Hooi en vork

Mijn verhouding met hooi is niet zo best. Al jaren neem ik er teveel van op mijn vork. Gelukkig heb ik wel een hooiwagen in de vorm van een geduldige echtgenoot en een begripvolle moeder zodat ik af en toe wat hooi kan afgooien maar het blijft behelpen met te veel hooi en een te kleine vork.
Het probleem speelt al jaren en ik begin er bijna aan te wennen. Toen de kinderen klein waren was er geen geld voor een oppas of kinderopvang dus zorgde ik overdag voor het grut en het huishouden en droeg die verantwoordelijkheid 's avond over aan de eerdergenoemde echtgenoot zodat ik in de avond- en nachturen kon werken bij een transportbedrijf. In de tussentijd studeerde ik ook nog bij de LOI, eerst mijn ondernemersdiploma en later Office management.
De hoteljaren in Zweden kunnen ook op zijn zachtst gezegd hectisch worden genoemd. Het huishouden deed ik destijds (en eigenlijk nog steeds) weliswaar met de franse slag en ook de kinderen kwamen helaas een tijdlang in de verdrukking maar met een werkweek van 100 uur was er weinig keuze. Nog voordat het hotel verkocht was kreeg ik een full time baan bij het arbeidsbureau dus als ik 's avonds thuis kwam van mijn werk kon ik aan de slag in de hotelkeuken. En lang niet altijd met even veel plezier, durf ik nu te bekennen.
Toen het hotel verkocht was kwamen we in wat rustiger vaarwater dus ben ik naast mijn baan als banenbemiddelaar wiskunde, engels en zweeds gaan studeren zodat ik toegang kon krijgen tot het Zweedse HBO. En toen dat eenmaal was gelukt was een cursus bedrijfseconomie natuurlijk de volgende stap. Dat was een cursus van slechts een half jaar dus meldde ik me aan als voogd voor twee Amaatjes die toch ook enige tijd van me opeisten.
Een paar weken geleden zag ik een leuke studie IT van twee jaar en aangezien dat een thuisstudie is en ik dat dus naast mijn baan kan gaan doen heb ik me maar weer eens aangemeld. Een mens is immers nooit te oud om te leren en de bovenkamer moet warm blijven. Twee dagen nadat de bevestiging van aanmelding binnen was kreeg ik een telefoontje van Regio Dalarna of ik weer een tijdje voor hen zou willen komen werken. Aangezien ik ook net ben begonnen in Borlänge wil ik daar geen onbetaald verlof nemen dus nu heb ik besloten dat ik een eigen bedrijfje opzet en als consultant voor Regio Dalarna ga werken in de avonduren en weekenden.
De verhouding hooi en vork begint nu wel wat uit evenwicht te raken want ik werk dan 40 uur per week bij het Arbeidsbureau, 20 uur per week in mijn eigen bedrijf, een paar uur per week voor mijn Amaatjes en de studie vraagt ook nog een kleine tien uur per week.
Ik ben blij dat de wintertijd ingaat vannacht, dan krijg ik er gratis een uurtje bij dat ik nu wel heel hard kan gebruiken.


 

