Attefall, hoofdstuk 2

In november heb ik mijn gewaardeerde lezers al op de hoogte gebracht van ons voornemen om op slinkse wijze onze pensioeninkomsten over een jaar of wat te verhogen middels het bouwen van een Attefalletje in onze achtertuin en omdat de oplevering nu achter de rug is schrijf ik even een kleine update.




Schoonzoon Hjalmar is in de loop van de tijd behoorlijk in aanzien gestegen want hij heeft werkelijk twee rechterhanden. Ik niet maar ik kan weer leuke dingen verzinnen dus samen zijn we eigenlijk een gouden koppel. Hjalmar denkt daar waarschijnlijk iets genuanceerder over want op mijn verzoek heeft hij bijvoorbeeld de deur en een raam moeten verplaatsen omdat ik plotseling een niet te stuiten ingeving kreeg voor wat betreft de keuken. Hij heeft me nog net kunnen weerhouden van het bestellen van een kookeiland. Want wat mij is opgevallen gedurende de bouw is dat een object in je beleving steeds groter wordt naarmate je langer naar een bouwtekening staart en na enkele weken spraken we dan ook niet langer over het Attefalletje in onze tuin maar over paleis Soestdijk terwijl de oppervlakte nog steeds vijfentwintig vierkante meter was.



Paleis Soestdijk heeft een woonkamer met open keuken, een slaapkamer met inbouwkast, een badkamer met douche, toilet en badkamermeubel en daarnaast beschikt het ook nog eens over een bovenverdieping met slaapkamer en aparte bergruimte. Zoals gezegd, ik heb een ruime fantasie en Hjalmar kan toveren want we praten eigenlijk nog steeds over een Attefalletje van vijf bij vijf. En dat dat een keer fout moest gaan was slechts een kwestie van tijd.


Alles verliep eigenlijk soepeltjes en grote tegenslagen waren geen deel van het bouwplan tot de badkamer aan de beurt was. Hjalmar is niet zo van de badkamers en het plaatsen van de o zo handige kant-en-klaar-platen-met-witte tegels-en grijze-voegen nam voor een stukje van 2 vierkante meter toch een hele dag in beslag en heeft ons zeker vijftien nieuwe vloekwoorden in onze vocabulair opgeleverd. De douche en het wastafelmeubel gingen gelukkig weer wat sneller maar ergens in de planning is er toch iets niet helemaal goed gegaan want toen de wc op zijn plaats stond, bleek dat:
a) de la van het badkamermeubel niet meer open kon
b) Savannah zich uitsluitend zou kunnen ontlasten in yogazit omdat er helaas geen plek voor haar benen zou zijn
c) zij uberhaupt haar badkamer niet meer in kon omdat de wc en het badkamermeubel naadloos op elkaar aansloten en de doorgang dus volledig blokkeerden.


Er waren gelukkig ook drie pasklare oplossingen:
1) kakken in de tuin
2) een muur wegbreken en de wc in de huiskamer plaatsen
3) de wc een kwartslag draaien en vervangen door een hangend toilet


Zelf vond ik de eerste oplossing de meest passende omdat er op die manier ook een mogelijkheid ontstond om er een wasmachine en een wasdroger te plaatsen, kon er beslist nog een sauna bij en door het graven van een gat in dezelfde tuin was er zelfs een mogelijkheid voor een wedstrijdbad maar het idee kwam helaas niet door de ethische commissie. De wc in de huiskamer bleek vanwege het ontbreken van een afvoer toch ook niet de meest praktische oplossing - het gaat vroeg of laat toch ruiken - en nu heeft dat piepkleine badkamertje dus een hangkakker.


Aan het eind van Hjalmar zijn twaalfurige werkdag werden nog snel even de handgrepen op de kastdeurtjes in de keuken geplaatst maar als je na het plaatsen ziet dat het handvat van een onderkastje aan de onderkant van het kastje zit dan wordt het gewoon tijd om naar huis te gaan.


Afgelopen zaterdag was de officiële sleuteloverdracht aan de nieuwe huurder die onmiddellijk naar de plaatselijke Ikea holde om paleis Soestdijk meteen weer vol te plempen met allerhande handige oplossingen voor klein-behuisden. En hoe klein-en nieuwbehuisd je ook bent, er schijnt altijd eerst geklust te moeten worden voor zo'n paleisje bewoonbaar is en je schijnt daar ook altijd je niet zulke handige ouders voor te moeten vragen.
Savannah en Ries gingen ijverig aan de slag met een recht-toe-recht-aan Ikeakastje terwijl ik 'even' een stang in de kledingkast zou maken. Een klusje van 5 minuten waar ik toch gauw een dik uur zoet mee ben geweest.  De kast is namelijk 99 cm breed, de stang 100 cm lang. Schuin ophangen is natuurlijk de snelste oplossing maar dat kwam niet door de ballotagecommissie. Dus zagen, nogmaals zagen, een derde keer zagen, een gaatje boren in de ijzeren stang met een houtboortje, het schroefje vierentachtig keer zoeken in een donkere kast omdat de aantrekkingskracht van de aarde in die kast klaarblijkelijk beduidend groter is dan op de rest van de aardkloot maar uiteindelijk hing de stang en kon zelfs de kastdeur dicht zonder dat de hangertjes op de kastvloer kletterden. Je krijgt er beelden bij.
Het in elkaar zetten van het recht-toe-recht-aan Ikeakastje verliep ook niet helemaal soepel. Bij het vastschroeven van het ene plankje flikkerde het andere plankje weer op de grond en toen Savannah in een onmogelijke spagaat op zoek was naar een gaatje om een schroef in te draaien zodat het kastje ook de vorm van een kastje zou krijgen, bleek het onderste plankje het bovenste plankje te zijn en zat het middelste plankje ondersteboven. Ook een prestatie. Savannah is geen ingenieur en daar is waarschijnlijk een reden voor. Zo onhandig als ik met kledingstangen ben, zo vlot knal ik een Ikeakastje in elkaar maar bij het grijpen naar mijn schroefboormachine schoot Savannah in een dubbele stress met suiker en melk. "In de handleiding staat dat je geen schroefboormachine mag gebruiken", riep ze wanhopig terwijl ze onbedoeld de schroeven voor de elfenvijftigste keer uit haar handen liet vallen. Savannah is nogal van de regeltjes, dit even voor diegenen die Savannah niet kennen. Maar door ervaring gepokt en gemazeld weet ik dat de Ikeapolitie koffiepauze heeft van negen tot vijf dus ik nam het risico en binnen 10 minuten stond het kastje op zijn plek. Ja, ik mag verdorie toch ook wel eens ergens de credits voor krijgen.


Het ophangen van de tv aan het gipsen wandje ging gelukkig beduidend sneller en vooralsnog heb ik geen daverende klap gehoord dus ik vermoed dat de kijkbuis nog steeds hangt op de plek waar wij hem het laatst hebben achtergelaten.


Om dit blogje toch nog positief af te sluiten voeg ik wat plaatjes bij om trots te laten zien wat hoofden verzinnen en handen maken (en banken betalen).