Dat overkwam mij afgelopen weekend, althans het tweede gedeelte van bovenstaande zin. Het eerste stuk was immers al wat langer geleden.
Tegenwoordig is het volmaken van vijfentwintig jaar huwelijk een prestatie op zich en zeker een feestje waard want er zijn er maar weinigen die dat lukt, zeker met dezelfde echtgeno(o)t(e). Maar wij hebben elkaar de afgelopen tijd niet de tent uitgetreiterd, we hebben niet buiten de pot gepiest zover ik weet, de dopjes op de tandenpasta schroeven we zelf wel op de tube als de ander dat vergeten is en vuile sokken belanden altijd in de wasmand omdat we allebei een hekel hebben aan vuile sokken naast de wasmand.
Niet dat het alle dagen paradijs is bij ons want soms word ik wel eens gek van zijn gezeur om koffie en toilet op momenten dat dat absoluut niet voorhanden is en hij zou mij zeker geregeld de mond willen snoeren als ik weer loop te zaniken over mijn werk. En al die doldrieste ideëen waar ik te pas en te onpas mee aankom moet je volgens mij ook wel eens zat worden. Maar we hebben aan een half woord genoeg en ruzie maken doen we al lang niet meer, dat is verspilde moeite en leidt alleen maar tot hoge bloeddruk en agressie. Zinloos dus.
Maar een klein feestje is zo'n mijlpaal wel waard dus liepen we al even te sudderen over hoe we dat moesten aanpakken met de halve familie in Nederland en de rest in Zweden.
Uiteindelijk kwamen we niet verder dan een etentje met alle kinderen en aanhang plus een nachtje Stockholm en afsluitend een leuke activiteit.
En de familie over de grens moest maar een borrel op het heuglijke feit nemen en vooral veel aan ons denken. En zo geschiedde.
Maar 5 hotelkamers, een tafel voor 9 en een uitstapje met leuke herinneringen regel je niet effe in dit land van melk en honing. Het boeken en betalen van de kamers ging nog wel maar bij aankomst was er niets gereserveerd en moesten we voor gerenoveerde kamers plotseling 200 kronen bijbetalen. Daarbij was één kamer niet schoongemaakt en ontbrak op een andere kamer bij het bed een poot. Slapen in balans dus.
Uiteindelijk liep het allemaal wel los maar het geeft een mens toch wat onnodige stress.
Een restaurantje boeken verliep ook al niet zo vlot want de meeste restaurants gaan hier om 18.00 uur dicht of zijn zelfs helemaal gesloten omdat het zaterdag of vakantie is. Ik zou het bedrijfsplan van zo'n tent wel eens willen lezen. Uiteindelijk vonden we stomtoevallig op 140 meter van het hotel een leuk libanees restaurant die geen tafel om 7 uur maar wel om 8 uur had. Kom je daar aan, denk je dat de hut is afgeladen, zijn er drie tafels bezet. Geeft niet, het eten was super, Amir heeft geleerd dat je een glas cognaq niet binnen 3 sekonden naar achteren moet kieperen en Ismail kreeg plotseling in de gaten dat we iets aan het vieren waren alleen wist ie niet goed wat.
Zo kregen we van onze dierbaren een tijdschrift met allerlei leuke herinneringen en waar op de voorkant stond 21 augustus 1986 - 21 augustus 2011 waarop Ismail lakoniek zei: 'Hé, dat is morgen'.
En het boeken van een segwaytochtje ging al helemaal niet over rozen. Volgeboekt, te weinig segways of geen tour op zondag. Maar uiteindelijk is het toch allemaal gelukt en hebben we een heerlijk weekend met zijn allen gehad. Een weekend waar we veel en vaak op terug zullen kijken, niet in het allerminst in Rome waar we in oktober naar toe gaan wat we als kadootje van ouders en kinderen hebben gekregen.
En dan gaan we met veel plezier de volgende 25 jaar tegemoet met bij voorkeur dezelfde echtgenoot en zeker dezelfde kinderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten