmaals dat als de oefeningen te zwaar zijn, we de lightvariant kunnen doen en dat we dan op zeegroene Debra moeten letten. “Jaja, schiet nou maar op muts”, denken Savannah en ik allebei hardop en draaien ons – net als Kelly – op onze buik. Vervolgens strekt ze haar lichaam als een plank en zakt daarna tergend langzaam door haar armen.

“Vijftien keer!”, roept ze lachend in de camera.

“Vijftien keer?”, roepen dochterlief en ik verbaasd terug. Als we één keer door onze armen zakken, komen we nooit meer overeind. Ik besluit niet door mijn armen te zakken maar zo lang mogelijk als een plank te staan wat neerkomt op vier seconden. Dat is exakt één seconde langer dan Savannah want die is na drie seconden schaterlachend in elkaar gestort. Kelly heeft haar linkerarm op haar rug gelegd en zakt nu –al babbelend in de camera – zonder enige moeite door haar rechterarm terwijl ze haar linkerbeen en passant ook nog even heft. “Let op Debra als dit te zwaar is”, roept ze enthousiast naar haar geïmponeerde kijkers. Zeegroene Debra zit op haar knieën en buigt soepeltjes door haar armen. Deze oefening besluit ik liggend op mijn yogamatje  af te wachten. Ik doe wel mee vanaf oefening twee.

Als Kelly haar 15 plankjes heeft afgewerkt gaat ze gestrekt op haar buik liggen met haar armen naar voren en haar benen gestrekt naar achteren; een uitgangspositie die me prima bevalt en ik weet niet hoe snel ik me in dezelfde positie weet te manouvreren.

“Nu liften we onze extremiteiten, vijf seconden vasthouden en dan langzaam weer laten zakken. Vijftien keer”. Tot mijn grote verbijstering bedoelt ze met extremiteiten alle armen en benen die aan een lijf zitten. Ik gok dat mijn gezamenlijke extremiteiten meer dan 40 kilo wegen en dat moet ik dus gelijktijdig vijf seconden van de vloer tillen. Het mens spoort niet! Zeegroene Debra halveert het aantal te liften extremiteiten en tilt haar linkerbeen en haar rechterarm gelijktijdig op. Dat lijkt me voor deze oefening meer dan voldoende en dus volg ik nauwkeurig zeegroene Debra in haar bewegingen. Bij de vijfde lift begin ik zachtjes te druppelen op mijn spiksplinternieuwe yogamatje. Nog tien te gaan.

Voor de volgende oefening moeten we ons op de rug draaien. Dochterlief heeft bij het draaien haar extremiteiten niet helemaal onder controle en mikt een vaas met chrysanten om, zelf weet ik drie van de vier blikjes kattenvoer de kamer in te lanceren. Ik verwacht dat Kelly ons een tiental crunches zal laten doen maar ze heeft er een intensieve variant op bedacht. “Handen gevouwen achter het hoofd, de linkerelleboog naar de rechterknie brengen, terug naar de uitgangspositie en dan de rechterelleboog naar de linkerknie. Vijftig keer”. Mijn knieën en ellebogen zijn vooralsnog bezet met een andere oefening; het verzamelen van de blikjes kattenvoer die inmiddels onder de bank zijn gerold. Mijn jongste dweilt het bloemenwater van de parketvloer. Kelly cruncht zich een ongeluk. Aan het eind van oefening drie is de kamer weer aan kant en maken we ons op voor oefening vier. Ik voel mijn rectus abdominis en transverse abdominis branden.

Savannah en ik kijken - liggend op onze yogamatjes - de hele dvd af en omdat Kelly vindt dat we het prima hebben gedaan trakteren we onszelf na afloop op een kopje thee met een kanelbulle.

Morgen maar weer een rondje rennen, dat is vooral goed voor mijn gastroecnemius, tibialis anterior, rectus femoris en de vastus lateralis; samen goed voor vier dvd’s.