Zwemmen

Nu ik even niet kan lopen wil ik toch graag mijn conditie een beetje op peil houden en dat lukt helaas niet met afwassen en stofzuigen. Ik zal een alternatief voor mijn calorieverbranding moeten vinden en daarbij moet ik mijn achillespees zoveel mogelijk ontzien.
Eigenlijk vind ik geen één sport echt leuk en voor alles weet ik wel een excuus te bedenken om er niet aan te beginnen.

Fietsen gaat niet lukken nu het sneeuwt en vriest buiten dus dat valt meteen al af. Golf lijkt me wel aardig maar blijkt ook een zomersport te zijn. Aan ijshockey houd je veel te veel blauwe plekken over en van zwemmen word je nat en bovendien wemelt het in een zwembad altijd van schreeuwende kinderen en dikke bejaarden die hangend aan de zwembadrand de laatste nieuwtjes uitwisselen.

Basketbal danwel volleybal, of eigenlijk alle sporten met een bal zijn aan mij niet besteed aangezien ik een slecht ontwikkeld balgevoel heb. Als ik twee meter voor het mandje sta, dan presteer ik het nog om die bal ernaast te gooien en krijg meteen het halve team op mijn nek.
Bij skiën vind ik alleen de après ski aantrekkelijk en gymnastiek is met mijn lengte en gewicht al helemaal geen optie. Ik zie het al helemaal voor me, honderd kilo vet hangend aan de ringen.
Als ik bij yoga mijn benen in mijn nek leg, dan krijg ik ze er nooit meer uit en ijsvissen lijkt me alleen leuk als ik - met verwijzing naar mijn angst voor vissen - mijn hengeltje zonder aas mag uitgooien. Ik kom dan vervolgens niet zo hoog in het winnaarsklassement neem ik aan.
Hoe langer ik erover nadenk, hoe groter de paniek want elke dag dat ik niet ren, brengt mij dichter bij hoofdstuk twee "dik en lui".

Uiteindelijk hak ik de knoop door en koop toch maar een tienbadenkaart bij het zwembad. Er zijn dagelijks wat uurtjes gereserveerd voor baantjes-trekkers zoals ik en schreeuwende, door hormonen geregeerde, om mij heen plonsende pubers zijn dan niet welkom. Blijft het bezwaar dat ik nat word van al dat gezwem wel staan maar daar schijnen ze bij het zwembad weinig aan te kunnen doen. "Van zwemmen word je nat", houden ze vol.
Zwembaden in Zweden hebben in de regel geen aparte kleedhokjes maar slechts één grote ruimte waar je in twee minuten van je minderwaardigheidscomplex af bent. Ik mag dan overtollige vetvoorraden hebben waar ik niet op zit te wachten, anderen dragen hele vetmagazijnen met zich mee, bijeengehouden door bleke, opgerekte celluliteverzamelingen.
Het bestaan van scheermesjes is aan sommigen volledig voorbij gegaan en anderen laten het resultaat van het gebruik ervan zonder schroom achter in het doucheputje. Getver!

De gang van de douche naar het zwembad is koud en lang en het water in het zwembad is zo mogelijk nog kouder. Zevenentwintig punt acht graden, mijn neus. Als ik goed kijk zie ik de ijsschotsen drijven. Maar ik ben dapper en spring onverschrokken het ijskoude bad in waarna ik het eerste baantje bibberend volbreng. Mijn doel is om veertig baantjes in dertig minuten te zwemmen, moet lukken met zo'n conditie als ik heb.

De eerste twee baantjes in rustige schoolslag is nog wel te doen maar ik heb bedacht dat er wel wat van mijn uithoudingsvermogen geëist mag worden en baan drie en vier gaan daarom in borstcrawl. De borstcrawl kan ik eigenlijk helemaal niet en vanuit mijn ooghoeken zie ik al snel twee badmeesters naar de reddingshaak grijpen om me uit het water te vissen omdat bij hen het vermoeden bestaat dat ik op het punt sta om te verzuipen. Om de overijverige badmeesters wat rust te gunnen zwem ik baan vijf en zes op mijn gemak op mijn rug wat me tevens de gelegenheid geeft om weer wat op adem te komen. Zo'n borstcrawl is namelijk best uitputtend als je de techniek niet helemaal - of eigenlijk - helemaal niet beheerst. De acht banen sessie besluit ik af te ronden met een vlinderslag maar dat blijkt nog moeilijker te zijn dan de borstcrawl en als mijn rechterarm uit de kom vliegt en de badmeesters weer in de aanslag met de reddingshaak staan, ga ik toch maar weer over op een rustige schoolslag.
Dat zwemmen valt nog vies tegen, zeg.
Wanneer ik zie dat die acht baantjes me een dikke tien minuten hebben gekost stel ik mijn einddoel even bij. Ik ga geen veertig maar twintig baantjes zwemmen en ik zet er voor de zekerheid maar even geen tijdslimiet op. Het zwembad sluit over twee uur dus dat moet lukken.

