Gelukkig en trots

Jemig, het lijkt wel een geboorteaankondiging maar wees gerust, dat is het niet.
Ik ben op dit moment gewoon even gelukkig en trots. Er zijn uiteraard genoeg aanleidingen om niet gelukkig en trots te zijn. Zo is het deze maand al weer 5 jaar geleden dat mijn broer is overleden en dat is beslist niet iets om gelukkig van te worden of trots op te zijn.
En het feit dat mijn huis waarschijnlijk de komende drie jaar nog te koop staat en waarbij iedereen gaat roepen: ik heb het toch gezegd, maakt mij ook niet blij.
De gemeente Borlänge die maar niet schijnt te begrijpen dat wij bereid zijn een godsvermogen aan een stukkie grond binnen te gemeentegrenzen willen neertellen maakt mij ook niet happy.
En toen ik gisteravond thuiskwam met een nieuwe modem met ingebouwde router voor het lieve bedrag van 700 kronen en die bij het inkoppelen alle dienst weigerde toen voelde ik me ook niet echt supergelukkig. Nee sterker, geïrriteerd en chagerijnig belde ik mijn ega, die er ook niets aan kon doen, met de opdracht alsnog een modem met ingebouwde router te gaan halen en ter plekke in de winkel te controleren of dat shitding het wel deed zodat ik alsnog de nieuwe hardware thuis kon aansluiten teneinde na vele maanden geploeter en gesleutel eindelijk breedband en telefonie in mijn huis te krijgen.
En natuurlijk lukte het aansluiten met modem 2 ook niet dus om 5 voor 8, het kookpunt van woede naderend een bedrijf gebeld dat mij voor een dikke 300 kronen wel even door de installatie heen zou praten. De dekkingsgraad van mobiele telefonie is in en rond ons huis 5% maar ik weet uit ervaring dat als je uit het keukenraam hangt en naar het oosten kijkt er een redelijk gesprek mogelijk is. Dus ik gilde vanuit het keukenraam naar Savannah die in de gang op de grond bij de computer en modem lag wat ze bij VPI, STI, statisch/dynamisch, gateway, IS nummer en weet ik wat meer moest invullen en tadaaaaaa, na 45 minuten hadden we zowaar internet en telefonie.
Nee, genoeg redenen zijn er aan te voeren om niet gelukkig en trots te zijn maar er zijn goddank meer redenen om wel gelukkig en trots te zijn.
Zo is het vandaag 1 oktober en 22 graden buiten. Dat is op zich al een prima aanleiding om je lekker in je vel te voelen.
Vandaag open huis en geen hond geweest maar mijn huis is opgeruimd en schoon wat me ook best blij maakt.
Ik heb vandaag een wandeling van een kleine 17 kilometer gemaakt en na alle lichamelijk misere van afgelopen maanden vond mijn lichaam dat prima. Geen centje pijn, zelfs geen blaren en twee uur en drie kwartier lang heb ik 100% NL op mijn smartphone gehad en luid meegezongen met Marco Borsato, Bluf, de Dijk, Andre Hazes, de Toppers en daarmee de komende elandenjacht met twee weken verschoven omdat er in de wijde omtrek geen wild meer te bekennen is.
Robin is geopereerd en alles is goed gegaan en weinig pijn. Maandag gaat hij weer naar school en ik ben trots op die doorzetter.
Quinta scheldt alle klanten op de klantenservice de huid vol als ze niet willen luisteren maar het kind is ondanks haar opstandige karakter nog geen dag werkloos geweest. Een kind om trots op te zijn.
Savannah koopt nieuwe laarzen met een flinke hak omdat ze dat mooi vindt en lak heeft aan het feit dat ze 1.85m is en daardoor nog langer wordt. Gewoon iets kopen dat je zelf mooi vindt zonder te bedenken wat een ander daarvan vindt. Dat is iets om trots op te zijn.
Ismail die een kleine anderhalf jaar geleden als halve analfabeet naar Zweden kwam en nu zich een slag in de rondte leert om volgend jaar het middelbaar onderwijs op te komen. Een vriendje van hem heeft vorige maand zelfmoord gepleegd dat Ismail psychisch een flinke opdonder heeft gegeven maar ik zie hoe dapper hij zich weer een weg naar boven knokt. Een jongen waar ik enorm trots op ben.

