Dank u Sinterklaasje

Ik ben niet zo heel erg dol op kinderen maar nog minder dol ben ik op hun voorgeslacht. Veel ouders  en grootouders kunnen over niets anders dan de kunsten van de kleine wereldwondertjes praten en werkelijk alles komt op tafel als het nageslacht onderwerp van gesprek is; de kleur van de luierinhoud, de onweerstaanbare snotkussen, de grappige onthullingen in Sesamstraattaal waar niemand iets van verstaat behalve het voorgeslacht zelf, de kunsten op het klimrek waar tot vervelens toe naar gekeken moet worden, de zorgwekkende hoestjes die als de dokter niet heel snel ingrijpt zouden kunnen leiden tot een acute dubbele longontsteking en de fantastische schoolvorderingen waarbij niet geschuwd wordt de kleine donderstraal zo veel veren in de kont te steken dat hij bijna kan vliegen.

Zelf zijn wij inmiddels gezegend met twee achternakomelingen die te pas en te onpas de liefde van hun grootouders opeisen en die krijgen ze heus wel onvoorwaardelijk alleen schrijf ik daar niet maandelijks over in mijn blogs. Deze blog zijn jullie echter de Sjaak dus als je geen zin hebt in oma-gewauwel klap dan je laptop maar weer dicht en ga aardappels schillen of zo.

Het voordeel van de status van opa en oma is dat je je kleinkinderen ongegeneerd kunt verwennen zonder dat je je zorgen hoeft te maken over mogelijke gevolgen voor de opvoeding. Bij ons mogen Luca en Senna dus op de bank springen, twee minuten voor het eten nog een graai in de snoeptrommel doen, opblijven tot ze omvallen, een uur in bad zitten en tien keer het bad bijvullen met heet water, alle net-gezeemde ramen van oma wassen met een spons die bij elke zwaai in de aarde valt, koekjes bakken en de helft van het deeg zelf opeten en drankjes drinken die zo vol staan van de geur-, kleur en smaakstoffen dat een chemieontheffing niet misplaatst zou zijn.  We zingen liedjes over poep en kont en zetten de radio zo hard dat de katten drie dagen van huis blijven. En natuurlijk kopen we allerlei onpedagogisch speelgoed dat klauwen vol met geld kost en alleen maar die enkele keer gebruikt wordt wanneer de kinders over de vloer zijn.

Wij hebben vrienden met een winkel in buitenspeelgoed (ik heb beloofd wat reclame te maken dus bij deze; lekute.se) en ik ben daar inmiddels aan een knipkaart begonnen omdat ik vlak voor Sinterklaas er mijn derde skelter bestelde. Luca is vier dus dat is per saldo bijna één skelter per jaar. Mijn broertje had vroeger een skelter waar ik nooit op mocht en deze traumatische ervaring heb ik dus omgezet in aandelen van Berg Skelters Nederland BV. Al mijn kleinkinderen gaan op skelters rijden!

De skelter is op de markt uitgebracht als kerstmodel 2016 en geschikt voor mensen van 5 – 99 jaar, dus ik val in de doelgroep en mijn kleinkinderen binnenkort ook als ze maar op tijd hun melk drinken en niet onder een tram lopen dus het is een investering voor het leven. 

We hadden bedacht dat Sinterklaas die skelter bij ons in de garage zou zetten maar omdat Sinterklaas bij ons dit jaar op 3 december kwam en het het kerstmodel pas op 6 december op de markt kwam, hadden we een klein probleempje op te lossen. Maar vrienden zijn vrienden en de Molenkampjes zorgden er keurig voor dat het pakket – ongemonteerd, dat dan weer wel – op  2 december op de stoep stond.  

Quinta en Hjalmar zijn eindverantwoordelijk voor die twee koters dus het leek me niet meer dan redelijk dat één van de ouders een steentje zou bijdragen in de montage van het ding. Hjalmar is handig, Hjalmar is sterk, Hjalmar heeft allemaal handig gereedschap en Hjalmar ziet meestal in één oogopslag wat er moet gebeuren en dus kwam Quinta mij helpen.

Drie grote dozen pakten we ongeorganiseerd, ongecontroleerd en ongecoördineerd uit en toen alles door elkaar op de grond lag namen we eerst maar eens bakkie koffie met gevuld speculaas om maar vast in de sfeer te komen.