Kreupel als een bejaarde klim ik na een stief kwartiertje uit het bad en het hele ritueel van douchen en omkleden in omgekeerde volgorde voltrekt zich opnieuw.

Met een kop als een ragebol en uitgebleekte mascara verlaat ik het zwembad. Over twee dagen ben ik er weer voor een nieuwe poging veertig-baantjes-in-dertig-minuten. Ik ben bang dat ik de uitslag nu al weet.

Paspoort

Een weekje last minute naar het zuiden van Europa eind mei al was het alleen maar om de herinnering van de zon op je huid weer even naar boven te brengen. Hoe moeilijk kan het zijn.

Wel, als het aan de Nederlandse Staat ligt is het oplossen van een wiskundige formule op Master niveau eenvoudiger want zomaar op reis gaan met geldige reisdocumenten, een betaald ticket, een gevulde creditcard en een leeg strafregister wordt niet zo erg op prijs gesteld.

Richard en ik hebben een paspoort en ons beider paspoort verloopt 28 juli 2014. Geen punt als je eind mei voor een weekje over de grens vertoeft dachten wij maar daar dacht de EU een beetje anders over. Als je, zoals wij, van plan bent om luxe een weekje te gaan cruisen in het Middellandse Zeegebied dan heb je een paspoort nodig dat bij vertrek nog zes maanden geldig is. Lang leve Schengen! Een snelle rekensom leert mij dat ik een klein probleempje heb aangezien mijn paspoort nog maar twee maanden geldig is én dat ik destijds behoorlijk in de maling ben genomen aangezien ik een paspoort heb gekocht dat ik vijf jaar zou kunnen gebruiken, niet viereneenhalf.

In Nederland ren je halsoverkop even naar de gemeentebalie om een nieuw paspoort te bestellen en met een beetje meewerkende ambtenaar heb je je nieuwe documentje na een week in handen. Maar als je in Zweden woont heb je geen Nederlandse gemeenteambtenaar die jou je reisje naar het verre zuiden niet misgunt, nee, hier moeten wij in conclaaf met de Nederlandse ambassade.
En als je het werkwoord mierenneuken opslaat in de Dikke van Dale, dan staat er in kleine lettertjes achter; zie Nederlandse Ambassade in Stockholm (met dank aan Quinta die ook bezig is met het vergaren van een Nederlands paspoort).

De Nederlandse ambassade in Stockholm is op werkdagen geopend van 09:00 - 12:00 uur. Wat is er mis met een werkdag van 08:00 - 16:30 en een koopavond op donderdag van 19:00 - 20:30 uur kun je je afvragen maar het antwoord zul je van mij niet krijgen want ik weet het eenvoudigweg niet.
Ik woon gelukkig in de buurt van Stockholm dus ik neem een paar uur vrij voor zo'n aangelegenheid maar woon je in Göteborg, Malmö of Kiruna dan mag je daar een dag of wat voor uit trekken. Hup, daar gaan al je zorgvuldig opgespaarde vakantiedagen. Je hebt dat hele paspoort niet nodig want je dagen zijn op als je het ding eindelijk in handen hebt.
De ambassade is zoals eerder geschreven weliswaar open op deze werktijden maar je kunt er niet zo maar even naar toe. Nee, je moet een afspraak maken in hun electronische agenda op internet.
En met beperkte openingstijden zijn de te boeken tijden natuurlijk snel gevuld. Ik kan op 5 mei om 10:00 uur terecht en de volgende boekbare tijd is 12 mei om half 10. Die pikt Richard dan maar in. Een echtpaar op dezelfde tijd te woord staan, dat gaat helaas niet.

Omdat een leuke pasteltekening van mijn hoofd niet voldoet in een paspoort, moet er een pasfoto komen die aan de Nederlandse maatstaven voldoet. Sla het woord Nederlandse maatstaven op in de Dikke van Dale en je vindt er de verklaring Mierenneuken achter en als je dat woord opslaat dan weet je inmiddels wat dat betekent. Gelukkig heeft de Nederlandse Ambassade een leuk kartel met de plaatselijk fotograaf gevormd dus als je bij die fotograaf je pasfoto's laat maken dan weet je zeker dat ze aan de mierenneukerij voldoen. 
Ik bestel twee pasfoto's en krijg voor het lieve sommetje van 180 kronen zes pasfoto's. Nee, ik wil er geen zes, ik wil er twee want die andere vier kan ik nergens slijten dus geef me twee pasfoto's voor 60 kronen. "Niks ervan", brult de Oberherrfüher door de tent. "Zes of anders niks". Gelukkig houdt de plaatselijke Ica er andere regels op na want als ik twee pakken melk wil dan hoef ik er geen zes te kopen en er voor zes te betalen, nee, dan koop en krijg ik twee pakken melk. Maar hier dus niet.
Ik probeer zo neutraal mogelijk te kijken want alleen neutraal mag ik me legitimeren. Het resultaat is bedroevend want de foto houdt het midden tussen een afbeelding van een crimineel en een psychopaat met zelfmoordneigingen maar zo moet het zijn en zo moet het blijven.

