Emoticons

Ach, je kent ze wel, de smileys die je aan een berichtje kan toevoegen als je denkt dat het wat meerwaarde geeft aan dat wat je wil vertellen op sociale media. Ik vind ze handig, gemakkelijk in gebruik en druk regelmatig op zo'n koppie om mijn berichtje wat op te leuken. Kleine moeite, groot plezier, nietwaar.
Ik betrap me er echter de laatste tijd op dat ik in emoticons begin te denken. Er gebeurt iets of ik zie iets opmerkelijks en floep, daar verschijnt zo'n handig ikoontje op mijn netvlies. Hier wat dagelijkse voorbeelden uit de praktijk.


1. Om onnavolgbare redenen heeft de Zweedse NS in januari besloten om onze trein, die uit twee treinstellen bestaat, in Västerhaninge los te koppelen. Het voorste treinstel rijdt door naar Nynäshamn, het achterste treinstel blijft achter in Västerhaninge en gaat met kerende post terug naar Stockholm. Om te voorkomen dat je ongewild  terug wordt gebracht naar het Sodom en Gomorro van Zweden, wordt in de trein omgeroepen dat je plaats moet nemen in het voorste gedeelte van de trein als je door wilt reizen naar Nynäshamn. En aan welke emoticon moet ik dan denken als ik mensen zie opstaan die al in het eerste treinstel zitten en vervolgens helemaal naar voren lopen omdat ze denken dat alleen de eerste drie stoelen verder reizen?



2. Om dit ouwe lijf nog enigszins in conditie te houden en met name om hoeveelheid ongewenste vetdepots te beperken, ga ik twee keer in de week naar de sportschool voor wat krachttraining. Maandag de onderdanen, vrijdag alles boven de gordel.  Ik heb daar een persoonlijk trainer voor die mij oppept via internet. Elke vier weken krijg ik een nieuw schema zodat mijn luie spieren niet wennen aan het omhoogdrukken of naar beneden trekken van elke week weer dezelfde apparaten met dezelfde gewichten. Even voor de goede orde en om alles in het juiste perpectief te zien: ik neem mijn mobieltje nooit mee de sportschool in en alles moet dus uit het blote hoofd.

Deze week kreeg ik dit schema:

Superset - Voer het aantal aangegeven repetities uit voor oefening 1, ga dan direkt naar oefening 2 en voer het aantal aangegeven repetities uit voor oefening 2. Na oefening twee rust je 1-2 min voordat je weer met oefening 1 begint. 

Drop á 20 % = Je voert 8  repetities uit waarna je DIREKT het gewicht vermindert met 20 % en doe dan de oefening zo vaak als je kunt.
2s pauze op je hoogtepunt. Wacht en trek je spieren maximaal 2 seconden aan voordat je weer terug gaat naar de uitgangspositie.

3/4 van de beweging. Verander de beweging voordat je de spier helemaal hebt gestrekt voor een intensiever kontakt met de bewegende spier. 
- gewichtheffen 2 sets 3
- gewichtheffen 4 sets 5
- gewichtheffen 2 sets 15, lichte gewichten, volledig kontakt, pomptraining

Superset van 3 rondes
- Military press 3 rondes 8
- armheffen zijkant 3 rondes 12
- Seated hammer curl 3 sets 8 - 1 drop a 20%
- trekkabel zijkant 3 sets 10
- Machine reverse Flyes 3 sets 10 

Superset van 3 rondes
- small bankpress 3 rondes 8
- Staande triceps extensions 3 rondes 10

Superset van 3 rondes
- Triceps psuhdown 3 rondes 12, 2 s pauze
- Shrugs 4 x 8

- Skallkrossane 3 rondes 8

Ik las het schema en dacht:




3. Gesprek tussen oma en Luca:
- Oma?
- Ja jochie, zeg het eens
- Als ik later groot ben, dan word ik meisje want dan mag ik twee staartjes





4. Een whatsapp van Quinta aan mij:
- Zet jw tv eben op Nrd 3, twee hansen op eem buik behint zo

Mijn antwoord terug:
-  Ik xit kaar vooi Samantha em Jeffrey. Kon maar op mer die dukkels
(met andere woorden, zijn onze vingers te groot of die toetsen te klein)


5. En tot slot...
... zijn Richard en ik in augustus 2016 dertig jaar getrouwd ....



.... ik mag geen lange vliegreizen maken met het oog op een tegenstribbelende halsslagader ....

 ... maar niemand die me tegenhoudt ...




en daarom ga ik samen met mijn lief en soulmate ....

 

.... na dertig jaar opnieuw  .......



.... in september een roadtrip dwars door Amerika maken....





Ik heb er nu al zin in

Loopbaan

Sinds augustus 2014 werk ik, zoals de meeste lezers inmiddels wel weten, bij de Försäkringskassan als personlig handläggare bij de afdeling ziekteverzekering. Als je langer dan 14 dagen ziek bent kun je een uitkering bij de Försäkringskassan aanvragen omdat je werkgever dan niet langer je salaris hoeft door te betalen. Zo'n aanvraag belandt op mijn bureau en ik bekijk aan de hand van wat de arts heeft beschreven over je ziekte of je wel of geen recht hebt op een uitkering. Mijn beslissing hangt van regels en wetjes aan elkaar en ik kan uiteraard niet in mijn beslissing mee laten wegen hoe aardig je bent of hoe ziek je zelf vindt dat je bent. Ook moet ik bekijken op basis van welk inkomen je eventueel een uitkering kunt krijgen en hoe hoog die uitkering dan zou moeten zijn.
Kortom, een flink gepuzzel en helaas ook flink wat gescheld want het aantal fraudeurs dat een ziekteuitkering wil hebben is percentueel gezien even hoog als het aantal fraudeurs in het algemeen. Daarbij reken ik diegenen die extra aftrekposten weten te verzinnen bij de belastingaangifte gemakshalve nog even niet mee.
Omdat ik een Nederlandse achtergrond van niet-lullen-maar-poetsen heb, ligt het aantal afwijzingen en intrekkingen van uitkeringen op mijn naam in de top 3 van ons kantoor. Ik heb collega's die in hun 10-jarige loopbaan bij de Försäkringskassan nog nooit een uitkering hebben afgewezen of ingetrokken dus ik zit met mijn gemiddelde van drie per week inderdaad wat hoog. Maar ik beschik over een pot geld dat door anderen moet worden opgebracht en ben daarom van mening dat ik bijzonder zorgvuldig met die pot moet omgaan. Mensen met rugklachten hebben pech als ze mij als persoonlijk handläggare krijgen want een uitkering van meer dan een jaar gaat hem niet worden.

Omdat ik vrij nauwkeurig ben in mijn onderzoeken krijg ik heel regelmatig boze tot zeer boze mensen aan de telefoon. Ik probeer meestal om mensen te kalmeren en daarna uit te leggen waarom ze met een ingegroeide teennagel of een migraineaanval geen recht hebben op een uitkering. Soms lukt dat, soms niet.

Vorige week is het echter volledig uit de hand gelopen.
Ik kreeg in november een aanvraag binnen van iemand met een lichte depressie. Ze werkt halve dagen en voor de andere helft vroeg ze met terugwerkende kracht vanaf augustus een uitkering aan. Het bepalen van haar inkomen is tamelijk ingewikkeld en wordt door een andere afdeling gedaan. Zo lang dat inkomen niet is vastgesteld kan ze geen uitkering krijgen. Ik heb haar dat in november in een telefoongesprek uitgelegd en ze leek toen aardig voor rede vatbaar. Vorige week zou ik eigenlijk een gesprek met haar en haar werkgever hebben maar omdat het onderzoek naar haar inkomen nog steeds niet was afgerond - met name omdat ze nooit de telefoon opneemt als ze gebeld wordt - kon dat gesprek niet doorgaan en liet ik haar dat per mail even weten. En toen ging het balletje rollen...

De eerste mail die binnenkwam had als titel: Patricia van Trigt is een moordenaar en is verstuurd naar 30 verschillende instanties waaronder alle gemeentes in Stockholm, de regering, de hoogste baas van de Försäkringskassan, de politie, alle politieke partijen in Zweden en een aantal kranten zoals de Expressen en Aftonbladet. De tekst (meer dan twee A-viertjes) is niet voor herhaling vatbaar maar liep uiteraard niet over van positieve ervaringen. De toon was gezet. Er kwamen die dag nog drie mails binnen met bedreigingen en smaad en mijn chef nam het over. Ze heeft haar geprobeerd te bellen en toen dat niet lukte stuurde ze een mail. Dezelfde avond kregen zowel mijn chef als ik 4 mails waarin wij werden beschudigd van kinderverkrachting en moord. De laatste mail bevatte een ongecensureerde foto van de dood van James Foley door Isis en werden wij gelijkgesteld met Isis.

