Moment 22

In Zweden kennen we de uitdrukking 'moment 22' wat in het Nederlands te vergelijken valt met 'de kip en het ei' oftewel vicieuze cirkel. En daar zitten we nu een beetje in.

Richard en ik hebben ons eindelijk serieus voorgenomen om in 2011 deel te nemen aan de Nijmeegse Vierdaagse. Op dit moment wel een beetje een hooggegrepen doel want gisteren was ik na een wandelingetje van 3 km al total loss aangezien de winterse omstandigheden mijn wandelmogelijkheden ernstig beperken. Maar een leven zonder doel is een doelloos leven dus gaan wij ons volgende week aanmelden voor de Vierdaagse in juli. Met een beetje wandeltraining moet het lukken om 4 dagen 40 km te kunnen lopen (ik heb tijdens dit schrijven volgens mij al de eerste blaar te pakken).

Ismail heeft al een paar keer gevraagd of hij met ons mee mag op vakantie naar Nederland. Hij wil zo graag het strand en de zee zien en dat lijkt me toch niet zo'n groot probleem. Ons reisje naar Nijmegen in juli is de uitgesproken gelegenheid om het vaderland van zijn surrogaat ouders te laten zien. Maar hij moet zich uiteraard wel kunnen legitimeren met een id-kaart of paspoort en daar begint de ellende.
Voor het aanvragen van een id-kaart moet je je kunnen legitimeren. Op zich vind ik dat al een ridicule gedachte. Waarom zou je een kaart aanvragen om je te kunnen legitimeren als je je al kunt legitimeren? Ismail kan zich niet legitimeren. In Afghanistan werden en worden geen geboortebewijzen uitgegeven en een paspoort heeft hij ook niet. Een paspoort kan hij aanvragen bij de Afghaanse ambassade. In Zweden is geen Afghaanse ambassade maar in Noorwegen wel. Maar dat betekent dat hij de grens over moet naar een niet bij de EU aangesloten land en dus moet hij om die grens over te steken een geldig paspoort hebben.
Kortom, er wordt weer eens wat van mijn creativiteit gevergd om uit die vicieuze cirkel te komen.

Zodra het me gelukt is om de overheid weer eens om de tuin te leiden laat ik het weten. Dat alleen is al een doel op zichzelf!

En weer terug

Je zucht drie keer diep en dan zit je vakantie er al weer op. Op de één of andere manier draait de aarde altijd sneller wanneer ik op vakantie ben.

Van de verwachte vertragingen en sneeuwstormen hebben we gelukkig niets gemerkt en we waren zelfs een uur eerder op Puerto Rico dan gepland. Het was er wel wat regenachtig maar de temperatuur maarkte echt alles goed: 25 graden en een zwoel windje.

Drie dagen later vertrokken we aan boord van de Celebrity Millennium en hebben we wat eilanden in de Caribean aangedaan. Op St. Croix hebben we voornamelijk op ons privéstrand van zon en zee genoten. Op het eiland erna, St. Kitts, stond een vulkaanwandeling gepland. Dat ging ernstig steil omhoog dus bij de eerste stop na 15 minuten was ik al zo buiten adem dat ik ernstig overwoog extra zuurstof aan te vragen. De lucht is niet alleen erg vochtig (op zich wel erg fijn voor mijn luchtwegen) maar ook tamelijk ijl. Toen de gids echter meende te moeten zeggen dat ik de top niet zou halen omdat het te zwaar zou zijn voor me veranderde ik ter plekke mijn doel: het halen van de top van de vulkaan was niet langer mijn doelstelling maar de beste man bewijzen dat hij het verschrikkelijk bij het verkeerde eind had moest en zou ik bewijzen. En natuurlijk kreeg ik gelijk al was ik tot op de draad toe nat van het zweet.

En de klautertocht naar beneden was ook geen kinnensinne maar achterblijven leek ook geen aanvaardbare optie. Dus eenmaal weer beneden hing ik als vierde aan de rumpunch.


Op Barbados hebben we gesegwayd (je weet wel, een scootertje met twee wielen die je met je lichaam bestuurt, erg geinig), op Grenada zijn we met een opblaasband de rivier afgestroomd en op Curacao hebben we op de oceaan gewaterscooterd. Ik ben niet zo van de musea zoals je leest dus we hebben het erg naar onze zin gehad. En 'slechts' 2 kilo zwaarder dan bij vertrek dus deze week leven we op afslankrepen.