Maandagmorgen loop ik in gezwinde pas naar de ambassade. Als ik om 10 uur de afspraak heb, haal ik de trein van half 11 terug en ben ik om 11 uur weer op mijn werkplek, Heb ik slechts twee uur gemist van mijn fantastische werkdag om iets te doen waar ik helemaal niet om gevraagd heb.
Tien uur wordt kwart over tien dus de trein van half 11 kan ik wel vergeten. In goed vertrouwen dat ik alles wat ik bij me moet hebben ook bij me heb inclusief de goudstaaf die dit papiertje me gaat kosten, schuif ik de hele papierwinkel door het schuiflaatje.
Binnen zes seconden heb ik de hele handel weer terug. Foto is fout. Er is een tand zichtbaar."Ja maar", probeer ik nog "het is een echte hoor, ik heb geen valse tanden". Niets mee te maken, foto moet over. Ik vraag me in alle ernst af welke criminele activiteit er wordt voorkomen door mijn tand achter mijn lip te verbergen op een pasfoto. Ik mag terug naar de fotograaf voor een nieuwe sessie foto's. Daar gaat de trein van 11 uur.
Op de foto's rust garantie dus ik krijg de nieuwe set helemaal gratis, bofkont als ik ben. Omdat de service van de Nederlandse ambassade veel verder reikt dan ik ooit zal kunnen bevatten mag ik meteen weer terug komen. Foto is goed.Ik ben blij als een kind in een pretpark.

Hierna moet ik mijn vingerafdrukken achterlaten op een apparaat dat eigenlijk dienst had willen doen als kopieerapparaat maar die baan niet gekregen heeft. Het betaalt ook slechter dan kopieerapparaat dus erg in zijn hum was dat vingerafdrukapparaat vandaag niet. Dat wist ik niet dus enthousiast liet ik mijn wijsvinger scannen. Loslaten en opnieuw. Kan gebeuren dus ik doe braaf wat me opgedragen wordt. Loslaten en opnieuw. Als dat vier keer bevolen is, vraag ik vriendelijk of ik mijn vinger even af zal doen zodat mevrouw het even zelf kan proberen. Ze vindt het niet zo'n leuk grapje, geloof ik. Ik vond hem zelf wel aardig.

Mijn nog geldige paspoort wordt ingenomen zodat ik me nu dus niet meer officieel kan legitimeren. Handig zo'n ambassade die de Nederlandse wet aan zijn laars lapt. Als ik onverwacht naar het buitenland moet en het ding nodig heb kan ik hem hier ophalen. Zal ik wel eerst een afspraak moeten maken via het afsprakenboekje op internet en de volgende beschikbare tijd is 12 juni. Ben ik net terug van vakantie.

De koers van de Zweedse kroon is net vandaag gewijzigd dus helaas is het paspoort iets duurder. Inclusief de porto die een dikke 10 euro bedraagt komt het document, wat niet eens van mij is, op 1280 kronen, exclusief de foto's.  Is ie wel 10 jaar geldig dus deze ellende wordt mij nu 10 jaar bespaard. Binnen drie weken heb ik mijn paspoort thuis, het zal erom spannen of dat nog voor de vakantie zal zijn.

Als ik eindelijk klaar ben zie ik dat ik er de sokken in moet zetten om de trein te halen. Als ik hijgend in het station aankom zie ik nog net de achterlichten van de trein uit de tunnel verdwijnen.

Iemand nog interesse in mijn pasfoto? Ik heb er tien voor de geef.



Zoek de 10 verschillen.

En weer verder

Tja, als niemand reageert op mijn hilarische blogjes met komische ondertoon dan vermoed ik dat er geen vraag naar is. Ik zie zo voor me dat er een mailtje van mij binnenkomt met een link naar mijn nieuwste blog en dat men dan verveeld naar de partner in de keuken roept: "heb jij nog interesse of kan ie meteen in de vuilnisbak?" Ik heb wat last van het André van Duin syndroom waarbij men dertig jaar geleden een verjaardag verzette als hij op tv kwam maar waarbij je je nu vertwijfeld afvraagt wat er eigenlijk leuk is aan een oude man met een petje op en het verstand van een ernstig minderjarige.

Maar onlangs vierde ik mijn vijftigste verjaardag en daar werd er sterk op aangedrongen om nog even door te schrijven - een blogje op je mail is waarschijnlijk nog altijd leuker dan al die spam - en dus heb ik het toetsenbord maar weer naar me toe geschoven voor wat schriftelijk tijdverdrijf.

Zo wil ik jullie graag deelgenoot maken van een flinke erfenis die ons - nou ja, eigenlijk alleen Richard maar we zijn in gemeenschap van goederen getrouwd dus het belandt toch op de grote hoop - onlangs ten deel is gevallen.
In een engelstalige brief met postzegel uit Spanje werd ons op treurige toon meegedeeld dat Richard's neef Bengt van Trigt op bijzonder ongelukkige wijze het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Of het nu kwam door een ongeluk of dat een levensbedreigende ziekte hem noodlottig is geworden, werd niet helemaal duidelijk maar dat we het in de toekomst zonder Bengt moeten doen stond als een paal boven water.
Ik kreeg op slag medelijden met mijn schoonmoeder die het de laatste tijd al niet makkelijk heeft, en ik wist even niet hoe we haar het verscheiden van Bengt moesten gaan vertellen. Ik had haar nog nooit over Bengt gehoord maar destijds had Bengt, naar ik aanneem, dezelfde ondoordachte stap genomen om naar Zweden te verhuizen en dat heeft ze ongetwijfeld nog steeds niet kunnen verwerken. Sommige mensen trekken toch werkelijk alle ellende naar zich toe.

