Serieus

Deze week kwam ik toevallig op de site van Bol.com waar men recensies kan schrijven over boeken en mijn boeken kwamen er niet best vanaf. Niet informatief, niet serieus, het wemelt van de schrijf- en taalfouten, sarcastisch en geschreven door een zure blondine met weinig respect voor anderen. Ik neem zulke kritiek erg serieus en vanaf nu geen gein met mijn meer. Respectvolle blogjes met informatie waar anderen wat aan hebben gaan jullie nu krijgen. Dit is de eerste.

Over het openbaar veevervoer kan ik boeken vol schrijven maar ik beperk me – met moeite – tot af en toe een opmerking in een blogje. Maar omdat de overheid in al haar wijsheid en met een zak belastinggeld in de hand heeft besloten om de openbare infrastructuur in de regio Stockholm deze zomer opnieuw te verbeteren met alle gevolgen van dien besteed ik er nu maar eens een hele blog aan.

Wij wonen in een aardig buitenwijkje van Haninge dat gelegen is aan het spoor dat Nynäshamn verbindt met Stockholm en de rest van de wereld als je maar vaak genoeg overstapt. Deze lijn wordt intensief gebruikt door de vele forensen die in Stockholm werken maar helaas ruim onder de Balkenendenorm verdienen en daarom niet de pecunia hebben om de tol te betalen die geheven wordt om met de auto de stad in te mogen rijden.

Tussen Nynäshamn en Tungelsta ligt enkelspoor wat erop neerkomt dat treinen nooit op tijd rijden want iedereen wacht op elkaar om op dat stukje spoor te mogen rijden. De spoorlijn tussen Nynäshamn en Tungelsta is in 2012 in gebruik genomen maar de overijverige ambtenaren hebben destijds niet voorzien dat enkelspoor voor treinen die elk kwartier rijden met daar tussendoor ook nog goederentreinen vanuit de haven van Nynäshamn waarschijnlijk niet toereikend zou zijn. In eerste instantie besloot men om de kwartierdienstregeling te halveren zodat de trein voortaan twee keer per uur zou rijden op werkdagen en een keer per uur in het weekend. Op die manier zou de dienstregeling beter passen bij dat enkelspoortje. Helemaal niet meer rijden zou natuurlijk nog beter zijn maar ik maak die ambtenaren niet wijzer dan ze zijn en houd mijn mond.

Zoals gezegd werd al rap besloten dat er wat moest gebeuren en in 2014 werd begonnen met twee projecten: het bouwen van een megalomaan station i Tungelsta wat qua inwoneraantal in de buurt komt van Lutjehuizen (4 150 inwoners om precies te zijn) en het aanleggen van dubbelspoor tussen Tungelsta en Hemfosa (5 kilometer). Omdat de werkweek van een Zweedse bouwvakker uit vier werkdagen bestaat, is voor het aanleggen van de verbeteringen 4 jaar uitgetrokken. Ik zet daar geen uitroeptekens bij want ik houd niet van stemmingmakerij. Ik zou eerder zeggen: ’Realistisch en haalbaar”.

In de zomer van 2014 en 2015 werd de dienstregeling tussen Nynäshamn en Västerhaninge anderhalve maand stilgelegd zodat de bouwvakkers lekker konden doorwerken tijdens die vier dagen per week dat ze kwamen opdagen. Waarom Västerhaninge en niet Tungelsta? Geen idee maar beide zomers kon ik gelukkig op de fiets naar mijn werk omdat ik destijds in Haninge werkte.

Dit jaar is de dienstregeling zes weken opgeschort over een veel langer traject omdat er ook nog ergens voorbij Haninge een brug over het spoor moet komen. Dat houdt in dat reizigers van 13 stations van en naar Stockholm met bussen vervoerd moeten worden. En één daarvan ben ik.

Eerst fiets ik vijf kilometer naar de dichtstbijzijnde bushalte. Daar staan twee bussen te wachten om alla treinpassagiers met de bus naar Farsta te vervoeren. Om twee uur ’s middags gaat dat prima maar ’s morgens vroeg zijn er meer passagiers dan busplaatsen en komt het betere ellebogenwerk eraan te pas om een plaatsje te bemachtigen. Sommige passagiers trekken werkelijk alles uit de kast en douchen niet meer om met hun onverkwikkelijke body-odeur medepassagiers van het lijf te houden. Anderen nemen kinderen mee die ik persoonlijk zou kwalificeren voor drie dagen kelder op water en brood. Ik heb er al eens een bij zijn lurven gegrepen en vriendelijk doch beslist toegefluisterd: ”Solliciteer jij soms naar een heis voor je treiter?”