Er is inmiddels aangifte gedaan bij de politie en de kans dat hier een rechtszaak op volgt is groot aangezien het bedreigen van overheidspersoneel in Zweden zeer ernstig wordt genomen. De afdeling 'Zekerheid en bewaking'  van de Försäkringskassan hebben me laten weten dat zo'n ernstige bedreiging al in geen jaren meer is voorgekomen. De dame in kwestie riskeert haar baan te verliezen, smartegeld te moeten betalen en een gevangenisstraf van 3 maanden hangt haar boven het hoofd.
Het zal allemaal flink wat tijd in beslag nemen en er gaan meestal maanden overheen voordat er een rechtszaak op volgt.

Ik ga dat allemaal niet meer meemaken in dienst van de Försäkringskassan want..... ik heb inmiddels al weer een andere baan. Die had ik overigens al voordat dit gebeurde maar ik ben nu wel erg opgelucht dat ik mijn langste tijd bij de Försäkringskassan erop heb zitten.
Vanaf 14 maart heb ik een baan als projectassistent bij de afdeling Investeringen en Onroerend Goed van de Stockholms Läns Landsting (SLL). Dat is het overkoepelend orgaan van de gezondheidszorg en ik ga daar werken voor verschillende projectgroepen die belast worden met aanbouw, herbouw, renovering of nieuwbouw van ziekenhuizen in Stockholm.
Ik heb er erg veel zin in, met name omdat ik sinds mijn komst naar Zweden in 2002 voor het eerst ga werken zonder klantencontact. Want wat ik na al die jaren inmiddels wel weet is dat er veel meer gestoorden rondlopen dan menigeen ooit zal kunnen bevroeden.

Tuig

Wij wonen in een voorstad van Stockholm. Of eigenlijk is het meer een voordorp want in het gehucht waar wij wonen staan hooguit 40 huizen en een bestemmingsplan is er niet. De gemeenschappelijke hobby is watersport of paardrijden, het gros is tweeverdiener en de rest is gepensioneerd en maait drie keer per week het gras. Wij hebben in dit stukje Stockholm gemiddeld 2,1 kinderen waarbij onze buren met 6 kinderen het gemiddelde omhoog brengen maar waar wij zonder kinderen onder de 18 datzelfde gemiddelde vervolgens weer lekker naar beneden trekken. Iedereen heeft tenminste één auto – de meesten uiteraard een Volvo – en niemand heeft een uitkering want met een uitkering kun je de stulpjes waarin wij wonen eenvoudigweg niet betalen. Kortom, als de hond van de buren drie keer blaft, wordt er wekenlang over gepraat want hier gebeurt weinig. Brave burgers met een laag crimineel gehalte. Aan de andere kant van het spoor is een landweggetje waarlangs in de jaren tachtig een woonwijkje met woonerf is gebouwd en in dit stukje Stockholm trek ik regelmatig mijn rondjes. Zo ook vorige week.

Het is lekker weer, een jas is nog niet nodig en aan het eind van een intensieve werkdag hijs ik me enthousiast in mijn runnersoutfit. Horloge om voor de broodnodige informatie over mijn hartslag en telefoon om voor de muzikale afleiding. Blik op oneindig en gaan met die banaan. Na vijf kilometer joggen kom ik op het landweggetje aan de andere kant van het spoor en komt een scoorter met daarop twee jongen mij tegemoet gereden. Ik besteed er geen aandacht aan want er rijdt wel vaker een scooter met opgeschoten pukkelpubers op een landweggetje. Ieder zijn meug, nietwaar?

De jongens draaien aan het eind van de weg en komen mij vervolgens achterop rijden. Bij het passeren kijken ze zo doordringend naar me dat ik me afvraag of ik wellicht een gat in mijn supersportieve renpants heb. Of ben ik zoëven iets te enthousiast de badkamer uitgerend en sleep ik nu vijfentwintig meter wc-papier achter me aan? Ik bekijk mezelf al rennend eens met kritische ogen maar ik zie niets wat het daglicht niet kan en ook niet wil verdragen. Als de jongens nogmaals keren en me nu heel langszaam tegemoet komen word ik achterdochtig. De leeftijd dat jongens met een overmaat aan testosteron uit zijn op mijn goddelijke lichaam ben ik al lang gepasseerd dus neem ik aan dat ze geïntresseerd zijn in de techniek die ik bij me draag, of beter gezegd in mijn smartsphone die met klittenband op mijn arm geplakt zit. Ze minderen snelheid maar als ze vlakbij zijn komt er een auto aan en geven ze gas. Ze rijden me voorbij, draaien aan het eind van de weg en komen me weer achterop. 

Mijn hartslag schiet nu aardig de hoogte in en dat komt niet alleen omdat ik er aardig de vaart in heb. Op het moment dat ze voor mij willen stoppen rijdt er een bestelbusje van de werkplaats weg waar ik op dat moment ben en waar ik – heel vriendelijk – voorrang van krijg. 

De heren op de scooter zitten blijkbaar niet te wachten op een getuige in een bestelbusje en rijden vervolgens weer weg. Als er in de wijde omtrek geen levende ziel meer te bekennen is, lijkt de tijd rijp om nu eindelijk eens toe te slaan. Ik ben inmiddels tot het uiterste gespannen en loop in een tempo dat ik op een doordeweekse zaterdag nooit zal halen maar dat weerhoudt mijn gehelmde belagers er niet van om me opnieuw te benaderen. 

Ik laat er even een korte risicoanalyse op los. Ik ren op de stoep, zij rijden op de weg. De stoep oprijden met twee uit de kluiten gewassen snotneuzen op een brommertje zal niet één, twee, drie lukken, dat heb ik al bedacht. Conclusie: blijf zo ver mogelijk bij de stoeprand vandaan. 

Het addergebroed stopt langs de stoep en de bestuurder roept iets naar me en wenkt wat ik vrij vertaal als: kom even dichterbij want ik wil graag die Samsung S5 van je arm afrukken maar ik kan er niet bij. Ik neem aan dat ze niet naar de weg zullen vragen en waarschijnlijk willen ze ook niet weten hoe laat het is en dus ren ik door, zover mogelijk naar links waar een geluidscherm staat. Het gespuis  roept nogmaals maar aangezien hij zijn beschermkap van zijn helm naar beneden heeft, wat het opstellen van een daderprofiel na een overval overigens niet vergemakkelijkt,  hoor ik niet wat hij zegt. En eigenlijk interesseert het me ook weinig. Het enige dat ik wil is veilig bij de rotonde komen, een kleine 200 meter verderop waar wat meer verkeer is. Ik ren of de duivel me op de hielen zit en vraag me stilletjes af bij welke snelheid Runkeeper me gaat melden dat valsspelen niet is toegestaan.

Ik kijk schuin achterom om te zien waar mijn belagers blijven maar die hebben inmiddels na een korte kansberekening besloten dit kapitaaltje te laten lopen aangezien de rotonde letterlijk op loopafstand ligt. Volledig buiten adem kom ik boven bij de rotonde aan en pas dan word ik boos. Heel boos. Waar haalt iemand het recht vandaan mij zo de stuipen op het lijf te jagen? Waarom denkt tuig dat het moreel verantwoord is om eerlijke burgers te mogen beroven van spullen waar ik heel hard voor heb moeten werken? Realiseert dit gajes dat ik, elke keer als ik daar nu loop, schichtig om me heen kijk en niemand meer vertrouw, helemaal niemand. 

Ik verafschuw hun ouders die er klaarblijkelijk niet in geslaagd zijn om eerbare burgers aan de maatschappij af te leveren maar hebben bijgedragen aan het nog onveiliger maken van een stukje van de wereld. En verdrietig word ik van het feit dat ik ontsnapt ben aan de grijpgrage poten van deze twee mislukte embryo’s maar dat  er veel slachtoffers voor mij en ongetwijfeld ook na mij minder mazzel zullen hebben. 

Ik ben tegen de doodstraf, ongeacht wat iemand op zijn kerfstok heeft maar wat is er mis met twintig jaar op water en brood in een cel van twee vierkante meter? Onder de grond? Bij min zes? Niks toch? 

Krachttraining

Een prachtaanbieding die ik niet kan laten lopen; vijf nummers van het maandblad ‘In vorm’ inclusief een gratis windjack voor 15 euro. Het blad is waardeloos, het jack van dubieuze kwaliteit maar bij het eerste nummer zit een gratis dvd van de serie ‘krachttraining-voor-beginners’. 