Het duurde een stief kwartiertje om mijn intens verdrietige echtgenoot te troosten maar ik kon hem gelukkig verblijden met wat goed nieuws dat ook in de brief stond. Bengt had in al zijn goedheid besloten zijn hele vermogen aan zijn geliefde neef in Tungelsta te vermaken. De goede man had in de loop van zijn leven een aardig kapitaaltje vergaard door het runnen van verschillende bedrijven en bovendien hadden zijn aandelen - in tegenstelling tot de rest van de wereld - uitstekend geboerd. Kortom, er viel wat uit te keren en dat viel ons ten deel. Ik werd op slag religieus want daar moest een hogere macht achter zitten. Richard komt uit een gezonde, katholieke familie waar de opdracht 'ga heen en vermenigvuldig u' nogal letterlijk is genomen waardoor hij aan vaders zijde 18 ooms en tantes en aan de andere kant 16 ooms en tantes heeft vergaard die op hun beurt ook flink aan het vermenigvuldigen zijn geslagen. Dat uitgerekend Richard van die meer dan 100 neven en nichten die hij heeft die erfenis heeft weten binnen te slepen moet zijn oorsprong vinden in een hogere macht, kan niet anders.

Maar nu Bengt is gaan hemelen kan hij niet boven de grond blijven staan en de notaris heeft uiteraard geen middelen om Bengt te verpakken in een urn. Bovendien hangt er aan het afhandelen van de erfenis ook een economisch prijskaartje dus de relevante vraag is uiteraard: wie gaat dat betalen?
Ik riep natuurlijk meteen dat mijn schoonmoeder dat maar moest regelen, het was immers haar favoriete suikerneef, maar Richard vond dat niet zo'n strak plan. Het zou haar toch al turbulente leven geen goed doen als haar bot zou worden meegedeeld dat haar zorgvuldig gespaarde Albert Heijn zegeltjes zouden worden ingewisseld tegen een urn voor Bengt.
Savannah kwam met de suggestie om hem op de post te doen en naar ons toe te sturen. Opgezet in de tuin zou hij als alternatief voor een vijftigjarige Sarah leuk dienst doen en verplaatst naar het terras kon hij als vogelverschrikker brutale kraaien uit de buurt houden. Dat leek een prima oplossing maar ze wist helaas niet hoe ze een lijk van pak 'm beet 1.80 m. in een enveloppe moest krijgen.

De brief met het goede en het minder goede nieuws over Bengt is helaas op een bijzonder merkwaardige manier op de stapel oud papier beland en ik heb het stille vermoeden dat de notaris inmiddels een ander dolgelukkig familielid heeft uitverkoren tot enig erfgenaam van Bengt van Trigt.

We hebben gisteren een extra kaarsje aangestoken, ter nagedachtenis aan Bengt.

Tweewielers

Zweden is het fietsland bij uitstek - althans dat vinden ze zelf - en er gaat niets boven een Zweedse tweewieler. En veiligheid boven alles natuurlijk dus hier wordt niet gefietst zonder fietshelm. Tot de leeftijd van 15 jaar is het dragen van een fietshelm verplicht en ben je ouder dan 15 en je fietst zonder helm dan ben je óf een eigenwijze buitenlander óf levensmoe. Al menigmaal ben ik voor gek versleten omdat ik het waag om te fietsen zonder helm en ik ben zelfs al een keer op mijn criminele gedrag door een snotneus van een een jaar of vier gewezen. "Ach kreng, zal ik jou eens effe op het spoor gooien".
En het ergste zijn de randdebielen die met hun fietshelm op in de trein gaan zitten. Echt, een touw en een boom dan kan ik gaan hangen want dat is de enige optie als ik met een fietshelm op in een trein ga zitten.