Over twee weken wordt hij 18 jaar en ben ik officieel voogd-af. Dan moet hij volgens de wet op eigen benen staan maar uiteraard heeft hij in Zweden ouders die hem zullen begeleiden tot hij echt zelfstandig is.
En ook dat maakt mij gelukkig en trots.

En mocht je hem, net als vorig jaar weer willen verrassen met een kaartje voor zijn verjaardag op 17 oktober dan kun je dat sturen aan:
Ismail Khavari
c/o Notgårdshemmet
Videvägen 7 C-D
77141  Ludvika

En nu weet hij wie dat kaartje aan hem gestuurd heeft omdat hij zijn familie heeft uitgebreid met (schoon)zussen en een broer, zwager, opa en oma's, tante's en ooms, neven en nichten en allemaal vrienden die hij vorig jaar nog niet had.
Daar moet een mens toch gelukkig van worden!

Pijpjes

Af en toe - niet zo vaak maar af en toe - vraag ik me in alle stilte af of ik eigenlijk wel goed bij mijn hoofd ben. Spoor ik wel helemaal, heb ik al mijn paarden wel in de stal, is mijn kratje wel gevuld of ben ik in het bos aan het fietsen en is mijn bovenkamer afgebrand? Kortom, mens denk na!

Ik zou na bijna 10 jaar Zweden toch beter moeten weten; Zweedse handwerklui lopen niet zo hard, soms lopen ze zelfs helemaal niet en wij besluiten in alle wijsheid een huis te laten bouwen met hulp van Zweedse arbeiders. Hoeveel jaar denken we daarvoor uit te trekken? Mwa, volgens de brochure van de architect moeten we op een week of 20 rekenen. Even voor het gemak, dat is viereneenhalve maand. Dus als ik vandaag een huis bestel dan kan ik er begin maart 2012 in. Op de één of andere manier heb ik een voorgevoel dat zoiets nooit zal lukken en toch waag ik het erop. Hoewel, de afgelopen week brengt mij toch weer aan het twijfelen.
Vanwege mijn pijpjes.

Zes jaar geleden hebben we twee openslaande deuren geplaatst in de pui naar het balkon omdat door openstaande ramen klimmen met koffie op een dienblad toch wat omslachtig bleek.
Onder de voormalige ramen zat een verwarming die is weggehaald en als herinnering daaraan staken parmantig een aan- en een afvoerpijpje uit de vloer. Door een wat ongelukkige manouvre met de nieuwe deuren bogen de pijpjes om en eigenlijk zaten ze ons niet in de weg dus hebben we daar zes jaar lang niets aan gedaan. Maar nu staat het huis te koop en een huis met twee omgebogen pijpjes in de huiskamer is linksom of rechtsom toch minder waard en dus moest er een loodgieter aan te pas komen om de pijpjes netjes weg te werken in de vloer.
Iedereen, zelfs ik, kan twee pijpjes afdoppen maar als er ooit iets misgaat en men komt erachter dat een onverlaat (lees ik) aan die pijpjes heeft zitten knoeien dan is je dure verzekering plotseling niets meer waard. Noem het kartelvorming of steekpenningen, het maakt niet uit, er moet een officiële loodgieter aan te pas komen.
Begin augustus dus een loodgieter gebeld en vorige week kwam hij even kijken. Niet afdoppen, nee, even kijken. Die constateerde dat de betonvloer een stuk moest worden weggehakt dus daar moest een andere handige henkie voor komen. Gelukkig kennen wij Peter die sinds kort een klussenbedrijf is gestart en nog niet tot aan kerst 2013 is volgeboekt dus dat vloertje lag de volgende dag keurig open. Loodgieter opnieuw gebeld want nu kunnen de pijpjes dan toch echt afgedopt en weggewerkt gaan worden. Maar telefoneren in Zweden en vervolgens teruggebeld worden is bekant net zo onmogelijk als het in huis krijgen van een handwerksman. Na diverse vruchteloze pogingen vandaag (een week later zonder verwarming in de huiskamer terwijl het vorige week al weer gevroren heeft) dus maar eens even met het hoofdkantoor in Göteborg gebeld en daar zag men de ernst van de situatie toch wel in. Na 4 uur belde de loodgieter om een afspraak te maken. Ik had het natuurlijk niet goed begrepen. Waarom zegt iedereen godhierendaar toch steeds dat ik iets niet goed begrijp als ze hun eigen afspraken niet nakomen.
Afijn, morgen om 7 uur komt de loodgieter de pijpjes afdoppen waarna Peter weer terug mag komen om de vloer weer dicht te maken.
En ik reken zachtjes voor me uit wat het bouwen van een huis gaat kosten want aan het wegwerken van twee pijpjes hangt vast ook een forse rekening.
Gelukkig heb ik ze niet allemaal op een rijtje, ben ik redelijk van lotje getikt, ben ik niet helemaal 100 procent en mankeer ik iets aan mijn bovenkamer dus betaal ik de factuur zonder protest. Totaal geschift!