De serie bestaat uit zeker vierhonderd afleveringen waarbij elke spier in het menselijk lichaam afzonderlijk getraind kan worden en waarbij voor elke aflevering natuurlijk afzonderlijk betaald mag worden maar zoals gezegd is de eerste dvd gratis en worden de rectus abdominis en de transverse abdominis aangepakt. Vrij vertaald gaan we met de rechte en de schuine buikspieren aan de gang wat er ongetwijfeld weer op neer gaat komen dat ik de komende veertien dagen nauwelijks zal kunnen glimlachen vanwege spierpijnen onder de gordel. Maar gratis is voor niets en dus weet ik mijn jongste dochter zo gek te krijgen om de tafel aan de kant te schuiven  en mee te doen met de eerste les krachttraining. Voor krachttraining  heb je weinig nodig; sportkleding, stevige schoenen en een yogamatje.

Om te beginnen hollen we dus naar de winkel om twee yogamatjes aan te schaffen want dat schijnt onontbeerlijk te zijn bij de marteloefeningen. Snel weer thuis worden de yogamatjes uitgerold maar ze hebben blijkbaar iets te lang opgerold in het magazijn gelegen want ze rollen net zo snel weer op.  De enige manier om de matjes plat op de vloer te houden is er met mijn 1.87 meter bovenop te gaan liggen maar dan blijft er van de buikoefeningen niet zo veel meer over. Ik trek wat blikjes kattenvoer uit de kast en zet strategisch op elke hoek van het matje een blikje om de boel op zijn plek te houden. De katten dralen om me heen in de hoop dat ik tijdens één van mijn crunches een blikje zal opendraaien en ik constateer dat het allemaal best krapjes wordt om me heen met kattenvoer, ongeduldige katten, 1.86 meter dochter en een tafel-van-zijn-plek. Ik verontschuldig me bij voorbaat omdat ik in het heetst van de strijd ongetwijfeld een kat, een dochter, een lamp of – in het ergste geval -  de breedbeeld tv met een arm danwel been zal raken. Maar mijn huiskamer heeft nu eenmaal niet de afmetingen van een uit de kluiten gewassen gymzaal en het is schipperen met de ruimte.   

 De dvd wordt gestart en een beeldige dame - natuurlijk heet ze Kelly - begint met haar uitleg. Kelly heeft een body waarbij elk lichaamsdeel in proportie is, ze heeft geen enkele rimpel of uitgeknepen pukkel, geen blauwe plek op scheen- of dijbeen en zelfs geen grijze haar hoewel ze ongetwijfeld van mijn leeftijd is. Savannah en ik hangen wat verveeld op onze yogamatjes en wachten tot het echte werk gaat beginnen. In beeld verschijnen nog drie vrouwelijke creaturen in jaloersmakende maatjes die ons zullen begeleiden bij onze martelgang. De twee dames in het rode setje doen de oefeningen zoals ze zijn bedoeld, de dame in het zeegroen doet de lightvariant. Uiteraard gaan we voor de rode dames want met al die looptrainingen van de afgelopen tijd rekenen we onszelf inmiddels tot geoefende deelnemers. We beginnen met opwarmen waarbij we marcheren op de plaats. Niet moeilijk en goed vol te houden en ook de daarop volgende rek- en strekoefeningen zijn een peuleschilletje. Na een minuut of wat  vindt Kelly het mooi geweest en gaan we beginnen met het trainen van de buikspieren. Ze benadrukt nogmaals dat als de oefeningen te zwaar zijn, we de lightvariant kunnen doen en dat we dan op zeegroene Debra moeten letten. “Jaja, schiet nou maar op muts”, denken Savannah en ik allebei hardop en draaien ons – net als Kelly – op onze buik. Vervolgens strekt ze haar lichaam als een plank en zakt daarna tergend langzaam door haar armen.

“Vijftien keer!”, roept ze lachend in de camera.

“Vijftien keer?”, roepen dochterlief en ik verbaasd terug. Als we één keer door onze armen zakken, komen we nooit meer overeind. Ik besluit niet door mijn armen te zakken maar zo lang mogelijk als een plank te staan wat neerkomt op vier seconden. Dat is exakt één seconde langer dan Savannah want die is na drie seconden schaterlachend in elkaar gestort. Kelly heeft haar linkerarm op haar rug gelegd en zakt nu –al babbelend in de camera – zonder enige moeite door haar rechterarm terwijl ze haar linkerbeen en passant ook nog even heft. “Let op Debra als dit te zwaar is”, roept ze enthousiast naar haar geïmponeerde kijkers. Zeegroene Debra zit op haar knieën en buigt soepeltjes door haar armen. Deze oefening besluit ik liggend op mijn yogamatje  af te wachten. Ik doe wel mee vanaf oefening twee.