Maar kijk je vervolgens naar de staat van de Zweedse tweewieler dan begrijp je meteen waarom een Zweed een helm draagt als hij fietst. Maximaal drie versnellingen terwijl het hier wemelt van de heuveltjes. Dus met een snelheid van pak 'm beet 8 km per uur wordt er gepeddeld. Bij die snelheid lig ik zelf zeker binnen enkele ogenblikken aan het asfalt te likken.
Geen verlichting want verlichting op een fiets is hier een extra optie als je het kreng koopt en het is het eerste waar de koper voor bedankt. Hun jas is behangen met reflectors maar op de fiets is geen reflector te vinden, zelfs niet op de banden wat in Nederland al 20 jaar verplicht is. "Goh, apart zo'n witte streep die je op je band geschilderd hebt. Artistiek ook".
De bagagedrager, als die er al op zit, is uitsluitend voor de sier want je kunt er nog geen envelop op vervoeren en van snelbinders hebben ze al helemaal nog nooit gehoord. Savannah is eens staande gehouden door de politie omdat ze bij een vriendinnetje achterop de fiets zat - wat op zich al een poging tot levensbeëindiging was aangezien zo'n bagagedrager dus niets houdt. Ze kreeg een waarschuwing omdat ze geen helm droeg en bovendien ouder was dan de bestuurder van de fiets wat in Zweden blijkbaar ook verboden is. Degene die vervoerd wordt, moet jonger zijn dan de bestuurder van de fiets en bovendien moet de bestuurder van de fiets ouder zijn dan 16 jaar. Moet je in Nederland om komen. Nog voordat een fietsje van zijn zijwieltjes is ontdaan, zitten er al drie peuters tegelijkertijd op en de oudste is met een beetje geluk net drie.

Verder zit er vrijwel nooit een bel op een fiets dus als ik zelf mijn bel gebruik om wandelaars op een fietspad te waarschuwen, schrikken de meesten zich een dubbele tia.
Ook zoiets, een fietspad in Zweden is geen fietspad maar een fiets/voetpad. Fietspaden uitsluitend voor fietsers zijn er niet maar moeten altijd gedeeld worden met voetgangers. Voetgangers lopen óf aan de verkeerde kant (links) óf in het midden van het fiets/voetpad en waar jij dan als fietser moet rijden mag je zelf uitzoeken.

Een gesloten kettingkast is een onbekend begrip voor een Zweedse fiets, de meeste fietsen hebben zelfs geen open kettingkast maar helemaal geen kettingkast wat op zich wel handig is als die verrotte ketting eraf is gelopen. Maar dat gebeurt dan weer nooit bij mijn vertrouwde Batavus.

Een Zweedse damesfiets is te krijgen in maat 49 en 53 en met een beetje mazzel ook in maat 57. Mijn eigen fiets heeft maatje 63 wat geschikt is voor mensen langer dan 1.80 m.zoals ik. Als ik op een Zweedse fiets zou fietsen dan ziet dat er niet uit want ik zou met mijn knieën over het asfalt slepen. Wat de meeste Zweden trouwens ook doen want ze hebben werkelijk geen kaas gegeten van lengte en fietshoogte. We zagen eens in een winkel een meisje van een jaar of zes op een moutainbike voor volwassenen klimmen. Ze kon met geen mogelijkheid met haar voeten bij de grond en zelfs nauwelijks bij de trappers. Haar moeder keek het drie seconden aan en zei toen:"Mooi, die past, en anders groeit ze er wel in". Als het arme kind op haar snufferd gaat heeft ze gelukkig wel een helm op en haalt ze alleen haar beide knieën, haar polsen en haar ellebogen open.
Waar je ook vreselijk van onderuit kan gaan zijn de Zweedse fietremmen. Uitsluitend handremmen, ook al zijn het naafremmen, zijn niet toegestaan. Dus als je al een handrem hebt, dan heb je er slechts één met een remblokje op je voorwiel én een terugtraprem. Die handrem is dus eigenlijk overbodig. En als je dan even stopt met trappen omdat je bijvoorbeeld een heuveltje afrijdt, en je beweegt per ongeluk een been dan lig je ook meteen te zwemmen op het asfalt omdat je wiel totaal blokkeert.

Ik ben een eigenwijze buitenlander en fiets dapper door op mijn oude, vertrouwde Batavusje. Met verlichting voor en achter, reflectorbanden, reflectoren op de pedalen en een reflector op mijn stevige bagagedrager, jasbeschermers, een gesloten kettingkast, naafremmen voor en achter, vering in stuurpen en zadel, brede antilekbanden met profiel, mijn superhandige fietstassen waar ik veel bekijks mee heb en mijn gelzadel op juiste hoogte gemonteerd. En zonder helm. Nou ja, dan vraag ik er gewoon om, nietwaar?






(Een Zweedse fiets, nu slechts € 699,=)

Vrijetijdsbesteding

Als kind beschik je over een stapel vrije tijd die vooral opgaat aan buiten spelen, althans zo was dat in mijn tijd. Maar omdat mijn moeder ook vond dat een deel van die vrije tijd nuttig besteed moest worden, zat ik verplicht op pianoles en athletiek. En als we dan praten over kapitaalvernietiging dan was dat het ultieme voorbeeld van kapitaalvernietiging. Vijf jaar lang op de muziekschool en 8 jaar pianoles en ik kon aan het eind van de rit nog steeds geen noot lezen.