Spannende tijden

Er gebeurt weer van alles in huize van Trigt en slechts enkelen zijn op de hoogte.
Dus besteed ik er maar een blogje aan.

Ik ben er één met een kop d'r op zoals mijn moeder pleegt te zeggen en al eerder heb ik zo overhoop gelegen met een chef op mijn werk dat ik noodgedongen ander werk heb gezocht. Ook tussen mijn huidíge chef en mij boterde het niet echt en daarom heb ik binnen het arbeidsbureau overplaatsing gevraagd en gekregen.
Mijn nieuwe standplaats is vanaf 19 september Borlänge en aangezien mijn gewaardeerde ega daar ook werkt maar helaas met andere werktijden dan ik, leek het ons een beter plan om te verhuizen richting Borlänge.
We wonen weliswaar in een fantastisch huis maar elke dag 200 km aan benzine verrijden is milieutechnisch gezien niet te verantwoorden en bovendien begin ik na 10 jaar platteland de geneugten van de stad een beetje te missen. Naar je werk op de fiets, supermarkt op loopafstand, winkelcentrum op minder dan 5 km, ziekenhuis op fatsoenlijke aanrijtijd, effe een bakkie doen bij de buren, het is allemaal erg lang geleden voor mij.
In eerste instantie gingen we op zoek naar een vrijstaande villa die aan al onze eisen en wensen zou voldoen maar erg eenvoudig is dat niet na 6 jaar verwend te zijn in één van de mooiste huizen van Zweden.
Uiteindelijk leek het lot ons goed gezind aangezien er onlangs een groep van 21 kavels in de verkoop is gekomen. Zelf bouwen dus.
Even dachten we achter het net te vissen aangezien er 80 mensen op de wachtlijst voor een kavel staan en 60 personen waren uitgenodigd op een open dag voor de bezichtiging van de kavels. Over en uit dachten we maar gelukkig wonen we in Zweden. Na een kort telefoontje met de gemeente Borlänge bleken er vorige week slechts 4 verkocht te zijn en de kavel aan de rand van het bos waar wij interesse in hebben hoort daar gelukkig niet bij.
We moeten natuurlijk eerst ons eigen huis nog zien te verkopen maar toen ik de provisie van de makelaar in Ludvika hoorde (80 000 sek/€8 000,=) dacht ik:'dat kan ik zelf ook'. Een internetmakelaar uit Göteborg vroeg slechts 5 000 sek/€ 500,= en voor dat geld wordt ons stulpje op internet gezet en de juridische kant van de verkoop door de makelaar geregeld.
Vandaag hadden we reeds 3 kijkers waarvan er twee zoveel interesse toonden dat ze wilden weten waar en hoe  ze een bod konden uitbrengen. En nu moeten we waarschijnlijk ons huis eerder uit dan dat ons nieuwe huis gebouwd is dus nu staan we op de wachtlijst voor een huurwoning.
Want dat met die kavel lijkt weer een hoofdstuk apart te worden. Er zijn nog 17 kavels onverkocht en dank denk je dat zo'n gemeente blij is dat zo'n Hollands stel Jonathan 5 wil kopen. Maar alles (en als ik zeg alles dan bedoel ik ook alles) zal ik Zweden socialistisch en democratisch gebeuren. Dus nu krijgen 10 mensen van de wachtlijst voor de kavels een uitnodiging om nogmaals de kans te krijgen om een kavel te kopen. Wij zijn nummer 9 dus horen wij bij de genodigden, wat een eer.
Drie weken mogen we er met zijn tienen over nadenken en daarna moeten we beslissen of en zo ja welke kavel we willen kopen. En als we allemaal een kavel willen kopen dan zijn er volgens mijn simpele berekeningen nog steeds 7 te koop.
Met andere woorden; verkoop me god-hier-en-daar nu een-twee-drie die kavel en doe snotverdesnotver niet zo Zweeds.
Het sleutelklaar opleveren gaat dan vervolgens ook nog een klein jaar duren dus als we net van de eerste verhuizing zijn bekomen zijn we goed uitgerust voor de tweede.