Gelukkig en trots

Jemig, het lijkt wel een geboorteaankondiging maar wees gerust, dat is het niet.
Ik ben op dit moment gewoon even gelukkig en trots. Er zijn uiteraard genoeg aanleidingen om niet gelukkig en trots te zijn. Zo is het deze maand al weer 5 jaar geleden dat mijn broer is overleden en dat is beslist niet iets om gelukkig van te worden of trots op te zijn.
En het feit dat mijn huis waarschijnlijk de komende drie jaar nog te koop staat en waarbij iedereen gaat roepen: ik heb het toch gezegd, maakt mij ook niet blij.
De gemeente Borlänge die maar niet schijnt te begrijpen dat wij bereid zijn een godsvermogen aan een stukkie grond binnen te gemeentegrenzen willen neertellen maakt mij ook niet happy.
En toen ik gisteravond thuiskwam met een nieuwe modem met ingebouwde router voor het lieve bedrag van 700 kronen en die bij het inkoppelen alle dienst weigerde toen voelde ik me ook niet echt supergelukkig. Nee sterker, geïrriteerd en chagerijnig belde ik mijn ega, die er ook niets aan kon doen, met de opdracht alsnog een modem met ingebouwde router te gaan halen en ter plekke in de winkel te controleren of dat shitding het wel deed zodat ik alsnog de nieuwe hardware thuis kon aansluiten teneinde na vele maanden geploeter en gesleutel eindelijk breedband en telefonie in mijn huis te krijgen.
En natuurlijk lukte het aansluiten met modem 2 ook niet dus om 5 voor 8, het kookpunt van woede naderend een bedrijf gebeld dat mij voor een dikke 300 kronen wel even door de installatie heen zou praten. De dekkingsgraad van mobiele telefonie is in en rond ons huis 5% maar ik weet uit ervaring dat als je uit het keukenraam hangt en naar het oosten kijkt er een redelijk gesprek mogelijk is. Dus ik gilde vanuit het keukenraam naar Savannah die in de gang op de grond bij de computer en modem lag wat ze bij VPI, STI, statisch/dynamisch, gateway, IS nummer en weet ik wat meer moest invullen en tadaaaaaa, na 45 minuten hadden we zowaar internet en telefonie.
Nee, genoeg redenen zijn er aan te voeren om niet gelukkig en trots te zijn maar er zijn goddank meer redenen om wel gelukkig en trots te zijn.
Zo is het vandaag 1 oktober en 22 graden buiten. Dat is op zich al een prima aanleiding om je lekker in je vel te voelen.
Vandaag open huis en geen hond geweest maar mijn huis is opgeruimd en schoon wat me ook best blij maakt.
Ik heb vandaag een wandeling van een kleine 17 kilometer gemaakt en na alle lichamelijk misere van afgelopen maanden vond mijn lichaam dat prima. Geen centje pijn, zelfs geen blaren en twee uur en drie kwartier lang heb ik 100% NL op mijn smartphone gehad en luid meegezongen met Marco Borsato, Bluf, de Dijk, Andre Hazes, de Toppers en daarmee de komende elandenjacht met twee weken verschoven omdat er in de wijde omtrek geen wild meer te bekennen is.
Robin is geopereerd en alles is goed gegaan en weinig pijn. Maandag gaat hij weer naar school en ik ben trots op die doorzetter.
Quinta scheldt alle klanten op de klantenservice de huid vol als ze niet willen luisteren maar het kind is ondanks haar opstandige karakter nog geen dag werkloos geweest. Een kind om trots op te zijn.
Savannah koopt nieuwe laarzen met een flinke hak omdat ze dat mooi vindt en lak heeft aan het feit dat ze 1.85m is en daardoor nog langer wordt. Gewoon iets kopen dat je zelf mooi vindt zonder te bedenken wat een ander daarvan vindt. Dat is iets om trots op te zijn.
Ismail die een kleine anderhalf jaar geleden als halve analfabeet naar Zweden kwam en nu zich een slag in de rondte leert om volgend jaar het middelbaar onderwijs op te komen. Een vriendje van hem heeft vorige maand zelfmoord gepleegd dat Ismail psychisch een flinke opdonder heeft gegeven maar ik zie hoe dapper hij zich weer een weg naar boven knokt. Een jongen waar ik enorm trots op ben.

Over twee weken wordt hij 18 jaar en ben ik officieel voogd-af. Dan moet hij volgens de wet op eigen benen staan maar uiteraard heeft hij in Zweden ouders die hem zullen begeleiden tot hij echt zelfstandig is.
En ook dat maakt mij gelukkig en trots.

En mocht je hem, net als vorig jaar weer willen verrassen met een kaartje voor zijn verjaardag op 17 oktober dan kun je dat sturen aan:
Ismail Khavari
c/o Notgårdshemmet
Videvägen 7 C-D
77141  Ludvika

En nu weet hij wie dat kaartje aan hem gestuurd heeft omdat hij zijn familie heeft uitgebreid met (schoon)zussen en een broer, zwager, opa en oma's, tante's en ooms, neven en nichten en allemaal vrienden die hij vorig jaar nog niet had.
Daar moet een mens toch gelukkig van worden!