Als Kelly haar 15 plankjes heeft afgewerkt gaat ze gestrekt op haar buik liggen met haar armen naar voren en haar benen gestrekt naar achteren; een uitgangspositie die me prima bevalt en ik weet niet hoe snel ik me in dezelfde positie weet te manouvreren.

“Nu liften we onze extremiteiten, vijf seconden vasthouden en dan langzaam weer laten zakken. Vijftien keer”. Tot mijn grote verbijstering bedoelt ze met extremiteiten alle armen en benen die aan een lijf zitten. Ik gok dat mijn gezamenlijke extremiteiten meer dan 40 kilo wegen en dat moet ik dus gelijktijdig vijf seconden van de vloer tillen. Het mens spoort niet! Zeegroene Debra halveert het aantal te liften extremiteiten en tilt haar linkerbeen en haar rechterarm gelijktijdig op. Dat lijkt me voor deze oefening meer dan voldoende en dus volg ik nauwkeurig zeegroene Debra in haar bewegingen. Bij de vijfde lift begin ik zachtjes te druppelen op mijn spiksplinternieuwe yogamatje. Nog tien te gaan.

Voor de volgende oefening moeten we ons op de rug draaien. Dochterlief heeft bij het draaien haar extremiteiten niet helemaal onder controle en mikt een vaas met chrysanten om, zelf weet ik drie van de vier blikjes kattenvoer de kamer in te lanceren. Ik verwacht dat Kelly ons een tiental crunches zal laten doen maar ze heeft er een intensieve variant op bedacht. “Handen gevouwen achter het hoofd, de linkerelleboog naar de rechterknie brengen, terug naar de uitgangspositie en dan de rechterelleboog naar de linkerknie. Vijftig keer”. Mijn knieën en ellebogen zijn vooralsnog bezet met een andere oefening; het verzamelen van de blikjes kattenvoer die inmiddels onder de bank zijn gerold. Mijn jongste dweilt het bloemenwater van de parketvloer. Kelly cruncht zich een ongeluk. Aan het eind van oefening drie is de kamer weer aan kant en maken we ons op voor oefening vier. Ik voel mijn rectus abdominis en transverse abdominis branden.

Savannah en ik kijken - liggend op onze yogamatjes - de hele dvd af en omdat Kelly vindt dat we het prima hebben gedaan trakteren we onszelf na afloop op een kopje thee met een kanelbulle.

Morgen maar weer een rondje rennen, dat is vooral goed voor mijn gastroecnemius, tibialis anterior, rectus femoris en de vastus lateralis; samen goed voor vier dvd’s. 

´Penny wise pound foolish

De titel van dit blogje slaat bij tijd en wijle- en soms wat vaker - op mij. Ik geef met liefde een euro uit om een kwartje te besparen, is de vrije vertaling.
Mijn estimé mari Richard denkt in al zijn onwetendheid maar vooral in zijn eeuwige onschuld dat ik ons familiekapitaal met hand en tand verdedig en elke kroon verstandig investeer in goedlopende aandelen. Maar vaak denk ik in stilte dat ik hem maar niet wijzer moet maken dan hij is terwijl het geld me aan alle kanten door de vingers glipt en mijn bankrekening harder zie slinken dan nodig is.
Ik zal dit blogje opvrolijken met twee voorbeeldjes maar neem van mij aan dat ik een boek kan vullen met al mijn doordachte besparingen waar ik zonder moeite twee leuke weekjes van had kunnen cruisen in de Zuidamerikaanse wateren.