En om te zien hoe we dan gaan wonen moet je even hier kijk:
http://www.eksjohus.se/Vara-husmodeller/Kataloghus/1-plan/Solangen.aspx

 

Bambiekiller

Bambie is dood. En dat is Savannah d'r schuld. Ahhhhhh.....

Ik moet toegeven dat er geen opzet in het spel was maar ja, als je ook als zo'n dolle als mijn jongste dochter over het Zweedse asfalt scheurt dan komen daar ongelukken van.

Donderdagavond was Ismail even thuis geweest om met zijn surrogaatmama een appeltaart te bakken - huiselijkheid kent geen tijd - en na het eten zou hij weer thuisgebracht worden. Savannah greep haar kans en zou övningskören (autorijden met haar vader als instructeur) naar Ludvika. Het begon al wat te schemeren dus dan moet je in dit land bedacht zijn op overstekend wild. Onbegrijpelijk overigens. Dit land bestaat voor 98 procent uit bossen. Waarom moet dat wild dan op die schaarse stukjes asfalt gaan wandelen? En dan uitgerekend als het gaat schemeren en het zicht toch al niet zo best is.

Afijn, ze reed kalmpjes de straat uit en Ismail en surrogaatpapa babbelden wat over koetjes en kalfjes wat in dit geval beter over hertjes en reetjes had kunnen gaan. Dan was iedereen tenminste voorbereid op die enorme knal die volgde op de frontale botsing met een Bambie uit het bos.
Savannah had hem in haar ooghoek wel gezien  maar had bij lange na niet voldoende tijd om te remmen omdanks het feit dat ze slechts 50 km per uur reed en na de pijnlijke confrontatie met mijn auto vloog Bambie de berm in. Daar trilde hij nog even flink na en besloot toen het leven te laten. Ahhhhhhhh.....
De schade aan de auto bleef beperkt tot een kapotte lamp en een omgebogen nummerbord.

In Zweden heeft elke automobilist het telefoonnummer van 'viltolycka' bij zich en een lint om de plaats te markeren waar het dier zich bevindt. Zo kan een jager hem later snel terugvinden. Maar ons overkomt dat niet dus wij hebben dat ook niet in de auto liggen.
Uiteindelijk heb ik maar 112 gebeld - het was beslist een noodsituatie voor Bambie - en die hebben ervoor gezorgd dat een jager uit de buurt die avond aan de hertenbiefstuk met rode bessensaus zat.

Maar Savannah verdient een compliment, of eigenlijk wel twee.
Allereerst raakte ze niet in paniek en besloot ze na de ergste schrik toch weer in de auto achter het stuur te kruipen. En ten tweede reed ze op de terugweg over dezelfde weg om direkt haar angst te overwinnen.

Dus een grote pluim voor mijn lieve, kleine Bambiekiller.

Wat een feest

Het ene moment lig je heerlijk te rollebollen met een jonge god die je hebt opgeduikeld bij Scouting en die altijd geld heeft omdat hij werkt en jij niet, het volgende moment ben je 25 jaar getrouwd met dezelfde inmiddels grijze, enigszins gezette maar nog steeds even lieve vent die je de drie mooiste kinderen heeft gegeven die een mens zich kan wensen.
Dat overkwam mij afgelopen weekend, althans het tweede gedeelte van bovenstaande zin. Het eerste stuk was immers al wat langer geleden.