Op athletiek lag de nadruk op rennen en dan bij voorkeur hard. Ik had een hekel aan hardrennen en wel om twee redenen; ten eerste had ik astma wat destijds werd bestempeld als lui en niet vooruit te branden en ten tweede rende mijn jongere broertje als een kievit tussen de kippen en moest ik vaak horen dat ik een voorbeeld aan hem moest nemen. Op de 1000 meter wandelde ik driekwart van de afstand keuvelend met mijn vriendinnetje over de sintelbaan, wetende dat ik op die 1000 meter geen enkele fatsoenlijke tijd zou neerzetten. Ach, ik was pas acht.
Om het prestatievermogen van mij en mijn leeftijdsgenootjes te verbeteren kregen we voor elke keer dat we de 1000 meter in 10 minuten hadden gerend een stempel in een boekje en bij vijf stempels een lintje dat moeders vol trots op je trainingspak mocht naaien. Mijn broer had zes lintjes, mijn stempelboekje bleef angstvallig leeg.

Mijn vrije tijd is met een full time baan, een huishouden, drie kinderen en een kleinkind net zo zeldzaam als een winter zonder sneeuw in Zweden. Maar ik heb, zoals ik al eerder schreef, volledig onverwacht toch mijn hart verpand aan hardlopen. Of eigenlijk meer sneller lopen dan de gemiddelde Zweed. In het begin liep ik op een training van 30 minuten 5 minuten wat sneller en wandelde ik de overige 25 minuten. Maar  de dertig intensieve trainingen hebben ertoe geleid dat ik 8 kilometer kan joggen zonder één keer op adem te hoeven komen en dat bovendien ook nog doe binnen 55 minuten. Uiteraard ben ik niet wonderbaarlijk genezen van astma maar twee pufjes voor ik de benen neem zijn voldoende om te blijven ademen.

Sinds twee weken ben ik in 25 lessen aan het trainen voor een tien kilometer trimloop waar ik op 8 december in Hoofddorp aan mee ga doen. En dat ik nog bijzonder ver verwijderd ben van die tien kilometer bleek gisteren in les 6.
In les 6 loop je 45 minuten in jogtempo en heb je 6 versnellingen waarbij je 30 seconden alles moet geven. De eerste twee versnellingen waren zwaar maar ik heb het nog kunnen navertellen dus blijkbaar op mijn niveau. Maar toen kwam de derde versnelling. Bij het seintje 'go' van Evy in mijn oortjes sprong ik weg als een hinde in het veld. Nou ja, bij wijze van spreken dan want ondanks mij intensieve looptrainingen en mijn 5/2 dieet blijft het gevecht met mijn weegschaal een verloren strijd en is maatje 38 vooralsnog een utopie.
Ik wachtte met spanning op de mededeling van Evy dat mijn vermalijde 30 seconden erop zaten maar wat er ook gebeurde, geen stopteken in mijn oortjes. Dus rende ik door, als een dolle in het maaiveld, figuurlijk dan want ik loop gewoon op een fietspad. Het zweet gutste tussen de bilspleet, mijn hartslag lag net boven de 330, mijn beenspieren produceerden karnemelk wat scheve ogen van de koeien naast het fietspad opleverde en mijn zuurstofniveau kwam op een dramatische 25% uit. Denk ik. Evy had zich volgens mij ontspannen geïnstalleerd achter haar bureau, benen op  tafel, glas wijn in de ene hand en een sigaretje in de andere. Toen ze constateerde dat de bodem van het glaasje wijn in zicht kwam, is ze even naar de keuken gelopen om een nieuwe fles te ontkurken en is ze haar trouwe volgeling straal vergeten. En ik maar rennen.

Na een oneindig lange 90 seconden bedacht Evy dat ik nog steeds aan het rennen was en zei ze met haar zachte vlaamse accent dat ik het prima had gedaan en dat ik het tempo weer mocht verlagen. Dank je de koekkoek, ik lag voor dood op dat fietspad. Die andere drie versnellingen heb ik maar gelaten voor wat ze waren, ik moet ook rekening houden met mijn leeftijd, nietwaar?

Zoals gezegd, ik heb nog even te gaan voor die trimloop in Hoofddorp, zeker als ik niet na de bezemwagen naar binnen wil strompelen.
Maar ik ga wel aan mijn moeder vragen of ze een lintje op mijn mouw wil naaien, dat heb ik onderhand wel verdiend.

En tot slot vraag ik me af waarom er een uiterste houdbaarheidsdatum op een reep chocola staat. Maar dat is weer een vraag van heel andere orde.

Grootbrengen of opvoeden

Lange tijd heb ik getwijfeld of ik erover zou schrijven. Over de jeugd van tegenwoordig. Want over de jeugd van tegenwoordig wordt al eeuwenlang geklaagd. En terecht,zeg ik nu ik met rasse schreden de 50 begin te naderen.

Want met lede ogen zie ik aan dat jeugd heden tendage niet opgevoed maar grootgebracht wordt.

Het begint helaas al op zeer jonge leeftijd, heb ik moeten constateren. Mijn eigen kroost werd de kinderwagen uitgebonjourd zodra ze schoenmaat 20 hadden en zelfstandig naar de schommel konden lopen. Want als je naar de schommel kunt lopen, dan kun je ook netjes aan het handje met papa en mama meelopen zodat die enorme sta-in-de-weg niet langer gebruikt hoefde te worden.

In Zweden zitten kinderen tot aan middelbare schoolleeftijd in de kinderwagen, mede omdat het openbaar vervoer gratis is als je een kinderwagenbestuurder bent. Dus Pelle rookt bij wijze van spreken op zijn dooie akkertje zijn eerste saffie in zijn wagen, slepend met zijn benen over de grond, terwijl mams met de grootst mogelijke moeite de kinderwagen voortduwt. Want Pelle moet en zal in die kinderwagen zitten anders moet mams betalen voor de bus. De eerste aanzet tot lui stuk vreten is ontkiemd.

Op 1 september komen de skipakken, de wanten, de mutsen en de sjaals uit de kast en worden kinderen ingepakt alsof de derde ijstijd in aantocht is terwijl het buiten nog altijd een heerlijke twintig graden  is. Het grut zet een keel op omdat de temperatuur in dat skipak binnen afzienbare tijd oploopt naar een graadje of zestig en vervolgens wordt het wurm gesust met een fles, een speen of snoep, net wat er voor handen is. En als er niets voor handen is dan wordt de hele trein bij elkaar gebruld maar mams heeft even geen tijd want die zit te sms-en met haar vriendin die ze tien minuten geleden nog heeft gesproken.

In Zweden trek je altijd je schoenen uit als je binnen bent, ongeacht of dat nu bij je thuis is, of je bij een vriendje bent of een bezoekje aan de tandarts brengt. Schoenen gaan uit bij binnenkomst om te voorkomen dat je buitenvuil naar binnen brengt. Daar is wat voor te zeggen (ik heb in mijn hele leven nog nooit zo weinig gedweild als in Zweden) maar waarom legt men vanaf een jaar of  tien – dat is de leeftijd waarop de benen lang genoeg zijn – altijd zijn of haar poten op de stoel in de trein. Uit nijd ga ik altijd precies daar zitten waar iemand net riant zijn onderdanen heeft geparkeerd en veeg eerst omstandig de stoel schoen waar die vuile stelten net gelegen hebben.

Er iets van zeggen is geen optie in dit land want zo achterbaks als de volwassen Zweed is en altijd achter je rug om kletst, zo grofgebekt is de jeugd.

En zo kun je ook maar beter je mond houden als de mandarijnenschillen voor je voeten worden gegooid, de muziek op de i-phone op standje 13 wordt gezet of  de stoelen in beslag worden genomen door schooltassen zodat er geen zitplaatsen meer zijn voor betalende passagiers.

Maar ook onze gekleurde Zwedelanders kunnen er wat van. De woningnood onder de immigranten met verblijfsvergunning is behoorlijk groot daar de meesten geen geld hebben voor een betaalbare flat, zeker niet in de regio Stockholm.
Het arbeidsbureau helpt waar mogelijk en deze week kreeg één van mijn somalische klantjes een driekamerflat aangeboden in de buurt van Linköping. Dat de man daar ongeveer de hoofdprijs uit de loterij mee had gewonnen drong niet helemaal tot hem door. Zijn dochter van 17 had namelijk helemaal geen zin om te verhuizen want al haar vriendinnen wonen hier. En dus bedankte hij vriendelijk voor het aanbod maar bleef toch liever in de jeugdherberg zitten die momenteel bekostigd wordt door de gemeente. Ik probeerde aan zijn beperkte verstand te peuteren dat er geen keuze was omdat hij de jeugdherberg moest verlaten aangezien er een flat beschikbaar was voor hem en zijn drie kinderen.
Maar hij besloot te zitten waar hij zat omdat zijn dochter niet mee wilde. Ik legde hem nogmaals uit dat een dochter van 17 niet bepaalt waar hij een flat zou kunnen krijgen en dat de wachtlijst in onze gemeente ruim 6 jaar bedraagt dus dat een flatje hier niet tot de mogelijkheden behoort. Maar hij bleef volharden dat zijn dochter hier naar school wilde en nergens anders en dat er dus niet verhuisd werd.
Morgen worden ze uit de jeugdherberg gezet en staat de man  met zijn drie kinderen op straat dankzij een dochter die blijkbaar de dienst uitmaakt thuis.

Maar ook dichter bij huis zien we wat peuterweerbarstigheid. Luca kan  bijvoorbeeld al in zijn handjes klappen, gedag zwaaien en wijzen naar iets als hij het wil hebben. Dat leert hij snel want je hoeft het hem maar twee of drie keer voor te doen. Op zich wel leuk natuurlijk maar inmiddels heeft hij zich tot een kleine tiran ontwikkeld als het gaat om slapen. Hij is een keer of drie zijn bed uitgehaald na een huilbui dus dat kunstje kent hij nu ook. Slapen doet meneer alleen als het hem uitkomt en niet als het zijn ouders uitkomt, zoals bijvoorbeeld middenin de nacht.

Quinta en Hjalmar zijn de wanhoop nabij maar gelukkig heb ik nog redelijk wat profijt van mijn opleiding HBO-jeugdwelzijnswerk. Dus heb ik ze het trucje goed gedrag belonen, slecht gedrag negeren en het hoofdstuk Rust, Reinheid, Regelmaat met ze doorgenomen en binnenkort is Luca weer het liefste jongetje van de straat. Hij hoeft alleen maar even zijn grenzen te leren kennen. Tot zover en niet verder...  Jammer dat opvoeden geen verplicht vak op school is.