Maar nu moet ik dus weer gewoon mijn eigen bed opmaken, mijn eigen maaltijden in elkaar draaien en op tafel zetten (aan boord hadden we maar liefst 5 obers; iemand voor het bijvullen van de waterglazen, een sommelier die ik de eerste avond al omdoopte tot somalier om niet te veel van mijn huidige baan bij het arbeidsbureau af te wijken, een drankenman, een ober en een nagerechthulpje), mijn eigen kamer zuigen en badkamer poetsen. Ja, het lijkt erop dat ik zelfs mijn eigen boodschappen weer moet gaan doen.

Afijn, ik heb natuurlijk weer een fotoreportage in elkaar gedraaid dus als je erg nieuwsgierig bent kijk je daar maar op.http://picasaweb.google.com/640418/VakantieCaribbean?authkey=Gv1sRgCPCDkfHt6Z2trQE&feat=email#slideshow/5562746527328848066

Pluk ik onderussen nog maar een velletje van mijn neus want over een week is van mijn bruine kleurtje op mijn wangen en benen niets meer over. Misschien ga ik morgen in korte broek naar mijn werk!!

Effe weg

Mijn collega's weten het al weken want ik tel sinds een paar weken niet de dagen maar de uren tot we weer op vakantie gaan. Donderdag gaan we via Heathrow naar New York, daar een nachtje lekker slapen en de volgende dag naar Puerto Rico. Daar drie dagen bijkomen van een jetlag en dan een kleine twee weken cruisen in de Caribean. Niet verkeerd, zeker vanwege de temperatuur (50 graden warmer dan bij ons). Maar iedereen weet ook dat eerst Heathrow een daarna Newark dicht zijn geweest vanwege de sneeuwstormen. Dus het blijft de vraag hoeveel vertraging we gaan oplopen.
Maar ik blijf een eeuwige  optimist dus ik verwacht dat we vrijdag keurig op tijd in de namiddag met een glaasje Champagne aan de rand van het zwembad liggen.

Maar eerst hebben we natuurlijk nog even kerst gevierd. Een paar weken geleden heb ik een aanvraag bij de Lions  ingediend voor een financiële bijdrage aan de kerstman zodat deze ook even langs de opvang van de Ama's (mijn minderjarige asielzoekertjes) kon gaan met wat kadootjes.
Ik kreeg tot mijn grote vreugde 300 euri en dus kon ik op de zaterdag voor kerst nog even 16 kerstkadootjes gaan inslaan.
De 7 MP3 spelers had ik via internet besteld en die kwamen natuurlijk 3 dagen na kerst pas aan dus een half uur voor sluitingstijd kon ik samen met Savannah nog halsoverkop naar de winkel om daar nog wat goedkope MP3 spelers op de kop te tikken.
Maar de jongens waren erg blij en ook het personeel kreeg met tussenkomst van mijn moeder een chocoladeletter uit Nederland.

En nu ga ik mijn koffers pakken want wij zijn er even niet.

Goed nieuws

Ik ga vandaag geen kraslot kopen en ook de staatsloterij kan de komende jaren niet op mijn deelname rekenen. Ik heb namelijk mijn geluk voor de komende tijd verbruikt. Weken- nee maandenlang zit alles en iedereen tegen en begin ik heilig te geloven in een persoonlijke hetze tegen me maar vandaag heb ik drie mazzeltjes op één dag. Een kinderhand is weliswaar gauw gevuld dus we hebben het hier niet over het winnen van Miljoenenjacht of iets dergelijks maar ik wil jullie toch graag deelgenoot maken van mijn grote geluk.

Allereerst doet mijn luchtbevochtiger het eindelijk. Trix heeft dapper, doortastend en volhardend gemaild met de leverancier van mijn in Nederland aangeschafte luchtbevochtiger wat vorige week eindelijk resultaat leek op te leveren. Ik kon contact opnemen met de Zweedse leverancier die de kosten mocht factureren aan die bijgoochem in Nederland.
Binnen zes dagen uit en thuis en met glimmende oogjes kijk ik sinds vandaag naar het groene lampje van mijn werkende apparaat.

Tja, dan ga je toch bijna geloven dat het ING verhaal nu ook maar eens tot een goed einde gebracht moet kunnen worden. Al sinds 14 oktober is mijn rekening geblokkeerd omdat er een verkeerd pasword gebruikt zou zijn. Allerlei tegenstrijdige adviezen van de klantenservice bespoedigde de zaak ook al niet en tot overmaat van ramp bleek een overijverige ING medewerker mijn adres in Zwitserland te hebben geplaatst (weet u zeker dat het Zweden is, mevrouw?).
Vandaag nam ik voor de vijftigenelfde keer contact op met de klantenservice en eindelijk leek het tot iemand door te dringen dat dit probleem gewoon even opgelost moest worden. En na enig gepruts bleek mijn nummertoetsenbord niet te werken in het paswordbalkje en met wat knippen en plakken kon ik na twee maanden eindelijk weer naar mijn eigen saldo kijken. En aangezien dat niet rood was het ik een half uur het scherm aan laten staan.

En tot slot - en daar zijn we allemaal het meest blij mee - heeft Ismail eindelijk zijn verblijfsvergunning gekregen. Nog niet op papier want iedereen die er iets over te zeggen heeft en dus een handtekening moet plaatsen is zwak, ziek en misselijk en dus niet op het werk maar, geheel tegen de regels in, heb ik het besluit telefonisch gekregen. En dat besluit is dus positief wat betekent dat zijn toekomst in Zweden ligt.
Morgen ga ik en taart voor hem kopen en die gaan we met zijn tweëen helemaal opeten. En zijn verlanglijstje voor de kerst kan nu eindelijk echt gemaakt worden. Daar stond namelijk maar één grote wens op: een verblijfsvergunning in Zweden.
En nu ligt er een racebaan voor 'm onder de kerstboom!

leuk linkje

Mijn verhaal over Sinterklaas wordt onderschreven door Geert Bakker (met dank aan Quinta)

Kijk maar

http://www.youtube.com/v/Ue7oLhtirCQ&hl=nl&rel=0%22%3E%3C/param%3E%3Cembed

Merkwaardige traditie

Ik sta altijd open voor andere culturen en de daarbij behorende tradities en gewoontes en -naïef als ik ben - denk ik dat anderen (lees Zweden) ook wel eens geintresseerd zouden kunnen zijn in Nederlandse tradities. En wat is er Nederlandser dan onze eigen goedheiligman die elk jaar weer een bezoekje pleegt te brengen aan de Hollandse kindertjes.
Maar nadat ik onlangs wat collega's vertelde over dit boegbeeld van de Lage Landen hebben zij mij en al mijn landgenoten officieel tot niet-helemaal-fris-in-de-bovenkamer verklaard. En toen ik naar mijn eigen vertelsels luisterde begreep ik ook wel een beetje waarom.
Hier wat opmerkelijke feiten op een rijtje:
Een verklede oude man met baard, jurk en arboafgekeurde wandelstok stapt met wat donkergekleurde medemensen en een schimmel op een boot in Madrid om naar Nederland te varen. Nee, ik weet niet waarom hij het vliegtuig niet verkiest boven Pakjesboot 13. Ja, ik weet dat Madrid niet aan zee ligt. Nee, ik weet niet waarom alle Zwarte Pieten zwart zijn en nee, ik weet ook niet hoe en waar hij die knaapjes opduikelt.

Eenmaal in Nederland leidt hij zijn schimmel naar de nok van het dak om door de schoorsteen wat snoepgoed in schoentjes te mikken. Nee, de schimmel heeft geen hoogtevrees, ja, kloppen aan de deur gaat sneller en is handiger, nee, ik weet niet hoe hij op dat dak komt en ik weet ook niet waarom hij er nooit afvalt. En nee, ik heb geen flauw idee waarom een wildvreemde snoep door schoorstenen gooit. En waarom dat in het pikkedonker moet gebeuren, dat weet ik ook niet.

Sinterklaas weet alles en met name wanneer je iets gedaan hebt wat niet mocht en/of niet gedaan hebt wat wel moest. En owee als bovenstaande weetjes voor jou gelden. Je krijgt de roe (ja, so what?), je gaat in de zak mee naar Spanje (waarom in een zak?) of je eindigt als pepernoot (één grote of strooigoed in het algemeen?)