Tegenwoordig is het volmaken van vijfentwintig jaar huwelijk een prestatie op zich en zeker een feestje waard want er zijn er maar weinigen die dat lukt, zeker met dezelfde echtgeno(o)t(e). Maar wij hebben elkaar de afgelopen tijd niet de tent uitgetreiterd, we hebben niet buiten de pot gepiest zover ik weet, de dopjes op de tandenpasta schroeven we zelf wel op de tube als de ander dat vergeten is en vuile sokken belanden altijd in de wasmand omdat we allebei een hekel hebben aan vuile sokken naast de wasmand.
Niet dat het alle dagen paradijs is bij ons want soms word ik wel eens gek van zijn gezeur om koffie en toilet op momenten dat dat absoluut niet voorhanden is en hij zou mij zeker geregeld de mond willen snoeren als ik weer loop te zaniken over mijn werk. En al die doldrieste ideëen waar ik te pas en te onpas mee aankom moet je volgens mij ook wel eens zat worden. Maar we hebben aan een half woord genoeg en ruzie maken doen we al lang niet meer, dat is verspilde moeite en leidt alleen maar tot hoge bloeddruk en agressie. Zinloos dus.

Maar een klein feestje is zo'n mijlpaal wel waard dus liepen we al even te sudderen over hoe we dat moesten aanpakken met de halve familie in Nederland en de rest in Zweden.
Uiteindelijk kwamen we niet verder dan een etentje met alle kinderen en aanhang plus een nachtje Stockholm en afsluitend een leuke activiteit.
En de familie over de grens moest maar een borrel op het heuglijke feit nemen en vooral veel aan ons denken. En zo geschiedde.

Maar 5 hotelkamers, een tafel voor 9 en een uitstapje met leuke herinneringen regel je niet effe in dit land van melk en honing. Het boeken en betalen van de kamers ging nog wel maar bij aankomst was er niets gereserveerd en moesten we voor gerenoveerde kamers plotseling 200 kronen bijbetalen. Daarbij was één kamer niet schoongemaakt en ontbrak op een andere kamer bij het bed een poot. Slapen in balans dus.
Uiteindelijk liep het allemaal wel los maar het geeft een mens toch wat onnodige stress.

Een restaurantje boeken verliep ook al niet zo vlot want de meeste restaurants gaan hier om 18.00 uur dicht of zijn zelfs helemaal gesloten omdat het zaterdag of vakantie is. Ik zou het bedrijfsplan van zo'n tent wel eens willen lezen. Uiteindelijk vonden we stomtoevallig op 140 meter van het hotel een leuk libanees restaurant die geen tafel om 7 uur maar wel om 8 uur had. Kom je daar aan, denk je dat de hut is afgeladen, zijn er drie tafels bezet. Geeft niet, het eten was super, Amir heeft geleerd dat je een glas cognaq niet binnen 3 sekonden naar achteren moet kieperen en Ismail kreeg plotseling in de gaten dat we iets aan het vieren waren alleen wist ie niet goed wat.
Zo kregen we van onze dierbaren een tijdschrift met allerlei leuke herinneringen en waar op de voorkant stond 21 augustus 1986 - 21 augustus 2011 waarop Ismail lakoniek zei: 'Hé, dat is morgen'.

En het boeken van een segwaytochtje ging al helemaal niet over rozen. Volgeboekt, te weinig segways of geen tour op zondag. Maar uiteindelijk is het toch allemaal gelukt en hebben we een heerlijk weekend met zijn allen gehad. Een weekend waar we veel en vaak op terug zullen kijken, niet in het allerminst in Rome waar we in oktober naar toe gaan wat we als kadootje van ouders en kinderen hebben gekregen.

En dan gaan we met veel plezier de volgende 25 jaar tegemoet met bij voorkeur dezelfde echtgenoot en zeker dezelfde kinderen.

Terug van weggeweest

Nog steeds hebben we geen internet via Telia en nog steeds heeft Glocalnet ons niet afgesloten dus een blogje schrijven over de vakantie in Nederland gaat zo maar lukken.