Mijn dochter en schoonzoon gaan er wel komen, zij luisteren nog steeds braaf naar hun ouders. Nu de rest van die onopgevoede Zweedse kinderen nog.

 

Gezondheidszorg

Toen ik zestien was, kwam ik op een kwade dag bij de huisarts met flinke buikpijn en koorts. "Kouwtje op de organen", zei de huisarts en stuurde me naar huis met een aspirientje. Tien dagen later werd ik met spoed 's avonds laat geopereerd met een blindedarm die op springen stond. Dus als iemand in ons gezin iets mankeerde, riepen we altijd in koor:'kouwtje op de organen. Mijn moeder haar 'kouwtje-op-de-organen' bleek een losgelaten ooglens te zijn waardoor ze op een haar na blind zou zijn geworden en mijn broer heeft zijn 'kouwtje-op-de-organen' niet overleefd. Ik ben dus redelijk sceptisch voor wat de Nederlandse gezondheidszorg betreft. Er overlijden in Nederland meer mensen aan medische missers dan aan verkeersongelukken dus denk daar maar aan als je de volgende keer op je fietsje naar de dokter rijdt.

Uiteraard probeert iedereen zich zo ver mogelijk te houden van alles wat met dokters en pleisters te maken heeft maar soms heb je geen keuze. In Zweden hoopte ik dat de gezondheidszorg wat beter geregeld zou zijn dan in het Lage Landse maar niets bleek minder waar.

Tot twee keer toe heeft mijn huisarts in Ludvika de diagnose schildklierziekte gemist waardoor ik me twee jaar lang beroerd heb gevoeld. In Haninge kon ik pas na twee weken terecht bij de huisarts en op aandringen van mijn collega´s ben ik naar de spoedeisende hulp gegaan waarna ik nog dezelfde dag ben opgenomen in het ziekenhuis.

Robin moest geopereerd worden aan zijn schouder toen deze voor de zesde keer uit de kom was geraakt. Maken ze bij de operatie de verkeerde kant van zijn schouder open. Kon ie een maand later terugkomen om het door een arts te laten doen die destijds wel geslaagd was voor al zijn tentamens.

Richard blijkt een veel te hoge PSA waarde te hebben wat zou kunnen duiden op prostaatkanker, een ziekte die één op de zes mannen boven de vijftig treft. Hij heeft in augustus zelf om de doorverwijzing moeten vragen, de onderzoeksresultaten uit Ludvika werden niet opgevraagd maar alle onderzoeken werden gewoon opnieuw gedaan en nu moet hij vijf weken wachten op de uitslag van de biopten. Tja, de dokter had niet eerder tijd.

Ik heb mijn hele leven al astma en gebruik daar medicijnen voor. Medicijnen zijn bijna op dus vraag ik om een nieuw recept. Dat krijg ik niet want ik moet eerst een spirometrie (longonderzoek) doen om vast te stellen dat ik astma heb. Dat is al jaren geleden vastgesteld maar blijkbaar is de arts die dat toen gedaan heeft, niet kundig genoeg. Of misschien ben ik inmiddels wel wonderbaarlijk genezen. Dus wacht ik nu op een oproep voor een spirometrie en tot die tijd doe ik het maar zonder medicijnen.

Richard moet zijn oren laten uitspuiten (dat is een kwaal waar hij elk jaar een paar keer last van heeft en het is een handeling van maximaal 5 minuten). Moet hij eerst een afspraak maken bij de huisarts om te laten constateren dat zijn oren uitgespoten moeten worden en vervolgens moet hij een nieuwe afspraak maken bij de huisarts om zijn oren te laten uitspuiten. 's Middags om één uur kan hij terecht. Handig ook als je werkt.

Quinta maakt een afspraak bij de huisarts voor een onrustige moedervlek. Die stuurt haar door naar de dermatoloog die constateert dat die moedervlek weg moet. Nieuwe afspraak over drie weken om die moedervlek te laten verwijderen en vervolgens een nieuwe afspraak voor het verwijderen van de hechtingen. Daarna nog een keertje terug naar de huisarts voor de uitslag. Vijf consulten voor één moedervlek.

Luca heeft sinds twee weken diarree en dat is nu zo ernstig dat hij niets meer binnen houdt. Hjalmar belt de dokter om langs te komen; volgende week vrijdag (over 7 dagen!!)  kan hij terecht. Nee, eerder is er geen plekje vrij. Luca is net één.

Het is te veel om het onder de noemer 'pech' te scharen.  Óf het is de onkunde van de gezondheidszorg om hun zaakjes goed te regelen, óf de melkkoe van Zweden blijkt de patiënt binnen de gezondheidszorg te zijn want voor elk consult moet worden betaald. In beide gevallen baart het me ernstig zorgen. Nu nog een arts vinden waar ik met mijn zorgen terecht kan.