Wij hebben een nieuwe auto besteld en die heeft winterslofjes nodig. Winterbanden bestellen bij de autodealer is water naar de zee dragen.  Die lui hebben geld zat en laten winterbandjes alsnog vier keer over de kop gaan. Dus googel ik een halve zaterdag op steekwoorden als 'goedkoop', 'winterbanden' en 'gemonteerd leveren' en uiteindelijk vind ik de goedkoopste die de bandjes gemonteerd en gebalanceerd aan huis bezorgt. Op het moment dat ik op de knop 'bestelling versturen' druk zie ik in flits dat mijn winkelmandje nog snel even wordt bijgevuld met 595 kronen vrachtkosten maar ophalen in Malmö maakt het allemaal niet goedkoper dus ik laat het maar zo.
Als mijn goudmijntje geleverd wordt - om de één of andere vage reden maar het zal wel geen kostenbesparende reden zijn, worden op dinsdag drie banden en op woensdag de resterende band gebracht  - zitten de banden uiteraard niet op de velg en zijn ze al helemaal niet gebalanceerd. Het mailtje met mijn klacht wordt wonderbaarlijk snel beantwoord. Ik vermoed dat het een tekstmalletje is dat ze bij iedere klant gebruiken met dezelfde klacht. De banden die ik gekozen heb horen niet bij de aktie 'compleet en klaar' en dus worden ze ook niet compleet en klaar geleverd. Er zijn helemaal geen banden die passen op de velg die ik heb uitgekozen die bij de aktie 'kompleet en klaar' horen en dus krijg ik losse velgen en losse banden. Monteren en balanceren kost 1300 kronen. Bij de concurrent waren velgen en banden samen weliswaar goedkoper maar daar was het monteren niet bij inbegrepen. Een uitstekend voorbeeld van penny wise pound foolish.

Ander voorbeeldje; onze boot. Dat bootje van ons is beslist geen verkeerde investering geweest, laat dat duidelijk zijn. Elk vrij uurtje hebben we afgelopen zomer doorgebracht op ons Trisje en inmiddels tuigen we ons pareltje -als het moet geblindoekt - flierefluitend op terwijl de wijn in mijn glas tinkelt en de zon op mijn hoofd pingelt (dichterlijke vrijheid).
Maar aan al het goede komt een eind dus ook aan zomers zeilweer en ons persoonlijke aandeeltje moet de kant op om de winterse omstandigheden in deze contreien te overleven. Onze haven biedt helaas geen winterplaats dus moet ik op zoek naar een alternatief. Er zijn twee mogelijkheden:
1. ik huur een boottrailer en laat de boot in onze tuin leggen; kosten 2500 kronen van haven naar huis en 2500 kr van huis naar haven in het voorjaar.
2. ik zoek een winterplaats in een andere haven en leg de boot daar neer tijdens de winter

Ik vind uiteindelijk een haven in Tyresö waar een winterplaats 2200 kronen kost en waar nog plek is. Een rekensom is snel gemaakt en dus wordt de winterplaats geboekt. Het is weliswaar een dag varen maar met een thermoskan koffie en overheerlijke aanmaaksoep komen we een eind. Een week voor de boot eruit gaat, zie ik dat de boot niet op bootbokken (stöttor) maar op een vaste bootsteun (vaggan) moet staan. Wij hebben uiteraard stöttor en geen vaggan. Een nieuwe vaggan kost meer dan 10 000 kronen dus dat is geen optie. Gelukkig vind ik iemand aan de andere kant van Stockholm die een vaggan heeft en die in zijn haven niet mag gebruiken en dus ruilen we om. Het hele gevaarte wordt met behulp van een bevriende ingenieur vastgesnoerd op ons aanhangwagentje en dwars door Stockholm naar Tyresö gereden. De kosten van deze hele exercitie zijn inmiddels opgelopen tot een kleine 4000 kronen (2200 kronen winterplaats, administratiekosten haven 400 kronen, lidmaatschap haven 1000 kronen, benzine boot en auto 250 kronen).
De dag voor ons pareltje eruit gehaald zal worden word ik gebeld door de havenmeester. Die vaggan die daar staat, of die van ons is. Ja, hoezo?  Die is niet goedgekeurd. De vaggan moet van het merk weet-ik-veel zijn en dat is die van ons niet. Gelukkig heeft de havenmeester nog wel een vaggan staan die we voor een vriendenprijsje mogen overnemen. Nou beste Åke, ik ben je vriendje niet en ik denk niet dat we ooit vriendjes gaan worden. Dus besteed ik vijfendertig telefoontjes aan allerlei dubieuze figuren met een boottrailer die mijn bootje alsnog van Tyresö naar huis kunnen vervoeren.

Om een lang verhaal kort te maken: de boot ligt in onze tuin, de boegreling is beschadigd en moet vervangen worden en ik was 4000 kronen rijker geweest als ik punt 1 gewoon had uitgevoerd en nooit op zoek was gegaan naar een goedkoper alternatief.

Was ik maar rijk en niet zo knap!