Op 19 juli vertrokken we iets verlaat naar Nederland samen met Savannah en Ismail. Halverwege juni had ik al een vreemdelingenpaspoort aangevraagd voor Ismail maar Migrationsverket was vergeten de aanvraag door te sturen dus was er op de dag van vertrek geen paspoort voor Ismail. Ik houd wel van wat spanning op zijn tijd dus hebben we hem gewoon in de auto gezet met zijn bankpasje als identificatie in de hoop dat we niet bij de grens zouden worden aangehouden. Zouden we wel zijn aangehouden dan waren we waarschijnlijk veroordeeld tot 2 weken water en brood in de Zweedse nor omdat we ons zouden hebben ingelaten met mensensmokkel. Maar dat gebeurde allemaal niet en we kwamen dan ook zonder problemen in Westerbork. Ismail had vanwege de opwinding de hele nacht ervoor niet kunnen slapen en heeft zodoende van de reis niet veel meegekregen omdat hij voornamelijk de binnenkant van zijn oogleden heeft bestudeerd. En eenmaal in ons vakantieoptrekje heeft hij daar nog drie uur slapen aan toegevoegd dus hij was goed uitgerust om zijn nieuwe avonturen tegemoet te zien.
We hebben er zelf niet helemaal bij stil gestaan maar vrijwel alles was nieuw voor hem. Zo heeft hij voor de eerste keer in zijn leven:
- een pretpark (de Efteling) bezocht en een ritje in de achtbaan gemaakt
- vla gegeten (wat hij zo lekker vond dat hij er minstens een liter per dag doorheen joeg)
- op een boot gevaren (van Zweden naar Duitsland, van Den Helder naar Texel, in de sloep van Frank Jan en Marjon)
- over een braderie gewandeld (mam, mogen mensen dit allemaal kopen? Oh, dan moeten Nederlanders wel héél gelukkig zijn)
- een loempia gegeten
- in een file gestaan (pap, waarom rijden ze niet door?)
- in restaurants gegeten waar hij helemaal zelf mocht bepalen wat hij ging eten
- een ansichtkaart aan iemand gestuurd
- naar de dierentuin geweest waar hij een varaan aan zijn staart trok en een pelikaan bij zijn snavel greep
- het strand en de zee gezien en zich verwonderd afvroeg wat schelpen zijn
- op een tandem gereden met zijn pseudoneef
- zijn familie heeft uitgebreid met een oom, tantes, opa en oma's, neven en nichten en iedereen wil toevoegen aan zijn Facebook
- zadelpijn gehad
- in een stoomtrein gereden
- bier (weliswaar zonder alcohol) gedronken
Toen we over de Afsluitdijk reden dacht hij dat we in Engeland terecht kwamen en op Texel zag hij Vlieland aan voor Denemarken. Fietsend langs een aardappelveld begreep hij niet waarom niemand die aardappels jatte en hij vroeg zich in alle ernst af wat Nederland met al die koeien moest. De parkeergarage in Amstelveen vond hij zo mooi dat hij er foto's van wilde maken en wat hij van de Wallen in Amsterdam vond weet ik niet maar kan ik wel raden.
In de trein van Amsterdam naar Harderwijk (terugrit) dacht hij dat we opgepakt zouden worden door de politie omdat ik geen kaartje had gekocht. Het begrip retourtje was hem totaal onbekend.
In Amsterdam hebben we bij een Afghaans restaurant gegeten en hij was zo ontzettend trots toen we zeiden dat we het heerlijk vonden.

Op de terugreis naar Zweden moesten we bij de boot onverwacht toch onze paspoorten laten zien en daar dreigde het toch nog even mis te gaan. Ik loog met het schaamrood op mijn kaken de boel bij elkaar om hem toch aan boord te krijgen wat uiteindelijk ook lukte omdat Duitsland duidelijk geen zin had in een minderjarige illegale Afghaan. Ismail vond het wel jammer, hij was graag teruggestuurd naar Nederland.

Bij terugkomst lag zijn paspoort klaar die we meteen de dag erna maar hebben opgehaald. Hij was er zo blij mee dat hij met tranen in zijn ogen meldde dat hij vannacht met zijn paspoort in bed zou slapen. ´Nu ben ik eindelijk iemand´, zei hij.

Wij hebben een bijzondere vakantie met Ismail gehad want wij bekijken nu al onze mogelijkheden en rijkdommen met andere ogen. De ogen van een minderjarig oorlogslachtoffer uit Afghanistan.