Ik ben nietsontziend en trek ondanks het schitterende zomerweer mijn bergschoenen aan om min of meer per ongeluk op blote tenen in sandaaltjes te balanseren. Ik heb al gezien dat mensen verschrikt opzij stappen en naar hun voet grijpen wat mij mooi de kans geeft om hun plaatsje in de rij in te pikken. Moet je maar geen sandalen aandoen in de bus, toch?

Op de één of andere manier zijn de rollatorbejaarden de bus al in. Zo snel als ze die bus in weten te komen, zo lang duurt het om op een stoel te ploffen en de doorstroming stagneert aanmerkelijk door de rollators die her en der in het gangpad gekwakt zijn. Waar gaan die pensionados trouwens ’s morgens om half 7 naar toe? Zijn ze vast aan het oefenen voor als het pensioen wordt afgeschaft en ze weer aan de bak moeten?

Als ik binnen ben, kunnen we wat mij betreft vertrekken maar ondanks het feit dat er geen levende ziel meer bij kan, blijft de bus wachten. Wachten op de bus uit andere godvergeten oorden zodat de passagiers uit die godvergeten oorden de bus naar Farsta vlak voor hun neus kunnen zien vertrekken. Want volgens mij heeft elke buschauffeur de uitdrukkelijke opdracht gekregen te vertrekken zodra hij andere bussen met mogelijke passagiers voor zijn bus in het vizier krijgt.

De reis Västerhaninge – Farsta duurt twintig minuten en gaat grotendeels over de snelweg die trouwens ook gedeeltelijk is afgesloten vanwege diezelfde brug die gebouwd moet worden. De bus moet dus óf vol in de remmen om een S-bocht op die snelweg te kunnen maken óf remt niet en neemt die bocht gewoon met 110 km/uur. Kun je bijkans een extra hypotheek afsluiten als je een bekeuring krijgt voor het niet dragen van een veiligheidsriem in je auto – of erger – een kind onder de twaalf jaar vervoeren zonder kinderstoeltje, rijden op de snelweg in een bus afgeladen met geïrriteerde passagiers die vermoeid aan de stangen hangen omdat er geen zitplaatsen meer zijn, is niet strafbaar en waarschijnlijk ook helemaal niet gevaarlijk. Bij de S-bocht vliegen alle medepassagiers van links naar rechts en brult één van die pokkekinderen nog wat decibellen meer omdat hij met zijn melktandjes op het handvat van een stoel is gevallen. Aansteller, ik zie geen bloed dus het valt reuze mee. En dat ene voortandje mis je heus niet.

De temperatuur in de bus loopt op. Anders dan in Nederland hebben we in Zweden dit jaar weer een erg warme zomer en zelfs mensen die dagelijks douchen beginnen te ruiken. Raampjes kunnen niet open en stadsbussen uit Zweden hebben geen airco. Zweet gutst uit allerlei porieën en nog voor de dag begonnen is heb ik al weer een bad hairday. Mijn buurvrouw stinkt tegen me aan maar doet net of ze niets ruikt. Zal ik een wind laten? Ik doe het niet want de geur zal verbleken bij wat mijn neus inmiddels binnendrijft.

Als we eindelijk in Farsta zijn aangekomen, perst iedereen zich zo snel mogelijk de bus uit om de trein naar Stockholm te kunnen zien vertrekken. Echt waar, er zit precies dertig seconden tussen de aankomst van de bus en het vertrek van de trein en ik heb dan ook in al die weken nog nooit meegemaakt dat iemand binnen die dertig seconden het fietspad afrende, de twee trappen naar beneden oversloeg, drie trappen naar boven rende, zich door de poortjes wist te wurmen, door de gang en de schuifdeuren vloog en net op tijd de trein wist te halen. Zelfs zo'n rollatorbejaarde is het nooit gelukt hoewel die op cruciale momenten met gemak Dafne Schippers en Usain Bolt achter zich weten te laten. Maar die poortjes nekt ze waarschijnlijk.

Nog een week, dan gaat als alles goed gaat de trein weer rijden. Niet op dubbelspoor want dat is pas in november 2017 af. Dat zei ik toch: 4 jaar.

Dit is m, de eerste serieuze blog zonder taalvouten. Er volgen er meer.