Verdwaasd zochten we naar de gebruiksaanwijzing maar die zat er helaas niet bij. Het kon toch niet moeilijk zijn en dus begonnen we enthousiast met het vastdraaien van allerlei bijgeleverde moeren en bouten op plekken waarvan wij dachten dat het moest. De vier wielen en het stuur hadden we rap op de goede plaats maar toen bleek dat we nog een groot aantal essentiele onderdelen over hadden leek dat toch niet zo’n goed plan

Gelukkig stuurden de Molenkampjes een montagefilmpje van de Berg trampbil Extra Sport BFR Red, Limited ”Christmas” Edition die op Youtube stond en in exakt 13 minuten en 14 seconden schijn je zo’n skelter in elkaar te kunnen flansen. Het filmpje zag er tamelijk idiootproof uit en dus werden de inmiddels aan elkaar geknoopte onderdelen weer losgeschroefd en werden de taken en verantwoordelijkheden verdeeld waarna we nogmaals aan de koffie en de gevulde speculaas gingen.

Ik ben blind en Quinta is kippig en daarom zou de één – met bril – het filmpje bekijken om  vervolgens de juiste instructies aan de ander geven. Ik moet zeggen, Jelle van Youtube had een ongekend hoge irritatiegrens en een eindeloos geduld want niet één keer schoot hij uit zijn slof, zelfs niet toen we voor de veertiende keer hetzelfde stukje film startte omdat we het niet eens voor elkaar kregen om het juiste onderdeel op de juiste manier in onze handen te houden. Van veel onderdelen vroegen we ons serieus af waarom Berg dat niet op hun assemblageafdeling in elkaar had gezet want als je bij het in elkaar zetten van een skelter moet beginnen met het demonteren van de kettingkast dan krijg je toch wel enigszins last van je Ikea-trauma.  

Lange tijd ging het goed en gingen we voortvarend te werk maar toen kwam het moment dat we een schroef moesten aandraaien in een buis waarvoor dommekracht werd vereist. Vreemd genoeg  ken je jezelf grotere krachten toe wanneer je een tijdje naar de ander hebt zitten kijken en dus wisselden we regelmatig van plek om het zelf nog eens te proberen maar hoe we ook draaiden en schroefden, het kreng ging er geen milimeter verder meer in. Een sterke adonis zou nu wel op zijn plaats zijn maar waar zijn sterke mannen als je ze nodig hebt?

Het had weinig zin om aan Quint te vragen ander gereedschap te halen want punt één heb ik geen flauw benul waarvoor je bijvoorbeeld een waterpomptang of Bahco kunt gebruiken en punt twee weet Quint bij benadering niet eens wat een waterpomptang of een Bahco is. Wij vallen in de categorie hamer en schroevendraaier, verder gaat onze technische kennis niet.

De spiksplinternieuwe boor- en schroefmachine kon nu wel eens van pas komen hoewel we Jelle niet één keer een schroef- dan wel boormachine in het Youtubefilmpje hebben zien gebruiken. Met alle kracht van mezelf en de schroefboormachine wist ik de schroef op zijn plaats te krijgen terwijl Quint aan de andere kant – voeten tegen de muur – tegenkracht gaf.  Zo, die gaat er nooit meer uit hoewel Jelle er op het filmpje beduidend minder moeite mee had.

Drie uur en achttien minuten later – de gevulde speculaas was al hoog en breed op  en we overwogen een fles Prosecco soldaat te maken – stond de skelter volledig geassembleerd in de kamer. De hoeveelheid restmateriaal dat geen plaatsje had weten te bemachtigen in de skelter probeerden we zo goed en zo kwaad als het ging te negeren. Het ding reed en daar ging het toch om. 

Eenmaal in elkaar wilde ik graag een proefrondje draaien maar op de één of andere manier was óf de skelter te groot óf mijn huiskamer te klein en zelfs de draaicirkel van het ding was groter dan de breedte van mijn huiskamer tussen muur en eettafel. Saillant detail, ook de breedte van de deur naar de gang en zelfs de gang stond niet in verhouding tot het speelgoed. Vrij vertaald: hoe krijgen we dat kreng naar buiten.

Hup door de tuindeur dan maar. Op zijn kant, gedraaid, ondersteboven, binnenstebuiten, met gedraaide wielen, met of zonder stuur. De Prosecco kwam goed van pas nu Jelle er de brui aan had gegeven. Sommige herinneringen sla je gewoon niet op en hoe we dat ding uiteindelijk buiten hebben we weten te krijgen kan ik helaas niet vertellen want ik heb het niet opgeslagen.

De kleintjes waren blij met hun kado maar het sneed me wel door mijn hart toen de hartediefjes, oma en mama totaal negerend, luid en duidelijk door de schoorsteen riepen:”Dank u wel, Sinterklaas”.