Suiker of citroen

Een bekend Nederlands spreekwoord luidt: je vangt meer vliegen met suiker dan met citroen. Een waarheid als een koe en ik probeer het dan ook dagelijks in praktijk te brengen in mijn werk en thuis. Maar soms werkt suiker gewoon niet zo goed en moet je wel overgaan tot citroen.

Zo kunnen we bijvoorbeeld elke avond vriendelijk aan Savannah vragen of ze voor ons een kopje thee wil maken waarna we er vervolgens vrijwel zeker vanuit kunnen gaan dat dat kopje thee er niet gaat komen. Maar wordt zij met barse stem opgedragen binnen nu en no time thee te zetten met als sanctie inhouden van een maand zakgeld dan gebeurt dat - onder luid gemopper met dreigementen dat zij binnenkort echt de kindertelefoon gaat bellen - meestal toch.
Dat dreigement van die kindertelefoon neem ik overigens niet serieus want wij hebben namelijk helemaal geen telefoon. Of - beter gezegd - we hebben geen telefoonverbinding. Wij bellen namelijk sinds jaar en dag via internet wat weliswaar een rooie duit scheelt maar voornamelijk goedkoop is omdat de internetverbinding van zo'n slechte kwaliteit is dat een fatsoenlijk gesprek meestal niet mogelijk is.

Onze provider - Glocalnet - levert ons tegen betaling van toch best een redelijk hoog maandabonnement soms wel en meestal geen breedbandverbinding. We betalen voor 2 Mb maar krijgen met een beetje geluk hooguit 800 Kb wat betekent dat iedereen zijn computer uit moet loggen als een gezinslid wil bellen.
Dat Middeleeuwse gepruts waren we in maart goed zat en besloten in al onze wijsheid over te stappen naar Telia. Wij wonen in een zeer dun bevolkt gebied wat betekent dat Telia en Glocalnet de enige providers zijn dus is er keuze uit twee.
Met een opzegtermijn van drie maanden zouden we op 1 juli 8 Mb van Telia geleverd gaan krijgen en op de één of andere manier hadden wij al een sterk voorgevoel dat dat niet zou gaan lukken. Reeds op 12 juni sloot Glocalnet ons af maar bellen met die klanteservice is echt geen optie dus zaten we dapper onze tijd uit tot 1 juli wanneer we Telia zouden krijgen.
Maar op 1 juli geen breedband dus ook geen internet en geen telefoon. Mobiel bellen naar Telia is een uitdaging aangezien de wachttijden meestal oplopen tot een kleine drie kwartier en de kosten 2 kronen per minuut bedragen. Ooit meegmaakt dat je bij de kassa van Albert Heijn een euro extra moet afrekenen omdat je 5 minuten in de rij hebt gestaan?
Eerst maar eens een mailtje vanaf mijn werk gestuurd maar daar werd - hé wat onverwacht - niet op gereageerd. Dan toch maar gebeld, in de rij gestaan, dapper gewacht, eerlijk betaald en daarna gesproken met iemand die ook niet wist wat het probleem was.
Ik zou dezelfde dag nog worden teruggebeld wat twee dagen later dan toch nog gebeurde. Tja, en als dan zo'n uitzendkracht mij aan de telefoon vertelt dat (door Telia bleek later) de verkeerde opzegging is gestuurd naar Glocalnet en dat er dus opnieuw een opzegging moet worden gestuurd met drie maanden opzegtermijn, tja dan blijft er niet zo heel veel suiker over en smaakt citroen zelfs nog zoet.

Ik heb gelukkig een zoon met wat eigenbelang en iets meer geduld dan ik die er na heeeeeel veel bellen met zowel Glocalnet als Telia het voor elkaar heeft dat waarschijnlijk alles binnen een maand geregeld is. Ik heb tijdelijk een mobiel internet van Telia gekregen die het helaas bij ons niet doet omdat er geen dekking is.
Glocalnet heeft ons weer even ingekoppeld dus daarom zie ik nu kans om heel snel dit blogje te schrijven.

Over een week gaan we twee weken naar Nederland en in ons vakantiehuisje in Westerbork, dat voor Nederlandse begrippen toch redelijk platteland is, gratis draadloos internet.

Misschien moeten Telia en Glocalnet eens op studiereis naar Westerbork, daar kan het duidelijk wel. Zonder suiker en zonder citroen!