Op 5 december, wanneer Sint verjaart, deelt hij kadootjes uit op school en bij mensen thuis. Zwarte Piet bonkt op de deur om de komst van Sint aan te kondigen en draagt een grote juten zak gevuld met kadootjes die bestemd zijn voor iedereen die lief is geweest. Waar bemoeit die man zich mee? Ik maak zelf wel uit of ik lief ben of niet en er zal wel een reden voor zijn waarom ik niet lief ben geweest. En waarom belt ie niet gewoon even aan? Ik schrik me drie slagen in de rondte van dat achterlijke gebonk op mijn voordeur. En hoe hij het voor elkaar krijgt om half Nederland met een bezoekje van een klein uurtje te vereren terwijl de andere helft van Nederland het beschikbare asfalt bezet met alles wat rijdt, dat weet ik ook niet.

Maar één ding weet ik wel! Sinterklaas is geen vrouw want geen enkele vrouw zou te porren zijn voor zo'n slechtbetaalde en ongeloofwaardige rotbaan.

Feestbeest

Ik weet het al een tijdje maar nu vind ik dat ik de rest van de wereld ook op de hoogte moet brengen van mijn genetische afwijking: ik heb geen feestgen. Al tijdens mijn bruiloft zo'n kleine 25 jaar (!!!) geleden was ik bijzonder geintresseerd in het buffet maar kon het hele dansgebeuren mij niet echt boeien. Nu heb ik ook een echtgenoot die zelfs in de cadans van een rijdende trein geen ritme kan horen en mij tijdens de openingsdans op onze bruiloft vriendelijk maar beslist toefluisterde:"Niet tegen me praten, ik moet me concentreren". Tel daarbij op de consequente weigering van mijn gewaardeerde partner om ook maar enige alcohol tot zich te nemen en zelfs de witte wijnsaus over de zalm consciëntieus van de vis schraapt als hij weet dat er 'echte' wijn is gebruikt en dan begrijp je dat het feesten van zijn zijde ook niet echt gestimuleerd wordt in ons gezin.
Kortom, bij ons valt bijzonder weinig te beleven en een schaal nootjes, een blokje franse kaas en een appelcider valt bij ons al gauw in de categorie 'uit-je-dak-gaan'.
Maar -zie het als schrale troost - ik vind het absoluut niet erg, ik mis volgens mij erg weinig en ik kan met deze genetische afwijking uitstekend leven.
Zolang ik niet op conferentie hoef. En als er één land is waar graag en veel geconfereerd wordt dan is dat Zweden. Niet vanwege de inhoud maar voornamelijk vanwege de doelstelling van de conferentie; zuipen met de baas. Sterker nog, als je niet tenminste flink aangeschoten bent op een conferentie dan kun je de hele bijeenkomst als mislukt beschouwen.

En afgelopen week was het helaas weer zover: met 27 collega's twee dagen op conferentie in één of ander gat middenin het bos voor teambuilding. Het hotel had de standaard van een jeugdherberg maar tot grote vreugde van vrijwel de hele Arbetsförmedlingen Ludvika was het oord wel in het bezit van maar liefst twee bars, één naast het restaurant en één bij het nagebouwde tropische strand (binnenshuis natuurlijk want er ligt hier al weer een dikke 20 cm sneeuw).
Dus tegen de tijd dat we aan tafel gingen was bijna de helft van mijn gewaardeerde collega's al meloet dankzij de eigen meegebrachte spriritualiën en toen om half tien de karaokewedstrijd begon was vrijwel iedereen kachel, inclusief mijn chef. Tja, en dan voel je dat ontbrekende gen wel. Net als de plaatsvervangende schaamte ten opzichte van collega's die absoluut geen maat kunnen houden en met hun dronken harses mij verwijten dat ik niet weet wat leuk is.
Maar ik vind gelukkig weer andere dingen leuk: met een goed boek op de bank en een glaasje wijn onder handbereik op zondagmiddag, shoppen met mijn dochters, wandelen met een echtgenoot zonder richtingsgevoel, eindeloze discussies met mijn zoon over de wereldproblematiek en aan de keukentafel tot de conslusie komen dat wij eens met Obama moeten gaan babbelen, op de koffie bij vrienden, lachen met mijn moeder over onze eigen stommiteiten.
En collega's die zich onder tafel zuipen, lelijke dikke Zweden in badkleding, karaokewedstrijden en honderd keer proosten tijdens het diner moet ik één keer per jaar op de koop toenemen. Helaas!